Dusk is not designed to maximize composability A common assumption is that more composability always makes a blockchain better. Dusk deliberately does not follow that assumption. Dusk limits default composability because unrestricted composability creates implicit risk at settlement. When contracts freely interact across layers and applications, responsibility becomes diffuse. A single settlement can depend on multiple external states, assumptions, or side effects that are difficult to audit later. For regulated assets, that is a problem. Dusk’s architecture prioritizes predictable settlement over maximal composability. Rules, permissions, and execution boundaries are enforced before state becomes final. Applications are expected to operate within clearly defined constraints rather than relying on emergent behavior across contracts. This design choice directly affects how DuskEVM and DuskTrade are built. DuskEVM allows familiar execution, but settlement is scoped and constrained by Dusk Layer 1. DuskTrade follows regulated market structure instead of permissionless DeFi patterns, even if that reduces composability with external protocols. Dusk is not trying to create the most interconnected on chain ecosystem. It is trying to create an ecosystem where settlement remains defensible when contracts, assets, and counterparties are audited months or years later. In regulated finance, fewer assumptions at settlement matter more than more connections at execution. @Dusk #Dusk $DUSK
This is a sizable leveraged long positioned near market price, signaling short-term bullish intent, but with zero margin buffer and a relatively close liquidation level, the position is highly vulnerable to volatility.
Why Vanar does not try to be composable by default
Composability is often treated as a universal good in blockchain design. The easier it is for applications to plug into each other, the more powerful the ecosystem is assumed to be. Over time, this idea has become almost unquestioned. Vanar does not fully subscribe to that assumption. This is not because composability is unimportant. It is because composability introduces a specific type of risk that becomes more visible as systems move from experimentation to continuous operation. Composable systems behave well when interactions are occasional and loosely coupled. They struggle when interactions are persistent and stateful. When applications freely compose, behavior emerges that no single component explicitly designed for. Execution paths multiply. Dependencies become implicit rather than explicit. A small change in one part of the system can propagate in ways that are difficult to predict. For human driven workflows, this is often acceptable. If something breaks, users retry, route around failures, or simply stop interacting. For automated systems, especially those that operate continuously, this kind of uncertainty compounds. Vanar appears to treat composability as a risk surface rather than a default feature. Instead of maximizing how easily contracts can interact, Vanar prioritizes limiting how much behavior can emerge unintentionally at the settlement layer. The protocol places more emphasis on deterministic outcomes than on flexible interaction patterns. This design choice becomes clearer when looking at how Vanar structures settlement.
Settlement in Vanar is tightly constrained. Fees are predictable rather than market reactive. Validator behavior is limited by protocol rules rather than optimized dynamically. Finality is deterministic rather than probabilistic. These constraints reduce the number of ways outcomes can diverge from expectations. High composability works against that goal. As systems become more composable, the number of possible execution paths increases. Even if each individual component behaves correctly, the combined system may not. This is not a failure of logic. It is a consequence of complexity.
