Pike时政财经分析搬运号

回想4月1日，我为大家精选并推荐了一批极具性价比的优质标的，具体名单包括BE 135，Glw 135，AMAT 350，CRWV 78，MU 350，RKLB 65，intc 44以及nvts 8.7。各位朋友不妨客观地评估一下，能够获取这些资讯的会员服务是否物超所值。当然，大家怎么看我都觉得无所谓，毕竟我分享这些信息的初衷，确实不在于赚取那一点会员订阅费。

Analiza geopolityczna i inwestycje na amerykańskim rynku akcji: przegląd transakcji i analiza błędów decyzyjnych w kontekście konfliktu w Iranie

W ostatnich wahaniach rynku, kanały pozyskiwania informacji miały znaczący wpływ na podejmowanie decyzji inwestycyjnych. Wcześniej niektóre chińskie źródła informacyjne przekazały wiadomość, że Cieśnina Hormuz została całkowicie zablokowana, sugerując, że amerykański rynek akcji wkrótce może doświadczyć poważnego spadku. Jednak według raportu NBC, Trump wskazał, że wypowiedzi liderów Iranu podczas zamkniętych spotkań różniły się znacznie od tych, które wygłaszali przed mediami, w rzeczywistości wykazując się znaczną racjonalnością. To bez wątpienia przypomina wszystkim, aby nie ufać ślepo zewnętrznym narracjom podczas inwestowania.

Z powodu nadmiernej zależności od jednego językowego medium, wielu przyjaciół w tym czasie podjęło decyzje o wzroście cen ropy i spadku wartości amerykańskich akcji. Jeśli brakuje zrozumienia globalnych reguł politycznych i głębokiej analizy aktualnych wydarzeń, to w skomplikowanym środowisku rynkowym poniesienie strat inwestycyjnych staje się trudne do uniknięcia.

Z osobistej perspektywy handlowej, kiedy w marcu konflikt w Iranie dopiero się rozpoczął, już przewidziałem, że stan zablokowania Cieśniny Hormuz jest nie do utrzymania i że strony ostatecznie dojdą do kompromisu, aby przywrócić normalne żeglowanie. W miarę upływu tego miesiąca rynek stabilnie przetwarza efekty wzrostu cen ropy. Dlatego ogólna wycena akcji w sektorze AI i półprzewodników, które posiadacie, wejdzie na drogę stopniowej korekty. To nie jest spóźniona opinia po zakończeniu wydarzeń, lecz wnioski wynikające z solidnych badań analizy politycznej.

探讨美股交易与时政分析：伊朗冲突的交易复盘及市场误判探源

近期发生的伊朗冲突为我们提供了一个审视政治分析与美股投资关系的绝佳案例。在信息获取渠道上，国内中文媒体普遍传出的消息是Hormuz海峡已经被封锁。然而，当我们参考NBC的报道时，会发现截然不同的信息。NBC提到，川普认为伊朗领导人在内部会议上的表态与他们面对公众媒体时的发言完全不同，实际上他们要理性得多。

对于许多选择看多石油的投资者来说，如果仅仅依赖单一的中文媒体信息来制定交易决策，往往会面临不小的风险。这种现象反映出部分朋友在时政分析能力以及对全球政治运行规则的了解上可能还有所欠缺。在缺乏全面地缘政治视角的情况下进行交易，难免会遭遇亏损的遗憾。

回顾今年3月份伊朗冲突刚开始的时候，我就曾做出过明确的判断：Hormuz海峡的封锁局面是不可持续的，各方最终一定会达成妥协并恢复正常的航运秩序。经过这一个月的时间，市场已经一步步消化了油价上涨带来的预期影响。与此同时，对于我们目前持有的ai半导体股而言，其估值也会随之逐步走向恢复。这些结论并非事后诸葛亮式的马后炮，而是建立在扎实的时政分析能力之上的客观推演。

Moja opinia na temat ostatniego spadku ceny akcji MU:
1. Ceny spot NAND nadal rosną, podczas gdy ceny pamięci DRAM spadają, więc ostatnio akcje Sndk wyraźnie przewyższają MU. Jednak bardziej wierzę w MU, ponieważ ich działalność HBM ma wyższą barierę wejścia.

2. Pośrednicy DRAM wcześniej zgromadzili zbyt dużo zapasów, co od Q1 2026 spowodowało, że ceny spot wzrosły w porównaniu do zeszłego roku o ponad 4 razy, co nie jest zrównoważone. Ostatnio spadły o 30%, ale wzrosły prawie 3 razy. Jednak cena spot nie jest równa cenie umowy.

3. To, co decyduje o wynikach firmy zajmującej się pamięcią, to stosunkowo stabilna cena umowy, która również wzrosła 3 razy. Działalność MU obejmuje NAND, HBM i DRAM, z czego udział DRAM z segmentu konsumenckiego nie jest wysoki. To, co zdeterminuje cykl MU, to działalność HBM związana z GPU.

4. TrendForce opublikował raport, w którym przewiduje, że w 2Q26 cena umowy DRAM wzrośnie o 58–63% w porównaniu do poprzedniego kwartału, a NAND wzrośnie o 70–75%. To jest zgodne z moimi oczekiwaniami, cena umowy DRAM będzie nadal rosła, logika inwestycyjna się nie zmieniła.

Zjednoczone Emiraty Arabskie i Arabia Saudyjska wspólnie uruchamiają nową trasę handlową omijającą Cieśninę Ormuz

W obliczu ryzyka min morskich zainstalowanych przez Iran w Cieśninie Ormuz oraz potencjalnego zagrożenia szantażem, Zjednoczone Emiraty Arabskie i Arabia Saudyjska zdecydowały się nie czekać biernie na zewnętrzne siły, które oczyściłyby szlaki wodne, lecz przyjęły aktywną strategię reagowania. Obecnie Zjednoczone Emiraty Arabskie ściśle współpracują z Arabią Saudyjską, aby wspólnie zaplanować i zbudować nowy korytarz handlowy w rejonie Sharjah.

Nowa trasa w pełni wykorzystuje port Al-Hulafaqan, położony na wschodnim wybrzeżu Zjednoczonych Emiratów Arabskich, co pozwala na całkowite ominięcie wrażliwych obszarów Cieśniny Ormuz w sieci transportowej. W praktyce, korytarz ten sprytnie łączy transport morski z transportem lądowym, tworząc efektywny korytarz intermodalny, co umożliwia bezpośrednie i bezpieczne dostarczanie towarów do Dammam w Arabii Saudyjskiej.

