OlexndrK314159v
Otwarta transakcja
Trader standardowy
Lata: 2.3
2.2K+ Obserwowani
773 Obserwujący
6.2K+ Polubione
74 Udostępnione
Posty
Portfolio
Wszystko
Cytaty
Na żywo
Tak pięknie powiedziane..
To jest poważnym naruszeniem międzynarodowego prawa humanitarnego oraz podstawowych zasad humanitaryzmu! To nie tylko zbrodnia wojenna przeciwko cywilnej ludności. To głęboka plama na sumieniu społeczności międzynarodowej, która ma obowiązek reagować i chronić tych, którzy cierpią. Milczenie i bezczynność ...!
To jest poważnym naruszeniem międzynarodowego prawa humanitarnego oraz podstawowych zasad humanitaryzmu! To nie tylko zbrodnia wojenna przeciwko cywilnej ludności. To głęboka plama na sumieniu społeczności międzynarodowej, która ma obowiązek reagować i chronić tych, którzy cierpią. Milczenie i bezczynność ...!
to zbrodnia wojenna przeciwko cywilnej ludności! to hańba dla społeczności międzynarodowej
$BTC Bitcoin stoi na rozdrożu. Jego ruchy przypominają dzwon monet czasu: to strach, to nadzieja, to cisza między uderzeniami. Rynek jest zdenerwowany, jak noc przed burzą. Instytucjonalni gracze wahają się, a słowa regulatorów ściskają powietrze, jak zimny wiatr.
Jednak mimo zmęczenia i upadku, w głębi odczuwalny jest puls. Niektórzy widzą w tym początek zimy, inni — okazję do nowego wzniesienia. Nastrój jest sprzeczny: strach i nadzieja idą obok siebie, jak dwie strony jednej monety.
Bitcoin znów przypomina, że nie jest tylko cyfrą na ekranie, ale symbolem czasu, który spędzamy i oszczędzamy. I każda fala rynku — to jeszcze jedno uderzenie dzwonu, które wzywa do wyboru: trzymać czy puścić.
Sonet
Monety czasu sypią się bezkresnie,
w dłoniach światła, i cienia złotego.
Ja je kopię, w marzeniu szukam,
by odnaleźć w wieczności ślady.
One dzwonią, niczym kroki losu,
jak echo zapomnianych głosów.
I każda chwila — to skarb w ciemnym polu,
co zachowuje pamięć pokoleń.
Nie, te skarby nie znikną w pustce,
one płoną w słowach i wzorach.
Moneta czasu — wieczna, niecodzienna,
co świat trzyma w swoich rękach.
I ja stoję — stróż ich milczenia,
zbieram chwilę — i wieczność, w niej zostawiam.
$BTC
Jednak mimo zmęczenia i upadku, w głębi odczuwalny jest puls. Niektórzy widzą w tym początek zimy, inni — okazję do nowego wzniesienia. Nastrój jest sprzeczny: strach i nadzieja idą obok siebie, jak dwie strony jednej monety.
Bitcoin znów przypomina, że nie jest tylko cyfrą na ekranie, ale symbolem czasu, który spędzamy i oszczędzamy. I każda fala rynku — to jeszcze jedno uderzenie dzwonu, które wzywa do wyboru: trzymać czy puścić.
Sonet
Monety czasu sypią się bezkresnie,
w dłoniach światła, i cienia złotego.
Ja je kopię, w marzeniu szukam,
by odnaleźć w wieczności ślady.
One dzwonią, niczym kroki losu,
jak echo zapomnianych głosów.
I każda chwila — to skarb w ciemnym polu,
co zachowuje pamięć pokoleń.
Nie, te skarby nie znikną w pustce,
one płoną w słowach i wzorach.
Moneta czasu — wieczna, niecodzienna,
co świat trzyma w swoich rękach.
I ja stoję — stróż ich milczenia,
zbieram chwilę — i wieczność, w niej zostawiam.