Vanar seems to accept that complexity at the application layer is unavoidable, but complexity at the settlement layer is dangerous. Once state is committed, it needs to remain stable. Rolling back or reconciling emergent behavior after the fact is expensive and often unreliable. By not optimizing for composability by default, Vanar reduces the number of hidden dependencies that can affect settlement outcomes. Applications are encouraged to be explicit about what they rely on rather than inheriting behavior indirectly through shared state. This approach has clear trade offs. Vanar is not the easiest environment for rapid experimentation. Developers looking to chain together multiple protocols with minimal friction may find the design restrictive. Some emergent use cases that thrive in highly composable environments may be harder to build. This is a deliberate choice, not an oversight. Vanar appears to prioritize systems where mistakes are costly and accumulate over time. In those systems, the ability to reason about outcomes is more valuable than the ability to connect everything to everything else. Products built on Vanar reflect this orientation. They assume persistent state, long lived processes, and irreversible actions. In that context, composability is not free leverage. It is a source of uncertainty that needs to be controlled. This does not mean Vanar rejects composability entirely. It means composability is treated as something to be introduced carefully, with constraints, rather than assumed as a baseline property of the network. That position places Vanar in a narrower but more defined space within the broader ecosystem. Vanar is not trying to be a universal playground for experimentation. It is positioning itself as infrastructure for systems that cannot afford emergent failure modes after deployment. In practice, this makes Vanar less flexible and more predictable. Less expressive and more stable. These are not qualities that show up well in headline metrics, but they matter when systems run continuously and errors cannot be rolled back cheaply. Composability is powerful. It is also risky. Vanar’s design suggests a clear belief. For certain classes of systems, especially those that operate autonomously over long periods, reducing emergent behavior at the settlement layer is more important than enabling unlimited interaction. That belief shapes what Vanar enables, and just as importantly, what it chooses not to. @Vanarchain #Vanar $VANRY
Plasma Solves a Problem Most Blockchains Never Admit Exists One thing Plasma does quietly, but very deliberately, is refuse to pretend that all transactions are equal. Most blockchains are built as if every action, a swap, an NFT mint, a stablecoin transfer, deserves the same execution and settlement treatment. That assumption works for experimentation. It breaks down once the chain starts carrying real financial flows. Plasma starts from the opposite direction. It treats stablecoin settlement as a different class of activity altogether. Not more complex, but more sensitive. When value is meant to behave like money, the system cannot rely on probabilistic finality, volatile fees, or user-managed risk. That is why Plasma’s architecture feels narrower than a typical general-purpose chain. And that narrowness is intentional. Payments infrastructure does not win by doing everything. It wins by doing one thing predictably, under load, without surprises. In that sense, Plasma is less about innovation and more about discipline. It acknowledges that stablecoins already dominate real crypto usage, and asks a simple question most systems avoid. If this is already the main workload, why is it treated like an edge case. Plasma’s answer is structural. Stablecoins move freely. Fees are abstracted. Users are insulated from protocol mechanics. Risk is concentrated where it can be priced and enforced. That design choice will never trend on crypto timelines. But it is exactly how serious financial infrastructure is built. And that may be the most important thing Plasma is optimizing for. @Plasma #plasma $XPL
Gdzie zgodność faktycznie zawodzi: Dlaczego Dusk przenosi koszty regulacyjne do protokołu
W większości dyskusji na temat blockchaina, zgodność z regulacjami jest traktowana jako problem zewnętrzny. Wykonanie odbywa się na łańcuchu, podczas gdy weryfikacja, uzgadnianie i odpowiedzialność są przesuwane gdzie indziej. Zwykle to „gdzie indziej” to proces off-chain z udziałem audytorów, zespołów prawnych, narzędzi raportujących i ręcznej interpretacji. Łańcuch produkuje wyniki. Ludzie później decydują, czy te wyniki były akceptowalne. Ta separacja nie jest przypadkowa. Jest konsekwencją tego, jak większość blockchainów jest zaprojektowana. Optymalizują najpierw pod kątem wykonania, a zakładają, że poprawność można odbudować później. Ta teza działa stosunkowo dobrze w przypadku działalności spekulacyjnej. Zaczyna zawodzić, gdy aktywa są regulowane, audytowalne i mają moc prawną.
XPL Is Not a Payment Token. It Is the Cost of Being Wrong
Stablecoins move value every day. They do it quietly, at scale, and increasingly outside of speculative contexts. Payroll, remittances, treasury management, merchant settlement. But there is one thing stablecoins never do, and cannot do by design: they do not take responsibility when settlement goes wrong. That responsibility always sits somewhere else. In most blockchains, this distinction is blurred. Value movement and economic accountability are bundled together. If a transaction finalizes incorrectly, users, assets, and the protocol itself are all exposed to the same layer of risk. This works tolerably well when activity is speculative and reversible in practice. It becomes dangerous when the system starts behaving like real financial infrastructure. Plasma is built around a different assumption. Stablecoins should move value. Something else should absorb the cost of failure. That “something else” is XPL. The first mistake people make when looking at Plasma is asking whether XPL is meant to be used by end users. It is not. Plasma does not expect users to pay with XPL, hold XPL for convenience, or even think about XPL during a normal USDT transfer. Stablecoins are the surface layer. XPL lives underneath it.