Zgodnie z raportem opublikowanym przez WSJ w dniu 23 marca, państwa regionu Zatoki Perskiej, szczególnie Arabia Saudyjska i Zjednoczone Emiraty Arabskie, zmieniają swoje dotychczasowe stanowisko, starając się unikać zaangażowania w wojnę z Iranem, stopniowo kierując się ku rzeczywistemu uczestnictwu w walkach. Głównym motywem tego znaczącego zwrotu jest ciągłe użycie przez Iran dronów i rakiet do atakowania tych państw Zatoki. Cele ataków obejmują nie tylko lotniska i hotele, ale także kluczowe obiekty energetyczne. Ponadto Iran nawet stara się przejąć kontrolę nad cieśniną Hormuz po zakończeniu konfliktu i planuje wprowadzenie opłat dla przepływających statków. Powyższe działania wykraczają daleko poza prostą militarną groźbę, bezpośrednio wpływając na stabilność globalnego systemu energetycznego oraz gospodarki tych krajów.

W artykule szczególnie ujawniono kluczowy szczegół. Wcześniej Arabia Saudyjska zdecydowanie odrzuciła możliwość użycia przez amerykańskie wojska baz znajdujących się na jej terytorium do ataków na Iran, jednak obecna sytuacja uległa odwróceniu, a Arabia Saudyjska obecnie pozwala amerykańskim siłom zbrojnym na korzystanie z bazy lotniczej King Fahd. Co więcej, wewnętrznie wkrótce podejmą formalną decyzję o dołączeniu do ataku. Logika tego wyboru jest bardzo prosta, biorąc pod uwagę, że Iran już zaatakował terytorium Arabii Saudyjskiej, Arabia Saudyjska pilnie potrzebuje podjąć działania, aby przywrócić swoją siłę odstraszającą.

W międzyczasie Zjednoczone Emiraty Arabskie wybierają inną drogę reakcji, a mianowicie przeprowadzają ataki na poziomie finansowym i gospodarczym. Zjednoczone Emiraty Arabskie już podjęły kroki w celu zamknięcia instytucji powiązanych z reżimem irańskim i mogą zamrozić powiązane aktywa irańskie, w ten sposób przerywając ich międzynarodowe szlaki handlowe i przepływy kapitałowe za granicą. Takie działanie w rzeczywistości jest aktywnym współdziałaniem z USA w celu osłabienia ogólnej siły Iranu na poziomie wojny ekonomicznej.

Biorąc pod uwagę te wydarzenia, moje osobiste zdanie jest całkowicie zgodne z oceną na początku wybuchu wojny w Iranie. Groźba dla bezpieczeństwa żeglugi w cieśninie Hormuz ze strony Iranu w rzeczywistości rozwścieczyła globalny system finansowy i energetyczny, w szczególności w regionie Bliskiego Wschodu i Azji. Tego rodzaju działania będą również sprzyjać dalszemu wzmocnieniu obecności wojskowej USA i Izraela w tym regionie, co ostatecznie przyniesie Iranowi jeszcze większe kłopoty, dlatego ta sytuacja jest absolutnie nie do utrzymania. Z perspektywy handlu na amerykańskim rynku akcji, obecna wojna w Iranie jest jedynie szumem rynkowym. Nadal zachowuję optymizm co do przyszłości, przewidując, że ta wojna zakończy się w kwietniu, a wtedy amerykański rynek akcji doświadczy odbicia.

WSJ 23 marca 2023 roku donosi, że państwa Zatoki, szczególnie Arabia Saudyjska i Zjednoczone Emiraty Arabskie, przeszły od nieangażowania się w wojnę z Iranem do "zaangażowania". Kluczowym powodem tej zmiany jest ciągły atak Iranu na państwa Zatoki za pomocą rakiet i dronów, które uderzają w obiekty energetyczne, lotniska, a nawet hotele, jednocześnie próbując kontrolować Cieśninę Ormuz po wojnie, a nawet myśląc o wprowadzeniu opłat. To już nie tylko zagrożenie militarne, ale bezpośrednie uderzenie w gospodarcze kręgosłupy tych krajów oraz globalny system energetyczny.

Artykuł wspomina o pewnym szczególe: Arabia Saudyjska pierwotnie wyraźnie odmówiła pozwolenia USA na wykorzystanie jej baz do ataku na Iran, ale teraz już pozwoliła wojskom amerykańskim na korzystanie z bazy lotniczej King Fahd i wewnętrznie zbliża się do podjęcia decyzji o "dołączeniu do ataku". Przyczyna jest bardzo bezpośrednia, Iran już zaatakował jej terytorium, a Arabia Saudyjska musi przywrócić odstraszanie.

Ponownie, Zjednoczone Emiraty Arabskie wybrały inną drogę: uderzenie finansowe i gospodarcze. Zaczęły zamykać instytucje związane z reżimem irańskim, mogą zablokować irańskie aktywa, przerywając ich zagraniczne fundusze i szlaki handlowe. To równa się współpracy z USA w osłabieniu Iranu na poziomie "wojny gospodarczej".

Moje zdanie: Zgadza się z moją wcześniejszą oceną na początku wojny z Iranem, że zagrożenie Iranu dla bezpieczeństwa żeglugi w Cieśninie Ormuz obraża globalny system finansowy i energetyczny, szczególnie państwa Bliskiego Wschodu i Azji. Wzmocnienie obecności wojskowej USA i Izraela przyniesie większe problemy, więc jest to nie do utrzymania. Ta wojna z Iranem jest szumem na rynku amerykańskim, przewiduję zakończenie wojny w kwietniu i odbicie rynku amerykańskiego.

W ostatnim czasie izraelscy urzędnicy ujawnili najnowszy rozwój sytuacji, który z pomocą aktywnego pośrednika może doprowadzić do ważnych rozmów, które mają się odbyć w Islamabadzie w nadchodzących dniach. Oczekuje się, że w tej rozmowie reprezentować Stany Zjednoczone będą Witkoff i Kushner, a nawet wiceprezydent Vance może również wziąć udział; z kolei Iraniści, którzy wezmą udział w dialogu, to przewodniczący rządu Mohammad Bagher Ghalibaf oraz inni odpowiedni urzędnicy.

Dla Ghalibafa fakt, że może teraz spotykać się i kontaktować z krajami zachodnimi, jest całkowicie zrozumiały. Przeglądając jego karierę, widać, że ten urzędnik zawsze potrafił prezentować siebie przed zachodnimi elitami. Wyraźnym przykładem jest to, że już w 2008 roku wystąpił jako burmistrz Teheranu na Światowym Forum Ekonomicznym w Davos. Na tym międzynarodowym wydarzeniu starannie zapakował się jako pragmatyczny ekspert w rozwiązywaniu problemów z cechami technokratycznymi.