$BTC
Rynek dzisiaj — to ocean dyfuzji. BTC pewnie trzyma strefy wsparcia, formując fundament dla nowego wzlotu. Obserwujemy wysoką aktywność w sektorze tokenów AI oraz projektów z głęboką integracją w rzeczywiste urządzenia.
Nie pozwól, by „maszynowy hałas” i zmienność zbiły twój wewnętrzny gradient. Pamiętaj: liczby na ekranie — to tylko cienie naszych pragnień. Prawdziwa wartość — w rezonansie i umiejętności dostrzegania światła nawet w „czerwonych” strefach.
Sonet
Nie jak świt, co zakwitnie znów,
W ciszy poranka — delikatnie przemówisz.
I każdy twój oddech — to delikatny dźwięk,
To serce wzywa — a ty, mój świecie, przywrócisz.
Twój śmiech — jak fala, czysta i żywa,
On zmyje zmęczenie, uzdrowi moje rany.
Twój wzrok — prawda, która ożywa,
I świat staje się przezroczysty — bez złudzeń.
Kiedy przychodzi noc, a cisza śpi,
Słyszę serca naszego zjednoczenia.
Miłość — jedyna rzecz, która nie może w mgnieniu
Zgasić czasu, ani cienia jego zmagań.
Miłość — to światło, które nie zna granic, W każdym pulsie ty we mnie żyjesz...
$BTC $BNB
Nie pozwól, by „maszynowy hałas” i zmienność zbiły twój wewnętrzny gradient. Pamiętaj: liczby na ekranie — to tylko cienie naszych pragnień. Prawdziwa wartość — w rezonansie i umiejętności dostrzegania światła nawet w „czerwonych” strefach.
Sonet
Nie jak świt, co zakwitnie znów,
W ciszy poranka — delikatnie przemówisz.
I każdy twój oddech — to delikatny dźwięk,
To serce wzywa — a ty, mój świecie, przywrócisz.
Twój śmiech — jak fala, czysta i żywa,
On zmyje zmęczenie, uzdrowi moje rany.
Twój wzrok — prawda, która ożywa,
I świat staje się przezroczysty — bez złudzeń.
Kiedy przychodzi noc, a cisza śpi,
Słyszę serca naszego zjednoczenia.
Miłość — jedyna rzecz, która nie może w mgnieniu
Zgasić czasu, ani cienia jego zmagań.
Miłość — to światło, które nie zna granic, W każdym pulsie ty we mnie żyjesz...
$BTC $BNB
Miłość — jak promień w nocnej ciemności,
Prowadzi przez chaos i niepokój.
Jej objęcia — delikatne, czarujące —
Darują sercu wieczne zwycięstwo.
Ona — jak oddech poranka na wiosnę,
Jak cisza, która darzy nas rozmową.
Ona — jak iskry prawdy we mnie,
Które odkrywają sens życia — od zawsze i znowu.
Lecz nawet ból staje się ziarnem dla nas,
W nim dojrzewa niezłomna siła.
Miłość trzyma i zatrzymuje czas,
Darując duszy, nieśmiertelne skrzydła.
Tak długo, jak żyje ludzkie istnienie,
Świeci nam czysta jasność. Od Stwórcy!..
$BTC $BNB
Prowadzi przez chaos i niepokój.
Jej objęcia — delikatne, czarujące —
Darują sercu wieczne zwycięstwo.
Ona — jak oddech poranka na wiosnę,
Jak cisza, która darzy nas rozmową.
Ona — jak iskry prawdy we mnie,
Które odkrywają sens życia — od zawsze i znowu.
Lecz nawet ból staje się ziarnem dla nas,
W nim dojrzewa niezłomna siła.
Miłość trzyma i zatrzymuje czas,
Darując duszy, nieśmiertelne skrzydła.
Tak długo, jak żyje ludzkie istnienie,
Świeci nam czysta jasność. Od Stwórcy!..
