W pierwszym ustawieniu pomysł oparty był na osiągnięciu przez cenę silnej strefy wsparcia wokół 69,6k. Rynek krótko przesunął się poniżej tego poziomu, prawdopodobnie uruchamiając zlecenia stop-loss na długich pozycjach. Tego typu ruch często określany jest jako 'sweep płynności', w którym rynek wydobywa płynność z poniżej wsparcia, zanim ruszy w przeciwnym kierunku. Po tym 'sweepie' cena szybko się odbiła i zaczęła wykazywać silny wzrostowy momentum. Podczas ruchu w górę wystąpiło małe cofnięcie, które zapewniło logiczny punkt wejścia na długą pozycję. Zlecenie stop loss zostało ustawione poniżej strefy wsparcia, aby chronić przed dalszymi spadkami, podczas gdy cel został ustalony w pobliżu poprzedniego oporu wokół 71,3k, gdzie oczekiwano reakcji ceny.
Dla drugiego ustawienia logika opiera się na tym, co się stało, gdy cena osiągnęła strefę oporu 71,3k–71,5k. Na tym poziomie rynek wykazał silne odrzucenie z dużym górnym knotem, co wskazuje, że sprzedawcy weszli do akcji, a kupujący zaczęli realizować zyski. Po silnym ruchu w górę rynek często cofa się, aby zrównoważyć ruch. Dodatkowo istnieje obszar nierównowagi poniżej około 70,3k, stworzony, ponieważ cena przeszła bardzo szybko przez ten region bez większej konsolidacji. Rynki często powracają do takich obszarów, aby uzupełnić nierównowagę. Z tego powodu plan polega na szukaniu okazji do krótkiej pozycji w pobliżu strefy oporu, trzymając stop loss powyżej niedawnego szczytu i celując w obszar nierównowagi poniżej jako potencjalną strefę realizacji zysku. Takie podejście podąża za powszechnym zachowaniem rynku, które polega na odrzuceniu oporu i cofnięciu się po agresywnym ruchu w górę.