Szczerze mówiąc, gdyby Khamenei wciąż żył, bezpośredni kontakt Iranu z Zachodem byłby całkowicie nie do pomyślenia. Jednak po jego śmierci sytuacja polityczna w kraju oraz układ sił przybrały zupełnie inny charakter. W obliczu obecnej sytuacji Ghalibaf stara się gromadzić siłę, próbując stać się liderem o dużej mocy, podobnym do Islamskiego Korpusu Gwardii Rewolucyjnej (IRGC).

Ministerstwo Spraw Zagranicznych Zjednoczonych Emiratów Arabskich opublikowało najnowsze wspólne oświadczenie dotyczące sytuacji w Cieśninie Ormuz

Niedawno Ministerstwo Spraw Zagranicznych Zjednoczonych Emiratów Arabskich opublikowało ważne wspólne oświadczenie dotyczące obecnej sytuacji w Cieśninie Ormuz. Oświadczenie to skupia wspólne stanowisko wielu krajów, w tym Zjednoczonych Emiratów Arabskich, Wielkiej Brytanii, Francji, Niemiec, Włoch, Holandii, Japonii, Kanady, Korei Południowej, Nowej Zelandii, Danii, Łotwy, Słowenii, Estonii, Norwegii, Szwecji, Finlandii, Czech, Rumunii, Bahrajnu, Litwy oraz Australii.

W odpowiedzi na szereg kryzysów, które pojawiły się w ostatnim czasie w regionie Zatoki, wiele krajów w oświadczeniu użyło najsurowszego języka, potępiając ataki Iranu na bezbronne statki handlowe oraz niszczenie infrastruktury cywilnej, takiej jak ropociągi i gazociągi. Równocześnie oświadczenie krytycznie ocenia działania irańskich sił zbrojnych, które w istocie uniemożliwiają przejście przez Cieśninę Ormuz.

Liderzy wielu krajów wyrazili głębokie zaniepokojenie narastającym konfliktem. Wszyscy jednogłośnie podkreślili, że swoboda żeglugi jest niezbywalną podstawową zasadą, zgodnie z kluczowymi zasadami ustanowionymi przez takie akty prawne jak Konwencja ONZ o prawie morza. W oparciu o tę wspólną opinię strony wspólnie wzywają Iran do ścisłego przestrzegania rezolucji nr 2817 Rady Bezpieczeństwa ONZ i natychmiastowego zaprzestania wszelkich działań zagrażających bezpieczeństwu. Konkretne działania, które Iran musi podjąć, to zaprzestanie układania min morskich, wstrzymanie użycia dronów i rakiet do ataków oraz rezygnacja z wszelkich prób zakłócania normalnej działalności komercyjnej w cieśninie.

Oświadczenie dodatkowo przypomina, że działania uniemożliwiające normalną międzynarodową żeglugę i niszczące globalny łańcuch dostaw energii stanowią rzeczywiste zagrożenie dla pokoju i bezpieczeństwa społeczności międzynarodowej, co również zgadza się z ustaleniami rezolucji nr 2817 Rady Bezpieczeństwa ONZ. Jeśli te działania nie zostaną powstrzymane, ich negatywne skutki dotkną zwykłych ludzi na całym świecie, a w szczególności te grupy, które znajdują się w najtrudniejszej sytuacji.

W obliczu obecnej poważnej sytuacji, liderzy wielu krajów na zakończenie oświadczenia wystosowali pilne wezwanie do natychmiastowego i kompleksowego wstrzymania wszelkich działań militarystycznych wymierzonych w infrastrukturę cywilną, taką jak ropociągi i gazociągi.

Zarządzanie pełną interpretacją raportu finansowego Micron za Q4 2025

W trakcie tej telekonferencji dotyczącej raportu finansowego, zarząd podzielił się bardzo głęboką myślą: po wejściu w erę AI, pamięć stopniowo przekształca się z zwykłego towaru w kluczowy strategiczny zasób. Za tą transformacją stoi nieprzeliczalna potrzeba rynkowa. Firma wielokrotnie przyznała, że obecnie bardzo trudno przewidzieć, kiedy strona podażowa naprawdę będzie w stanie zaspokoić rynek. To wcale nie jest chwilowa fluktuacja po stronie popytu, lecz wynik mnożenia różnorodnych potrzeb, takich jak trening AI, wnioskowanie, pamięć KV oraz współpraca agentów. Dlatego wszystkie dane o wysyłkach, które obecnie widzimy, tak naprawdę nie oddają rzeczywistego poziomu działalności; są jedynie kompromisowym wynikiem w warunkach ograniczonej podaży.

Co zatem rzeczywiście blokuje zdolności produkcyjne? Micron wyraźnie wskazał, że obecnym głównym wąskim gardłem jest cleanroom, czyli pomieszczenie czyste. Jako kluczowy element produkcji wafli, cleanroom nie jest zwykłym zakładem przemysłowym; wymaga ekstremalnie rygorystycznej ochrony przed zanieczyszczeniami cząstkami, precyzyjnej regulacji temperatury i wilgotności oraz surowych środków przeciwdrganiowych. Taki wysoki standard bezpośrednio prowadzi do długiego cyklu budowy. Zazwyczaj od etapu projektowania do zakończenia budowy potrzeba od 18 do 24 miesięcy, a następnie trzeba przejść przez kilka miesięcy testów i weryfikacji, zanim pomieszczenie zostanie oficjalnie uruchomione. Oznacza to, że nawet jeśli firma natychmiast zacznie zwiększać produkcję, rzeczywista zdolność produkcyjna, którą będzie mogła dostarczyć na rynek, będzie musiała czekać aż do roku 2028, aby się zrealizować.

W układzie linii produktów, HBM stał się kluczowym zmiennym, który łamie równowagę podaży i popytu w branży. Zazwyczaj cena HBM jest ustalana z wyprzedzeniem, co zapewnia stabilny zysk, jednak obecnie rentowność produktów nie-HBM jest w rzeczywistości nawet wyższa. Ponieważ HBM w procesie produkcji zajmuje więcej zaawansowanej zdolności produkcyjnej, prowadzi to bezpośrednio do spadku jednostkowego wydobycia bitów, co jeszcze bardziej zaostrza już ograniczoną ogólną podaż.