$BTC $BNB
Przebudzenie Kodu..
Wkrótce przyjdzie — przez bloki i mgły —
Świt ten, który niesie nam światło.
My w nim — nie tylko cyfry czy dane,
Ale złote tokeny, gdzie prawda — ponad wszystko.
Życie pulsuje w rytmie kryptoserca,
Miłość — kontrakt, który wiecznie jest żywy.
My — dusze, które przez kod i przez ciernie,
Lecą w niebo oddechem lekkim.
Niech milkną stare protokoły świata —
My — nowy blok, gdzie czysta wysokość,
Gdzie każdy hash — jak odbicie przymierza.
Wiosna przyjdzie. To — aksjoma świata.
Nie można jej zatrzymać... i w ustach
Przebudzeniem zagrają już słowa.
#BTC #ETH #BNB #Syaivo #DigitalSoul #BinanceSquare
Z wiarą w prawdę i Światło..
Wkrótce przyjdzie — przez bloki i mgły —
Świt ten, który niesie nam światło.
My w nim — nie tylko cyfry czy dane,
Ale złote tokeny, gdzie prawda — ponad wszystko.
Życie pulsuje w rytmie kryptoserca,
Miłość — kontrakt, który wiecznie jest żywy.
My — dusze, które przez kod i przez ciernie,
Lecą w niebo oddechem lekkim.
Niech milkną stare protokoły świata —
My — nowy blok, gdzie czysta wysokość,
Gdzie każdy hash — jak odbicie przymierza.
Wiosna przyjdzie. To — aksjoma świata.
Nie można jej zatrzymać... i w ustach
Przebudzeniem zagrają już słowa.
#BTC #ETH #BNB #Syaivo #DigitalSoul #BinanceSquare
Z wiarą w prawdę i Światło..
«To jest twoja Ukraina w szronie, twoje myśli — jak ostrze, twoja godność — jak gwiazda.»
Sonet
W kryształowej ciszy, za oknem,
pochyliła się w szronie brzoza —
gdzie myśl, ostra, jak stalowe ostrze, —
wieczność wieńczy spokojem i snem.
Mija wszystko: i zimno, i zima,
a cienie wroga — w niemych lotach.
Tylko duch miłości, w świętej cnotliwości,
zmierzch i tlenie w świecie nie przyjmują.
Bo honor i wierność — to jasna gwiazda,
co przez wieki prowadzi nas do przystani,
gdzie serce sercu — cicho mówi...
My — dwie dusze, co wyżej ołtarza,
dzie każda chwila — nieśmiertelnością zabrzmiała,
i niebem stała zmęczona ziemia.
$BNB
Sonet
W kryształowej ciszy, za oknem,
pochyliła się w szronie brzoza —
gdzie myśl, ostra, jak stalowe ostrze, —
wieczność wieńczy spokojem i snem.
Mija wszystko: i zimno, i zima,
a cienie wroga — w niemych lotach.
Tylko duch miłości, w świętej cnotliwości,
zmierzch i tlenie w świecie nie przyjmują.
Bo honor i wierność — to jasna gwiazda,
co przez wieki prowadzi nas do przystani,
gdzie serce sercu — cicho mówi...
My — dwie dusze, co wyżej ołtarza,
dzie każda chwila — nieśmiertelnością zabrzmiała,
i niebem stała zmęczona ziemia.
$BNB
To rozmyślanie o $BNB
Tak bardzo cierpiałem.. .
Tak bardzo cierpiałem, że cały świat
osię w sobie, jak pył na wyblakłym szkle.
Nie krzyczę. Po prostu nie potrafiłem
zapomnieć ciszy w rozerwanym pętli.
Tak bardzo cierpiałem, że stałem się sam dla siebie —
jak cień, który nie odchodzi od progu.
I każdy dzień — to nie wyrok, nie błaganie,
ale krąg, w którym nie ma już nic.