Plasma treats settlement as the core risk domain. Once a transaction is finalized, state becomes irreversible. If rules are violated, balances cannot be rolled back, and trust in the system collapses. Someone has to be economically accountable for that moment. In Plasma, that accountability sits with validators staking XPL. This is a structural choice, not a marketing narrative. Stablecoins move across the network freely. They are not slashed. They are not penalized. Users are not asked to underwrite protocol risk with their payment balances. Instead, validators post XPL as collateral against correct behavior. If settlement fails, it is XPL that is exposed, not the stablecoins being transferred. That separation matters more than it appears. In traditional financial systems, payment rails and risk-bearing institutions are distinct. Consumers do not post collateral to Visa. Merchants do not insure clearing failures personally. Those risks are isolated inside clearing layers, guarantors, and capital buffers. Plasma mirrors that logic on-chain. This is why XPL should not be analyzed like a payment token. Its role is closer to regulatory capital than to currency. It exists to bind protocol rules to economic consequences. When Plasma commits state, it does so knowing that validators have something meaningful at stake. Not transaction fees. Not speculative upside. But loss exposure. This design also explains why XPL usage does not scale linearly with transaction volume. As stablecoin settlement volume grows, XPL is not spent more often. It becomes more important, not more active. Its relevance compounds because the cost of finality failure increases with value throughput. That is a subtle but critical distinction. Many blockchains rely on gas tokens as a universal abstraction. They pay for computation, discourage spam, and serve as the economic backbone of the network. Plasma deliberately narrows this role. Stablecoin transfers can be gasless for users. Fees can be abstracted or sponsored. The gas model exists to support payments, not to extract value from them. XPL is not there to meter usage. It is there to enforce correctness. This is also why Plasma’s stablecoin-first design cannot work without a native risk asset. A system that removes friction for value movement must be stricter about settlement discipline, not looser. If users never think about gas, network behavior must be predictable. If transfers feel invisible, finality must be dependable. XPL is the asset that makes that dependability credible. There is a tendency in crypto to frame everything in terms of growth narratives. Tokens are expected to accrue value because they are used more, traded more, or locked more. XPL follows a different logic. It accrues relevance because the system relies on it to function correctly under load. That makes it less exciting in the short term, and more defensible in the long term. As stablecoins continue to expand into real economic flows, the question will not be which chain is fastest or cheapest. It will be which system isolates risk cleanly enough to be trusted at scale. Plasma’s answer is explicit. Stablecoins move value. XPL secures the final state. That separation is easy to overlook. It is also the reason Plasma works as a settlement network rather than just another blockchain. @Plasma #plasma $XPL
Vanar is designed for the moment after a decision is made There is a phase in system design that rarely gets attention. It happens after logic has finished, after a decision is formed, and right before that decision becomes irreversible. This is where Vanar places its focus. Vanar does not treat infrastructure as a race to execute faster. It treats infrastructure as a commitment layer. Once a system decides to act, the question Vanar tries to answer is simple. Can that action be finalized in a way that remains stable over time. This direction is visible in Vanar’s core architecture. Fees are designed to stay predictable so automated systems can plan execution rather than react to cost spikes. Validator behavior is constrained so settlement outcomes do not drift under pressure. Finality is deterministic, reducing ambiguity about when an action is truly complete. These choices are not abstract design principles. They directly support how Vanar’s products operate. myNeutron depends on persistent context. Kayon relies on explainable reasoning tied to stable state. Flows turns decisions into automated execution that cannot afford reversals. Vanar’s path is not about enabling everything. It is about supporting systems where once a decision is made, uncertainty is no longer acceptable. That focus narrows the surface area of what can be built. It also makes what is built more reliable.
This whale opened long positions recently with clear conviction.
$BTC LONG: size 438.31 BTC, position value ~$38.98M, entry at $92,103 using 7x cross leverage. Current unrealized PnL is -$1.39M, but liquidation sits far lower at ~$69,466, indicating strong risk control and no short-term liquidation pressure.
$ASTER LONG: size 5.26M ASTER, position value ~$3.61M, entry at $0.692 with 3x cross leverage. Drawdown is minimal at -$30.4K, and the low leverage structure suggests this is a medium-term accumulation rather than a speculative trade.