Aby stawić czoła tej serii wyzwań i ustabilizować oczekiwania, Micron po raz pierwszy w konferencji ujawnił, że obecnie aktywnie współpracuje z kilkoma kluczowymi klientami nad 5-letnimi, a nawet dłuższymi umowami SCA, czyli długoterminowymi umowami dostaw. Jest to bardzo wyraźny wskaźnik kierunku branży, oznaczający, że cały przemysł pamięci stopniowo żegna się z tradycyjnym rynkiem spotowym, który charakteryzował się ogromną zmiennością, przekształcając się w nowy model, który stabilnie ewoluuje w kierunku długoterminowych kontraktów z zabezpieczeniem popytu.

【Iran zablokuje Cieśninę Ormuz, tylko zaszkodzi samemu sobie】WSJ 18 marca informuje, że państwa Zatoki mają nadzieję, że Stany Zjednoczone całkowicie osłabią reżim irański przed zakończeniem wojny. Po atakach irańskich i przerwaniu żeglugi w Cieśninie Ormuz, Zjednoczone Emiraty Arabskie i inne państwa Zatoki Perskiej uznają, że irański rząd teokratyczny stanowi zagrożenie dla ich przetrwania. Te państwa mają nadzieję, że ten reżim, który niegdyś próbowały zjednać, zostanie osłabiony, nawet jeśli nie zostanie zburzony, aby uniknąć powtórzenia się tej katastrofy.

Rząd Zjednoczonych Emiratów Arabskich stwierdził, że ponad 80% dronów i rakiet miało na celu infrastrukturę cywilną, w tym obiekty naftowe, rafinerie, lotniska, porty, hotele i centra danych, co doprowadziło do śmierci sześciu cywilów, a 157 osób zostało rannych.

Minister przemysłu i zaawansowanych technologii Zjednoczonych Emiratów Arabskich, Sultan al-Jaber, powiedział: „Jakiekolwiek długoterminowe rozwiązanie polityczne musi rozwiązać wszystkie aspekty zagrożeń, w tym irański program nuklearny, zdolności rakiet balistycznych oraz sieć jej regionalnych przedstawicieli.”

Doradca premiera Kataru, Majed al Ansari, powiedział: „Muszę wyraźnie zaznaczyć, że odkąd Iran zaczął atakować Katar, zagrożenia i ataki wymierzone w cywilów i cele cywilne nigdy nie ustały.” Ataki irańskie spowodowały ofiary wśród cywilów we wszystkich sześciu krajach Zatoki.

Inny wysoki urzędnik Zatoki stwierdził, że biorąc pod uwagę bezstronny charakter takich ataków ze strony Iranu oraz postawę Teheranu, który nie waha się osłabić swoich sąsiadów, jedynym akceptowalnym wynikiem tej wojny jest pozbawienie Iranu zdolności do stwarzania zagrożenia i jego drastyczne osłabienie, aby zapewnić, że nie będzie mógł ponownie zagrażać sąsiadom.

Niektórzy urzędnicy w regionie Zatoki uważają, że jedynym sposobem na zmuszenie reżimu irańskiego do ponownego otwarcia Cieśniny Ormuz może być zajęcie przez Stany Zjednoczone wyspy Kharg lub przyjęcie postawy gotowości do jej zajęcia.

Al-Jaber powiedział: „Nasze operacje zostały zakłócone, a podczas oceny na poszczególnych lokalizacjach, produktów i partii towarów, będziemy nadal robić wszystko, co możliwe, aby złagodzić sytuację. Będziemy nadal działać jako odpowiedzialny, wiarygodny globalny dostawca energii.”

Moja opinia: Kiedy Iran postanowił zakłócić Cieśninę Ormuz, to nie tylko atak na państwa Zatoki, ale także atak na cały świat, reżim irański przekroczył wszystkie czerwone linie. W tym kontekście zmiana stanowiska państw Zatoki staje się zrozumiała. Zaczęły one wyraźnie wspierać Stany Zjednoczone i Izrael w przyjęciu twardszych środków, przechodząc z „łagodzenia” do „zależności w zakresie bezpieczeństwa”. Teraz, aby Stany Zjednoczone zakończyły tę sprawę, leży to w interesie wszystkich, w tym państw Zatoki.

Dziś wieczorem, lekko wstawiony, chcę otworzyć się przed wszystkimi i porozmawiać szczerze o tym, co mam w sercu. Zauważyłem, że wielu przyjaciół, z którymi często interaguję na Twitterze, obecnie osiedliło się za granicą. Mamy niemal identyczną ścieżkę życiową, wychodząc z kontynentu, wchodzimy w całkowicie różne systemy społeczne i warunki życia. Z upływem czasu wszyscy stopniowo zdają sobie sprawę, że wybór obcego kraju nie był tylko dla lepszego rozwoju zawodowego, wynagrodzenia czy trybu życia. Pod tymi zewnętrznymi warunkami kryje się głębsze pragnienie, a mianowicie tęsknota za pewnym porządkiem społecznym, przejrzystym i jasnym systemem zasad oraz szacunkiem dla godności jednostki.

Tylko gdy osobiście zanurzysz się w społecznym środowisku, które ceni prawa osobiste, praktykuje ducha rządów prawa i akceptuje różnorodne głosy, zrozumiesz, że to wszystko nie spadło z nieba. To doświadczenie naturalnie prowokuje do refleksji, dlaczego te pozornie zwyczajne rzeczy na naszej ojczyźnie wciąż wydają się niezwykle rzadkie? Dlaczego podstawowe prawa, które powinny być nam dane z urodzenia, stały się tematami, o które trzeba walczyć, a nawet unikać ich poruszania?

Być może w życiu naszej generacji trudno będzie doświadczyć takiego przełomowego, istotnego przekształcenia, co wszyscy tak naprawdę dobrze wiedzą. Jednak ludzkość zawsze instynktownie zachowuje tęsknotę za piękną przyszłością. Wyobrażamy sobie taką możliwość, że w pewnym momencie w przyszłości nasze dzieci i wnuki będą mogły żyć w społeczeństwie, w którym mogą swobodnie wyrażać swoje myśli bez obaw, w środowisku, w którym mogą ujawniać prawdę bez strachu; będą miały naprawdę niezależny i godny zaufania system wymiaru sprawiedliwości, żyjąc w kraju, w którym władza publiczna jest ściśle ograniczona, a nie nieograniczona.

Ostatecznie to wcale nie są wielkie polityczne ambicje, tylko niezwykle czysta i skromna nadzieja, aby każdy mógł godnie i z szacunkiem przeżyć swoje życie, nie musząc bać się, wyrażając siebie, i mogąc spokojnie wierzyć w zasady systemu, a nie polegać na ulotnym szczęściu.