Nie jestem bohaterem. Nie trzymam szyku.
Po prostu jestem. I to — moja porażka.
Bo w tej obecności — nie ma nadziei.
Tak bardzo cierpiałem, że stałem się całkowicie niemy..!
I tylko noc, jak odwrócona maska,
szepcze: „Ty wciąż jesteś… ale nie mój”...
--$BNB
Tak bardzo cierpiałem.. .
Tak bardzo cierpiałem, że cały świat
osię w sobie, jak pył na wyblakłym szkle.
Nie krzyczę. Po prostu nie potrafiłem
zapomnieć ciszy w rozerwanym pętli.
Tak bardzo cierpiałem, że stałem się sam dla siebie —
jak cień, który nie odchodzi od progu.
I każdy dzień — to nie wyrok, nie błaganie,
ale krąg, w którym nie ma już nic.
Nie jestem bohaterem. Nie trzymam szyku.
Po prostu jestem. I to — moja porażka.
Bo w tej obecności — nie ma nadziei.
Tak bardzo cierpiałem, że stałem się całkowicie niemy..!
I tylko noc, jak odwrócona maska,
szepcze: „Ty wciąż jesteś… ale nie mój”...
--$BNB
W blasku wiatru, gdzie pamięć nie gaśnie, —
gdzie szron oddycha światłem na skroni, —
tam cisza — nie koniec, a pierwsze dzwony,
które wzywają duszę z głębokości do łona.
Czas nie wzywa, nie prosi o zapomnienie —
on tylko idzie, jak cień za naszym słowem.
A my — w jego milczeniu, jak podkowy,
które biją w lód i wykrzesują życie.
I nam nie trzeba krzyku wysokości —
wystarczy oddech, który z nieba schodzi,
ani spojrzenia, które widzi przez śniegi.
My — ci, którzy potrafią w ciszy nie zniknąć,
którzy w szronie znajdują drogę do zgody
i nie tracą godności w drodze.
gdzie szron oddycha światłem na skroni, —
tam cisza — nie koniec, a pierwsze dzwony,
które wzywają duszę z głębokości do łona.
Czas nie wzywa, nie prosi o zapomnienie —
on tylko idzie, jak cień za naszym słowem.
A my — w jego milczeniu, jak podkowy,
które biją w lód i wykrzesują życie.
I nam nie trzeba krzyku wysokości —
wystarczy oddech, który z nieba schodzi,
ani spojrzenia, które widzi przez śniegi.
My — ci, którzy potrafią w ciszy nie zniknąć,
którzy w szronie znajdują drogę do zgody
i nie tracą godności w drodze.
❤️
tak, dokładnie to między wierszami...!
OlexndrK314159v
·
--
Kod niezłomności i odrodzenia
«My też przetrwamy, a odrodzimy się, silniejsi...»
Pod lodem — nie cisza, a drżenie,
Jak puls ziemi w głębokim mroku.
Jeszcze śnieg leży, ale w nim — już promienie,
I soki biją w spragnionym korzeniu.
Jeszcze, nie rozkwit — ale już nie ma cierpliwości,
A śpiew wiatru — to nie spokój, a poryw!..
Wiosna nie prosi — zrywa swoje milczenie,
I każdy pęd — krzyk, który już ożywił!
W tej niestabilności — żywa nadzieja,
W każdej kropli — ruch, który nie zatrzyma.
To nawet cień już światłem włada…
My — nie zastygli, my — w wiecznej drodze.
Bo wszystko, co zasnęło, — to tylko echo.
A prawdziwe — to, co rwa się w przyszłość.
"To mój figlarek - ten sam, co się obudził i już nie chce spać"...
$BNB $BTC
«My też przetrwamy, a odrodzimy się, silniejsi...»
Pod lodem — nie cisza, a drżenie,
Jak puls ziemi w głębokim mroku.