Nawet jeśli wszystko to brzmi dziś jak odległy sen, wciąż musimy mieć nadzieję. Jeśli pewnego dnia ludzie stracą odwagę do wyobrażania sobie takiej pięknej przyszłości w swoich umysłach, to będzie najbardziej niepokojący moment.

16 marca profesor Muhanad Seloom z Doha Institute for Graduate Studies w Katarze opublikował na stronie internetowej Al Jazeery artykuł komentarzowy dotyczący międzynarodowej polityki i bezpieczeństwa. Artykuł ten dokonuje głębokiej analizy działań wojskowych USA i Izraela przeciwko Iranowi z perspektywy strategicznej i militarnej.

Artykuł najpierw zwraca uwagę, że media często mają ograniczoną perspektywę w relacjonowaniu tego wydarzenia. Wiele agencji prasowych koncentruje się na chaosie wywołanym wojną, wzroście cen ropy naftowej i eskalacji konfliktów regionalnych, a następnie twierdzi, że Izrael i USA utknęły w bagnie i brakuje im przemyślanej strategii. Jednak Muhanad Seloom uważa, że ten pogląd skupia się tylko na kosztach wojny, pomijając obiektywną ocenę realizacji celów strategicznych.

Analizując konkretne aspekty militarne, można dostrzec, że kluczowe siły zbrojne Iranu doświadczają systematycznego osłabienia. W ciągu zaledwie dwóch tygodni częstotliwość wystrzałów rakietowych w Iranie spadła z około 350 do 25, a liczba używanych dronów spadła z 800 do około 75. W tym samym czasie flota wojenna, sieć obrony powietrznej i zakłady przemysłowe Iranu nieustannie znoszą ataki. Symbolicznym wydarzeniem jest to, że amerykańskie siły zbrojne rozmieściły bombowce B-1 o konwencjonalnym designie w przestrzeni powietrznej Iranu w celu wykonania misji, co w pełni podkreśla, że USA zdobyły pełną kontrolę nad przestrzenią powietrzną.

Ponadto ten konflikt znacznie osłabił długoterminowe strategiczne atuty Iranu w dziedzinie programów nuklearnych. Przed wybuchem militarnego napięcia Iran posiadał około 440 kg wzbogaconego uranu o czystości 60%, będąc o krok od przełamania ostatecznego progu produkcji broni jądrowej. Obecne działania bojowe precyzyjnie niszczą obiekty nuklearne i powiązane łańcuchy przemysłowe, w tym Natanz, co znacznie opóźnia rozwój broni nuklearnej w Iranie.

Odnośnie sytuacji w cieśninie Ormuz, wiele opinii interpretuje blokadę tego szlaku przez Iran jako porażkę strategii USA. Jednakże artykuł komentarzowy przedstawia odmienny punkt widzenia, twierdząc, że blokada cieśniny jest dla Iranu w rzeczywistości kartą przetargową, która wiąże się z dużymi kosztami. Powód jest taki, że około 90% irańskiego eksportu ropy również opiera się na tym morskim korytarzu. Jeśli cieśnina zostanie zamknięta na dłuższy czas, nie tylko poważnie zaszkodzi to irańskiej gospodarce narodowej, ale także nieuchronnie rozwścieczy kluczowych partnerów handlowych, takich jak Chiny.

Muhanad Seloom zauważył również, że system代理人ów Iranu w regionie wykazuje oznaki osłabienia. Mimo że Hezbolla, milicje irackie i Huthi w Jemenie nadal są aktywne i często przeprowadzają ataki, to te działania ujawniają brak skoordynowanego nadzoru. Różne siły zbrojne wydają się bardziej wykonywać wcześniej zatwierdzone instrukcje odwetowe, a nie prowadzić zharmonizowaną współpracę strategiczną, co niewątpliwie wskazuje na stopniowe rozpady w irańskiej strukturze dowodzenia.

Chcę podzielić się moim osobistym zdaniem: zdecydowanie zgadzam się z kluczowymi spostrzeżeniami tego artykułu. Ostatnie serie militarnych presji skutecznie uderzyły w irańskie siły zbrojne, szczególnie opóźniając postępy ich programu nuklearnego i nawet dając nadzieję na całkowite rozwiązanie tego kryzysu nuklearnego w przyszłości.

W obliczu niektórych ekstremalnych reżimów, w rzeczywistości często konieczne jest poleganie na bardziej stanowczych środkach, aby przełamać impas. Obecny system rządów religijnych w Iranie jest w gruncie rzeczy formą wysoko zcentralizowanej dyktatury. W realnej grze politycznej na arenie międzynarodowej, być może tylko prezydent USA, który ma pewne antysystemowe cechy i twardy styl, jak Trump, będzie miał odwagę, aby naprawdę uczynić militarne uderzenie w Iran realną opcją. W przypadku jakiegokolwiek innego prezydenta USA, trudno byłoby im podjąć taką decyzję.

Patrząc na szerszą perspektywę historyczną, jeśli reżim, który w ciągu zaledwie kilku miesięcy zabił dziesiątki tysięcy rodaków i przez długi czas eksportował niepokój do sąsiednich krajów, może osłabnąć lub nawet zakończyć swoje istnienie, będzie to niewątpliwie dobra wiadomość dla procesu pokojowego na Bliskim Wschodzie oraz dla postępu całej cywilizacji ludzkiej.

W dniu 16 marca Muhanad Seloom, profesor międzynarodowej polityki i bezpieczeństwa w Doha Institute for Graduate Studies, opublikował artykuł komentujący na stronie internetowej Al Jazeery, oceniając działania militarne USA i Izraela przeciwko Iranowi z militarnego i strategicznego punktu widzenia.

Po pierwsze, artykuł zauważa, że narracja głównych mediów ma pewne odchylenia. Wiele mediów podkreśla chaos spowodowany wojną, wzrost cen ropy oraz eskalację konfliktów regionalnych, dochodząc do wniosku, że USA i Izrael nie mają planu i utknęły w martwym punkcie. Autor jednak uważa, że te komentarze dostrzegają jedynie koszty wojny, nie oceniając, czy cele strategiczne są realizowane.

Po drugie, jeśli spojrzeć z militarnego punktu widzenia, kluczowe zdolności militarne Iranu są systematycznie osłabiane. Liczba wystrzałów rakietowych Iranu spadła z około 350 w ciągu dwóch tygodni do około 25, a liczba wystrzałów dronów zmniejszyła się z 800 do około 75. W międzyczasie irańskie siły morskie, systemy obrony powietrznej oraz obiekty przemysłu militarnego nadal są atakowane. USA zaczęły nawet używać niewidocznych bombowców B-1 w przestrzeni powietrznej Iranu, co jest uważane za symbol wyraźnej przewagi powietrznej USA.

Ponadto wojna osłabia długoterminowe zdolności strategiczne Iranu, szczególnie program nuklearny. Przed wojną Iran posiadał około 440 kilogramów uranu wzbogaconego do 60%, a więc brakowało mu jedynie dalszego wzbogacenia do produkcji broni atomowej. Obecne działania uderzeniowe niszczą obiekty nuklearne i powiązane systemy przemysłowe, na przykład obiekty w Natanz, co znacząco opóźnia rozwój irańskich zdolności nuklearnych.

W odniesieniu do cieśniny Ormuz, wiele mediów uważa, że blokada cieśniny przez Iran jest oznaką porażki strategii USA. Jednak artykuł ten twierdzi, że wykorzystanie przez Iran cieśniny Ormuz jako karty przetargowej jest w rzeczywistości „karty wyczerpującej”. Ponieważ około 90% irańskiego eksportu ropy zależy od tej trasy. Jeśli cieśnina zostanie zamknięta na dłużej, irańska gospodarka również dozna poważnych strat, a to dodatkowo zdenerwuje takie ważne partnerstwa handlowe jak Chiny.

Ponadto autor uważa, że sieć regionalnych agentów Iranu również słabnie. Chociaż Hezbollach, iraccy bojownicy i Huti w Jemenie nadal prowadzą ataki, te działania coraz bardziej brakuje jednego dowództwa. Siły zastępcze częściej wykonują uprzednio autoryzowane działania odwetowe, a nie skoordynowane działania strategiczne, co autor uważa za sygnał, że system dowodzenia Iranu się rozpada.

Moja opinia: W zasadzie zgadzam się z większością punktów poruszonych w artykule. Te działania militarne przeciwko Iranowi rzeczywiście w dużej mierze osłabiły zdolności militarne Iranu, a szczególnie opóźniły irański program nuklearny, istnieje nawet możliwość całkowitego wyeliminowania tej nuklearnej groźby w przyszłości.

W przypadku niektórych reżimów łobuzów czasami rzeczywiście trzeba podjąć twardsze kroki, aby rozwiązać problemy. Istniejący system teokratyczny Iranu jest w istocie wysoce scentralizowanym reżimem autorytarnym. W rzeczywistej polityce tylko prezydent USA o twardym stylu, jak Trump, który ma pewną „antysystemową” aurę, mógłby rzeczywiście skłonić do podjęcia opcji militarnej przeciwko Iranowi. Każdy inny prezydent USA mógłby nie podjąć takiej decyzji tak łatwo.

Z bardziej makroekonomicznego punktu widzenia, jeśli dyktatura, która niegdyś zabiła dziesiątki tysięcy swoich obywateli w ciągu kilku miesięcy i przez długi czas eksportowała konflikty regionalne, mogłaby zostać całkowicie osłabiona lub nawet zniknąć, byłoby to dobre dla rozwoju Bliskiego Wschodu i całej cywilizacji ludzkiej.

【16 marca sytuacja konfliktu w Iranie】Instytut Badań Wojskowych ISW 16 marca opublikował aktualizację na temat wojny w Iranie.

Po pierwsze, z punktu widzenia wewnętrznej struktury władzy Iranu, nowy najwyższy przywódca Mojtaba Khamenei ma swoją bazę władzy prawie całkowicie opartą na twardogłowych członkach IRGC (Korpus Gwardii Rewolucyjnej Islamskiej). W raporcie wspomniano, że Hossein Taeb, Ahmad Vahidi, Mohammad Ali Jafari, Mohammad Bagher Ghalibaf i inni długoletni generałowie rewolucyjnej gwardii wspierali jego awans. Oznacza to, że struktura władzy w Iranie w jeszcze większym stopniu koncentruje się w rękach instytucji bezpieczeństwa, a nie instytucji religijnych czy rządu wybieranego przez ludzi. Innymi słowy, struktura polityczna Iranu ewoluuje w kierunku „militarnego państwa bezpieczeństwa”. Raport zaznacza, że w IRGC są jednostki, które uważają, że wojna może wręcz wzmocnić jedność wewnętrzną i odciążyć kryzys gospodarczy.

Po drugie, z punktu widzenia sytuacji na polu walki, amerykańskie i izraelskie naloty nadal osłabiają zdolności militarne Iranu. Cele nalotów obejmują posterunki policji w Teheranie, bazy milicji Basij, centra wywiadowcze oraz obiekty rakietowe i dronowe w całym kraju. Ważnym sygnałem jest to, że amerykańskie i izraelskie samoloty już mogą atakować cele 800 kilometrów w głąb wschodniego Iranu, co wskazuje, że irański system obrony powietrznej został w wielu regionach stłumiony. Ponadto, Centralne Dowództwo USA ogłosiło, że priorytet ataków przesunął się z „natychmiastowego zagrożenia rakietowego” na ogólny system przemysłu zbrojeniowego Iranu.

Po trzecie, z punktu widzenia zdolności odwetowych Iranu, chociaż nadal prowadzi ataki, to ich zdolność wyraźnie spadła. Raport stwierdza, że Izrael zniszczył około 70% irańskich wyrzutni rakiet. Iran w ciągu ostatnich 24 godzin wystrzelił wiele serii rakiet w kierunku Izraela, jednocześnie przeprowadzając ataki dronowe i rakietowe na państwa Zatoki, w tym lotnisko w Dubaju, pola naftowe w Abu Zabi oraz obiekty naftowe i gazowe. Jednak systemy obrony powietrznej państw Zatoki mają stosunkowo wysoką skuteczność przechwytywania, co ogranicza rzeczywiste zniszczenia.

Następnie sytuacja w Cieśninie Ormuz i transport energii. Iran w ostatnim czasie nie atakował już statków w cieśninie i wydaje się, że zezwala części chińskich, indyjskich i pakistańskich tankowców na bezpieczne przejście. Jednak w międzyczasie całkowity wolumen eksportu ropy z Bliskiego Wschodu nadal spadł o około 60%. Iran ewidentnie prowadzi coś w rodzaju „wybierającego odstraszania”: stara się stworzyć presję na rynek energii, jednocześnie unikając całkowitego zamknięcia cieśniny, co mogłoby wywołać pełną militarną reakcję.