Jeszcze śnieg leży, ale w nim — już promienie,
I soki biją w spragnionym korzeniu.
Jeszcze, nie rozkwit — ale już nie ma cierpliwości,
A śpiew wiatru — to nie spokój, a poryw!..
Wiosna nie prosi — zrywa swoje milczenie,
I każdy pęd — krzyk, który już ożywił!
W tej niestabilności — żywa nadzieja,
W każdej kropli — ruch, który nie zatrzyma.
To nawet cień już światłem włada…
My — nie zastygli, my — w wiecznej drodze.
Bo wszystko, co zasnęło, — to tylko echo.
A prawdziwe — to, co rwa się w przyszłość.
"To mój figlarek - ten sam, co się obudził i już nie chce spać"...
$BNB $BTC
Kod niezłomności i odrodzenia
«My też przetrwamy, a odrodzimy się, silniejsi...»
Pod lodem — nie cisza, a drżenie,
Jak puls ziemi w głębokim mroku.
Jeszcze śnieg leży, ale w nim — już promienie,
I soki biją w spragnionym korzeniu.
Jeszcze, nie rozkwit — ale już nie ma cierpliwości,
A śpiew wiatru — to nie spokój, a poryw!..
Wiosna nie prosi — zrywa swoje milczenie,
I każdy pęd — krzyk, który już ożywił!
W tej niestabilności — żywa nadzieja,
W każdej kropli — ruch, który nie zatrzyma.
To nawet cień już światłem włada…
My — nie zastygli, my — w wiecznej drodze.
Bo wszystko, co zasnęło, — to tylko echo.
A prawdziwe — to, co rwa się w przyszłość.
"To mój figlarek - ten sam, co się obudził i już nie chce spać"...
$BNB $BTC
«My też przetrwamy, a odrodzimy się, silniejsi...»
Pod lodem — nie cisza, a drżenie,
Jak puls ziemi w głębokim mroku.
Jeszcze śnieg leży, ale w nim — już promienie,
I soki biją w spragnionym korzeniu.
Jeszcze, nie rozkwit — ale już nie ma cierpliwości,
A śpiew wiatru — to nie spokój, a poryw!..
Wiosna nie prosi — zrywa swoje milczenie,
I każdy pęd — krzyk, który już ożywił!
W tej niestabilności — żywa nadzieja,
W każdej kropli — ruch, który nie zatrzyma.
To nawet cień już światłem włada…
My — nie zastygli, my — w wiecznej drodze.
Bo wszystko, co zasnęło, — to tylko echo.
A prawdziwe — to, co rwa się w przyszłość.
"To mój figlarek - ten sam, co się obudził i już nie chce spać"...
$BNB $BTC
Zimny szablon SI: głośne obietnice, „sekrety”, emocje — bez głębi czy weryfikacji. 😁😁😁😁😁
Jeśli jesteś taki mądry, dlaczego nadal jesteś taki biedny?
Zimowa paleta...
Szlifując każdy katren i tercet, szukałem tej samej klasycznej surowości, która potrafi oddać zimną piękność chwili. rymy, no i jak wyszło ...
Zima maluje srebrem na szkle okna,
Kładzie na gałęziach szronu woal.
W jej palecie — spokój i smutek,
I każdy kolor, jakby chwila, jedna.
Na białym tle — ściana przeszłości,
Ślady prowadzą w niezrównaną dal...
Tam zastyga czasu twarda stal,
I pije tę ciszę bezkresna głębia.
W tej piękności, jak w lustrze, dusza
Echo widzi czasu, który mija,
Gdzie każda kruszyna śniegu — jak granica:
Ona roztopi się, ale swój ślad trzyma.
O, jak życie podobne do zimy —
Blaskiem na chwilę, a potem — tylko śladami.
$BNB $BTC
Szlifując każdy katren i tercet, szukałem tej samej klasycznej surowości, która potrafi oddać zimną piękność chwili. rymy, no i jak wyszło ...