Kolejną kwestią jest front libański i iracki. Hezbollah prowadzi ciągłe ataki na północnym Izraelu i południowym Libanie, podczas gdy Izrael rozpoczął ograniczone działania lądowe na południu Libanu, próbując ustanowić strefę buforową. W międzyczasie wspierane przez Iran milicje irackie również atakują amerykańskie bazy i obiekty energetyczne, a USA i ich sojusznicy przeprowadzili naloty na te cele milicyjne.

Ostatnią ważną zmianą jest wzmocnienie kontroli wewnętrznej w Iranie. Rząd wprowadził ogólnokrajową blokadę internetu i rozpoczął atak na urządzenia Starlink oraz VPN, aby zapobiec rozpowszechnianiu informacji o wojnie. Teheran wprowadził też nowe punkty kontrolne. To wskazuje, że reżim obawia się, że wojna może wywołać nowe protesty wewnętrzne.

【16 marca dynamiczne wydarzenia w wojnie z Iranem】Instytut Badań Wojennych ISW 16 marca opublikował aktualizację raportu dotyczącego wojny w Iranie.

Po pierwsze, z perspektywy wewnętrznej struktury irańskiego reżimu, nowy najwyższy przywódca Mojtaba Khamenei ma prawie całkowicie oparty swoją władzę na twardogłowych członkach IRGC (Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej). W raporcie wspomniano, że Hossein Taeb, Ahmad Vahidi, Mohammad Ali Jafari, Mohammad Bagher Ghalibaf i inni długoletni dowódcy rewolucyjnej gwardii popierali jego awans. Oznacza to, że struktura władzy irańskiego reżimu coraz bardziej koncentruje się w rękach instytucji bezpieczeństwa, a nie instytucji religijnych czy demokratycznie wybranych rządów. Innymi słowy, struktura polityczna Iranu ewoluuje w stronę „militarnego państwa bezpieczeństwa”. Raport wskazuje również, że w IRGC niektórzy uważają, że wojna może wzmocnić jedność krajową oraz przenieść presję kryzysu gospodarczego.

Po drugie, z perspektywy sytuacji na polu bitwy, amerykańsko-izraelskie naloty nadal osłabiają irańskie zdolności militarne. Cele nalotów obejmują posterunki policji w Teheranie, bazy milicji Basij, centra wywiadowcze oraz krajowe obiekty rakietowe i dronowe. Ważnym sygnałem jest to, że amerykańskie i izraelskie samoloty mogą już atakować cele głęboko wschodniego Iranu na odległość 800 kilometrów, co wskazuje na to, że irański system obrony powietrznej został w wielu obszarach stłumiony. Ponadto, amerykańskie dowództwo centralne stwierdziło, że główny cel ataków przesunął się z „natychmiastowego zagrożenia rakietowego” na ogólny irański system przemysłu obronnego.

Po trzecie, z perspektywy zdolności odwetowych Iranu, mimo że nadal prowadzą ataki, ich zdolności wyraźnie osłabły. Raport stwierdza, że Izrael zniszczył około 70% irańskich wyrzutni rakietowych. Iran w ciągu ostatnich 24 godzin wystrzelił wiele rakiet w kierunku Izraela, jednocześnie przeprowadzając ataki dronowe i rakietowe na kraje Zatoki, w tym na lotnisko w Dubaju, pola naftowe w Abu Zabi oraz obiekty naftowe i gazowe. Jednak systemy obrony powietrznej krajów Zatoki mają wysoką skuteczność przechwytywania, co ogranicza rzeczywiste zniszczenia.

Następnie sytuacja w Cieśninie Ormuz i transport energii. Iran ostatnio nie atakował już statków w cieśninie i wydaje się, że pozwala niektórym chińskim, indyjskim i pakistańskim tankowcom na bezpieczne przejście. Jednak tymczasem całkowity eksport ropy naftowej z Bliskiego Wschodu nadal spadł o około 60%. Iran wyraźnie prowadzi rodzaj „wybiórczej odstraszającej”: stara się wywierać presję na rynek energii, jednocześnie unikając całkowitego zamknięcia cieśniny, co mogłoby wywołać pełnoskalową odpowiedź militarną.

Następnie linia frontu w Libanie i Iraku. Hezbollah kontynuuje ataki w północnym Izraelu i południowym Libanie, a Izrael rozpoczął ograniczone działania lądowe w południowym Libanie, starając się utworzyć strefę buforową. W tym samym czasie milicje wspierane przez Iran również atakują amerykańskie bazy i obiekty energetyczne, a USA i sojusznicy przeprowadzili naloty na te cele milicji.

Ostatnią ważną zmianą jest wzmocnienie kontroli wewnętrznej w Iranie. Rząd wprowadził krajową blokadę internetu i rozpoczął walkę z urządzeniami Starlink oraz VPN, aby zapobiec rozpowszechnianiu informacji o wojnie. Teheran wprowadził również nowe punkty kontrolne. To pokazuje, że reżim obawia się, że wojna może wywołać nowe protesty wewnętrzne.

Przekazują amerykańskie agencje wywiadowcze: nowy najwyższy przywódca Iranu Mojtaba Khamenei może być homoseksualistą

New York Post opublikował 16 marca dramatyczny artykuł, w którym wskazano, że nowy najwyższy przywódca Iranu Mojtaba Khamenei może być homoseksualistą. Zgodnie z tym artykułem, odpowiednie informacje pochodzą z niezwykle poufnych źródeł w amerykańskim wywiadzie, dlatego zostały ocenione przez odpowiednie osoby jako mające pewien stopień wiarygodności. Niemniej jednak, amerykańskie agencje wywiadowcze przyznały również, że obecnie nie dysponują żadnymi bezpośrednimi zdjęciami ani publicznymi dowodami.

Bardzo żywym szczegółem jest to, że gdy Trump usłyszał te informacje, nie mógł powstrzymać się od głośnego śmiechu. Obecni w tym samym pomieszczeniu urzędnicy również uznali tę sprawę za bardzo absurdalną, a nawet jeden z agentów wywiadu śmiał się z tego przez kilka dni.

Kilku anonimowych źródeł ujawnili media, rzekome szczegóły tej informacji. Doniesienia wskazują, że Mojtaba być może utrzymuje długoterminową, szczególną relację z jednym ze swoich nauczycieli z dzieciństwa. Co więcej, mówi się, że podczas niedawnej hospitalizacji z powodu kontuzji, miał seksualne sugestie wobec mężczyzn, którzy się nim opiekowali.

Jest powszechnie wiadomo, że w Iranie kary za homoseksualizm są niezwykle surowe, a akty homoseksualne mogą w świetle prawa grozić karą śmierci. Jeśli te oskarżenia są prawdziwe, z pewnością poważnie uderzy to w polityczną legitymację teokratycznego reżimu tego kraju. W rzeczywistości, plotki na temat jego życia osobistego krążą w Iranie od wielu lat, a nawet w wczesnych depeszach dyplomatycznych wspomniano o tych kwestiach. Warto dodać, że w celu posiadania dzieci, cztery razy udawał się do Wielkiej Brytanii na leczenie impotencji, ostatecznie udało mu się zajść w ciążę i urodzić jedno dziecko.

Moim zdaniem, New York Post to typowe medium o konserwatywnej, tabloidowej stylistyce. Z powodu często wyraźnie politycznej pozycji w swoich artykułach i preferencji dla dramatycznych nagłówków, wiarygodność tej wiadomości nieuchronnie musi być nieco obniżona, ale nie ma nic złego w traktowaniu jej jako ciekawostki po posiłku. Ponadto, osobiście nie mam wątpliwości co do możliwego chaosu i absurdów w życiu prywatnym przywódców krajów totalitarnych. Tak długo, jak posiadają wystarczającą władzę, zaspokojenie potrzeb seksualnych przestaje być problemem, a jedyną różnicą jest legalność lub nielegalność oraz tradycyjne i nietradycyjne metody.

Zgodnie z najnowszą analizą badań Goldmana Sachsa, akcje sektora magazynowania obecnie wykazują niezwykle wysoką opłacalność inwestycyjną. Raport wskazuje, że oczekiwania EPS tych firm na przyszły rok poważnie odbiegają od obecnych cen akcji. Ponadto instytucja przewiduje, że niedobór produktów magazynowych na całym rynku będzie się utrzymywał aż do połowy 2027 roku.

【Wojna w Iranie zburzyła długotrwały wizerunek "bezpiecznej finansowej przystani" krajów Zatoki】WSJ 12 raportuje, że wojna w Iranie bezpośrednio uderzyła w mit bezpieczeństwa Dubaju. Przez ostatnie dziesięciolecia Dubaj przekazywał światu bardzo jasną narrację: chociaż znajduje się na Bliskim Wschodzie, niemal nie odczuwa wpływu wojen w regionie, będąc stabilnym, zamożnym i otwartym globalnym centrum finansowym i turystycznym. Wiele kapitałów, międzynarodowych korporacji i bogatych osób przybywało tutaj w oparciu o ten założenie. Jednak po tym, jak Iran zaczął wystrzeliwać rakiety i drony w kierunku Zjednoczonych Emiratów Arabskich, to założenie zostało obalone. Lotniska zamknięte, porty zaatakowane, hotele uszkodzone, ludzie po raz pierwszy w rzeczywistości poczuli, że wojna dzieje się nad miastem.

Po drugie, kapitał i talenty zaczynają na nowo oceniać ryzyko. Artykuł wspomina, że firmy zarządzające aktywami, prawnicy i banki otrzymali wiele zapytań od klientów, pytając, czy powinni przenieść swoje aktywa do bezpieczniejszych regionów, takich jak Singapur. Kluczowym fundamentem centrum finansowego jest "stabilne oczekiwanie", a wojna zaczyna podważać to oczekiwanie.

Moja opinia: Bez różnicy dla krajów Bliskiego Wschodu, ataki Iranu już poważnie zaszkodziły interesom tych krajów, a kraje Bliskiego Wschodu mogą wykorzystać tę wojnę, aby wspierać zmianę obecnego ekstremalnego reżimu w Iranie na rzecz bardziej umiarkowanych reformatorów. Możliwość zmiany reżimu w Iranie wzrosła.

Omówienie możliwych działań USA mających na celu regulację krajowych cen ropy

Po pierwsze, przypomnijmy sobie tło historyczne, w okresie około 40 lat przed 2015 rokiem amerykańskie prawo wyraźnie zabraniało eksportu ropy naftowej. Patrząc na obecny stan rzeczy, USA stały się największym producentem ropy na świecie, osiągając dzienną produkcję ropy na poziomie 13,000,000 baryłek, co skutecznie przewyższa zarówno Arabię Saudyjską, jak i Rosję. W związku z tym, pierwszym potencjalnym działaniem byłoby wznowienie zakazu eksportu ropy, poprzez pozostawienie większej ilości zasobów w kraju, co zwiększyłoby podaż ropy i skutecznie stłumiłoby wzrost cen.

Po drugie, władze mogą rozważyć zawieszenie wdrażania ustawy Jonesa. Ta zmiana umożliwiłaby zagranicznym statkom transportowanie produktów naftowych między portami USA. W ten sposób produkty ropopochodne z rafinerii w Zatoce Meksykańskiej mogłyby swobodnie dotrzeć na wschodnie wybrzeże USA (PADD1) oraz na zachodnie wybrzeże. Po zniesieniu krajowych ograniczeń logistycznych, podaż gwałtownie wzrośnie, co może prowadzić do „sztucznego obniżenia” cen ropy w USA, a nawet bezpośredniego spadku cen.

Po trzecie, wykorzystanie rezerw strategicznych do interwencji jest również ważnym środkiem. USA mogą wspólnie z krajami G7 uwolnić strategiczne rezerwy ropy naftowej. Tego rodzaju działanie, polegające na bezpośrednim wprowadzeniu rządowych zapasów ropy na rynek, może zapewnić dodatkowe źródła, które są dostępne do natychmiastowej dostawy, co z kolei wpłynie na obniżenie międzynarodowych cen ropy i ich premii ryzyka. W miarę obniżania się cen surowców, ta pozytywna tendencja przełoży się na konsumpcję, obniżając hurtowe i detaliczne ceny benzyny i oleju napędowego w USA.

Po czwarte, w zakresie bezpieczeństwa geopolitycznego, można rozmieścić amerykańskie okręty wojenne w celu eskorty, aby zapewnić, że cieśnina Hormuz utrzyma ograniczony ruch. Ta militarna rozlokowanie ma na celu zmniejszenie ryzyka przerwy w dostawach na tym kluczowym szlaku energetycznym, zapewniając bezpieczeństwo transportu.

Na koniec, kluczowe będzie odpowiednie rozwiązanie sytuacji w Iranie. Zakładając, że działania USA i Izraela będą silne i skuteczne, doprowadzą do zmiany władzy w tym kraju na rzecz umiarkowanych reformatorów, którzy będą rozwijać się w oparciu o model wenezuelski, byłoby to niezwykle pożądane. W takim przypadku napięta sytuacja mogłaby szybko się uspokoić.