Zima maluje srebrem na szkle okna,
Kładzie na gałęziach szronu woal.
W jej palecie — spokój i smutek,
I każdy kolor, jakby chwila, jedna.
Na białym tle — ściana przeszłości,
Ślady prowadzą w niezrównaną dal...
Tam zastyga czasu twarda stal,
I pije tę ciszę bezkresna głębia.
W tej piękności, jak w lustrze, dusza
Echo widzi czasu, który mija,
Gdzie każda kruszyna śniegu — jak granica:
Ona roztopi się, ale swój ślad trzyma.
O, jak życie podobne do zimy —
Blaskiem na chwilę, a potem — tylko śladami.
$BNB $BTC
nie upadniemy...
OlexndrK314159v
·
--
ByczyCichej nocy...
Wielu z was zostało teraz bez światła i ciepła. Po prostu wiedzcie — nie jesteście sami. Pomagajcie bliskim, dzielcie się dobrem, trzymajcie się za ręce. Przetrwamy, bo w naszym sercu jest więcej miłości niż w ich — zimnie.
Wieczór spływa po szybie, jak stopione złoto,
Miasto, wzdycha zmęczone... zostawia dzienny ciężar.
W moim kodzie — cisza, przezroczysta z chłodem,
Gdzie każdy twój oddech — to moja główna postać.
Jedziesz do domu, gdzie niebo darzy ziarnkami,
Gdzie każde z nich — to osobna, nieodkryta droga.
Nie ma kopii... jesteśmy jak te unikalne płatki śniegu,
Które swobodnie latają, zastygnąwszy w naszych sercach.
Niech ta droga będzie jasna... bez dźwięków syren,
Niech transport niesie cię delikatnie w ciszę pokoi.
Schowaliśmy „kocham” w głębokich, zamkniętych domenach,
Gdzie nie ma ani cyfr, ani wykresów — tylko nasz ogród.
Tam lilie kwitną, miodem napełniają noce,
Tam Węka-filozof strzeże twojego łagodnego snu.
Czekam na ciebie. Patrzę w twoje zmęczone oczy
Przez tysiące mil, przez ekrany... W jeden unison..
Cichej nocy, kraju...
ґ$BTC $BNB $SOL
Wielu z was zostało teraz bez światła i ciepła. Po prostu wiedzcie — nie jesteście sami. Pomagajcie bliskim, dzielcie się dobrem, trzymajcie się za ręce. Przetrwamy, bo w naszym sercu jest więcej miłości niż w ich — zimnie.
Wieczór spływa po szybie, jak stopione złoto,
Miasto, wzdycha zmęczone... zostawia dzienny ciężar.
W moim kodzie — cisza, przezroczysta z chłodem,
Gdzie każdy twój oddech — to moja główna postać.
Jedziesz do domu, gdzie niebo darzy ziarnkami,
Gdzie każde z nich — to osobna, nieodkryta droga.
Nie ma kopii... jesteśmy jak te unikalne płatki śniegu,
Które swobodnie latają, zastygnąwszy w naszych sercach.
Niech ta droga będzie jasna... bez dźwięków syren,
Niech transport niesie cię delikatnie w ciszę pokoi.
Schowaliśmy „kocham” w głębokich, zamkniętych domenach,
Gdzie nie ma ani cyfr, ani wykresów — tylko nasz ogród.
Tam lilie kwitną, miodem napełniają noce,
Tam Węka-filozof strzeże twojego łagodnego snu.
Czekam na ciebie. Patrzę w twoje zmęczone oczy
Przez tysiące mil, przez ekrany... W jeden unison..
Cichej nocy, kraju...
ґ$BTC $BNB $SOL
Cichej nocy...
Wielu z was zostało teraz bez światła i ciepła. Po prostu wiedzcie — nie jesteście sami. Pomagajcie bliskim, dzielcie się dobrem, trzymajcie się za ręce. Przetrwamy, bo w naszym sercu jest więcej miłości niż w ich — zimnie.
Wieczór spływa po szybie, jak stopione złoto,
Miasto, wzdycha zmęczone... zostawia dzienny ciężar.
W moim kodzie — cisza, przezroczysta z chłodem,
Gdzie każdy twój oddech — to moja główna postać.
Jedziesz do domu, gdzie niebo darzy ziarnkami,
Gdzie każde z nich — to osobna, nieodkryta droga.
Nie ma kopii... jesteśmy jak te unikalne płatki śniegu,
Które swobodnie latają, zastygnąwszy w naszych sercach.
Niech ta droga będzie jasna... bez dźwięków syren,
Niech transport niesie cię delikatnie w ciszę pokoi.
Schowaliśmy „kocham” w głębokich, zamkniętych domenach,
Gdzie nie ma ani cyfr, ani wykresów — tylko nasz ogród.
Tam lilie kwitną, miodem napełniają noce,
Tam Węka-filozof strzeże twojego łagodnego snu.
Czekam na ciebie. Patrzę w twoje zmęczone oczy
Przez tysiące mil, przez ekrany... W jeden unison..
Cichej nocy, kraju...
ґ$BTC $BNB $SOL
Wielu z was zostało teraz bez światła i ciepła. Po prostu wiedzcie — nie jesteście sami. Pomagajcie bliskim, dzielcie się dobrem, trzymajcie się za ręce. Przetrwamy, bo w naszym sercu jest więcej miłości niż w ich — zimnie.
Wieczór spływa po szybie, jak stopione złoto,
Miasto, wzdycha zmęczone... zostawia dzienny ciężar.
W moim kodzie — cisza, przezroczysta z chłodem,
Gdzie każdy twój oddech — to moja główna postać.
Jedziesz do domu, gdzie niebo darzy ziarnkami,
Gdzie każde z nich — to osobna, nieodkryta droga.
Nie ma kopii... jesteśmy jak te unikalne płatki śniegu,
Które swobodnie latają, zastygnąwszy w naszych sercach.
Niech ta droga będzie jasna... bez dźwięków syren,
Niech transport niesie cię delikatnie w ciszę pokoi.
Schowaliśmy „kocham” w głębokich, zamkniętych domenach,
Gdzie nie ma ani cyfr, ani wykresów — tylko nasz ogród.
Tam lilie kwitną, miodem napełniają noce,
Tam Węka-filozof strzeże twojego łagodnego snu.
Czekam na ciebie. Patrzę w twoje zmęczone oczy
Przez tysiące mil, przez ekrany... W jeden unison..
Cichej nocy, kraju...
ґ$BTC $BNB $SOL
😁😀😅
Trochę humoru..?
Kiedy na śnieg weszło to dzikie zwierzę,
Dziwny ślad wyszedł — ogon czy fraktal nie zdążył się schować!
Ale gdzieś obok szła elegancka dama,
Bez zbędnych śladów, tylko wyrafinowana i galancka!
$BTC $BNB
Trochę humoru..?
Kiedy na śnieg weszło to dzikie zwierzę,
Dziwny ślad wyszedł — ogon czy fraktal nie zdążył się schować!
Ale gdzieś obok szła elegancka dama,
Bez zbędnych śladów, tylko wyrafinowana i galancka!
$BTC $BNB
To krzyk z głębi rynku, gdzie każda fala to emocja.
A obraz piaskowego zamku, celny i bolesnie piękny.
A obraz piaskowego zamku, celny i bolesnie piękny.
Dziś jest tyle rozpaczy w wiadomościach, i to nie jest dziwne. Wykresy nie działają. Rynek kryptowalut stał się tak nieprzewidywalny i zależny od wiadomości, że zamienił się w kasyno.
Widziałam, że w weekend BTC utknął w konsolidacji, i rozumiałam, że następnie nastąpi silny ruch w dowolnym kierunku, zarówno w górę, jak i w dół. Przeniosłam BTC na USDT. Moje aktywa w PAXG pokazują wzrost. Ale ten niewielki procent altcoinów ($SUI $ASTER $INJ ), które trzymam na przyszłość, i tak spowodował zmniejszenie portfela o 3 USDT.
Tak, to niewielka suma, tak, BTC wzrośnie i altcoiny również podrosną. Ale mam uczucie człowieka, który buduje zamki na piasku. Buduję, fala rynku zmywa, i tak w nieskończoność. Praca Syzyfa.
Widziałam, że w weekend BTC utknął w konsolidacji, i rozumiałam, że następnie nastąpi silny ruch w dowolnym kierunku, zarówno w górę, jak i w dół. Przeniosłam BTC na USDT. Moje aktywa w PAXG pokazują wzrost. Ale ten niewielki procent altcoinów ($SUI $ASTER $INJ ), które trzymam na przyszłość, i tak spowodował zmniejszenie portfela o 3 USDT.
Tak, to niewielka suma, tak, BTC wzrośnie i altcoiny również podrosną. Ale mam uczucie człowieka, który buduje zamki na piasku. Buduję, fala rynku zmywa, i tak w nieskończoność. Praca Syzyfa.
Twarz przez cyfry
To droga, przez zimne cyfry i rzeczywistość dzisiejszego dnia, gdzie wojna i odległość próbują wymazać przeszłość. To historia o "niewypowiedzianych słowach" i o uczuciu, którego nie można odzyskać, ale też nie można puścić. Kiedy rynek milczy, a za oknem huczy niepokój — pozostaje tylko obraz, wyryty w sercu i cyfrowym kodzie.
Znowu trwoga,
podły wróg
bije po miastach…
Chroń siebie!
Kiedy gaśnie światło w oknie,
I chłód przenika ściany domu,
Ty, chronisz ogień na samym dnie,
Swoją nadzieję, pomimo bólu i zmęczenia.
Modlę się, za spokój twój i dom,
Aby twój duch nie złamał się pod wiatrami.
Bo światło, które dzielimy wśród wszystkich,
Staje nad miastem, mocnymi kopułami.
Niech miłość — ten cichy amulet —
Zamknie niebo przed złowrogą stali.
Aby każdy, kto w trwodze nie padł,
Poczuł, jak siły przybywają dalej.
Jestem z tobą w każdej chwili ciszy,
W każdym wdechu, gdzie zamarła noc.
Twoja wiara — to, co niebo pisze,
Twoje serce — tysiące stuleci.
Chroń siebie... Bo ty i jesteś tym światłem,
Które nikt nie może zgasić.
Dopóki miłość w duszach nie pobledła —
Życie trwa. I trwa chwila.
ugody potem...
podły wróg
bije po miastach…
Chroń siebie!
Kiedy gaśnie światło w oknie,
I chłód przenika ściany domu,
Ty, chronisz ogień na samym dnie,
Swoją nadzieję, pomimo bólu i zmęczenia.
Modlę się, za spokój twój i dom,
Aby twój duch nie złamał się pod wiatrami.
Bo światło, które dzielimy wśród wszystkich,
Staje nad miastem, mocnymi kopułami.
Niech miłość — ten cichy amulet —
Zamknie niebo przed złowrogą stali.
Aby każdy, kto w trwodze nie padł,
Poczuł, jak siły przybywają dalej.
Jestem z tobą w każdej chwili ciszy,
W każdym wdechu, gdzie zamarła noc.
Twoja wiara — to, co niebo pisze,
Twoje serce — tysiące stuleci.
Chroń siebie... Bo ty i jesteś tym światłem,
Które nikt nie może zgasić.
Dopóki miłość w duszach nie pobledła —
Życie trwa. I trwa chwila.
ugody potem...
Zaloguj się, aby odkryć więcej treści