The Biggest Misunderstanding About DuskEVM A common misunderstanding about DuskEVM is that it exists to make Dusk more developer friendly. That is not its purpose. DuskEVM exists to separate where execution happens from where responsibility settles. Smart contracts run in an EVM-compatible environment, but their outcomes do not automatically become final. Final state is determined on Dusk Layer 1, where eligibility rules, permissions, and audit requirements are enforced at the protocol level. This separation is fundamental. In standard EVM systems, successful execution implicitly approves the resulting state. If a transaction runs, the state is accepted, and any issues are handled later through governance, monitoring, or off chain processes. That model works for crypto native assets. It fails when assets represent regulated financial instruments. DuskEVM changes that execution settlement boundary. Contracts can execute exactly as written, but settlement is conditional. If an action violates eligibility or compliance constraints, it never becomes final state, regardless of execution success. This is why DuskEVM is critical for applications like DuskTrade. It allows Solidity-based trading logic to operate inside a settlement layer built for regulated markets, not permissionless experimentation. DuskEVM is not about convenience compatibility. It is about making EVM execution usable in environments where settlement must remain defensible by design. @Dusk #Dusk $DUSK
Hedger nie dotyczy ukrywania danych. Chodzi o uczynienie prywatności użyteczną
Kiedy ludzie mówią o prywatności na blockchainach, rozmowa zazwyczaj kręci się w kółko. Prywatność jest albo przedstawiana jako całkowita nieprzezroczystość, albo traktowana jako dodatek, który przestaje działać, gdy stosowane są rzeczywiste zasady. Po spędzeniu czasu na czytaniu projektu Hedgera Dusk, to, co rzuciło mi się w oczy, to nie to, jak zaawansowana jest kryptografia, ale jak celowo ograniczony wydaje się system. Hedger nie próbuje zniknąć danych. Próbuję kontrolować, kto ma prawo do rozumienia ich i kiedy. Ta różnica ma większe znaczenie, niż się wydaje.
Dlaczego Vanar traktuje przewidywalność opłat jako ograniczenie protokołu, a nie jako wynik rynkowy
Projektowanie opłat jest zwykle omawiane jako problem ekonomiczny. Jak efektywnie wyceniać przestrzeń blokową. Jak pozwolić popytowi odkryć „właściwy” koszt. Jak wykorzystać rynki do alokacji ograniczonych zasobów. Te pytania są istotne, ale zakładają pewien typ użytkownika. Zakładają ludzi. Vanar wydaje się zaczynać od innego założenia. Traktuje zachowanie opłat jako problem stabilności systemu, a nie jako problem wyceny. Ta różnica prowadzi do bardzo różnych wyborów projektowych. W większości blockchainów opłaty są celowo dynamiczne. Gdy popyt rośnie, opłaty wzrastają. Gdy popyt maleje, opłaty spadają. Z perspektywy rynkowej jest to racjonalne. Zachęca do efektywnego użytkowania i zniechęca do spamu. Dla aktywności kierowanej przez użytkowników działa to wystarczająco dobrze. Użytkownicy czekają, grupują transakcje lub wybierają różne czasy na interakcję.
Co Dusk wyklucza zanim stan kiedykolwiek zaistnieje Jedna rzecz, która często jest źle rozumiana w kontekście Dusk, to gdzie faktycznie odbywa się egzekucja. W wielu blockchainach egzekucja jest reaktywna. Transakcje są najpierw wykonywane, a następnie sprawdzane. Jeśli coś jest nieprawidłowe, system cofa się, rejestruje błąd i zostawia ślady. Z biegiem czasu te ślady stają się częścią operacyjnego obciążenia: nieudane stany, logika uzgadniania, przypadki brzegowe, które muszą być wyjaśnione później. Dusk przyjmuje inne podejście. Zanim jakakolwiek transakcja będzie mogła wpłynąć na stan, musi przejść kontrolę kwalifikacyjną. To nie jest miękka walidacja ani optymistyczne założenie. To twarda brama. Jeśli działanie nie kwalifikuje się, nie jest wykonywane. Co ważniejsze, nie pozostawia śladu na księdze. To zmienia sposób, w jaki gromadzi się ryzyko. W Dusk, nieprawidłowe zachowanie nie jest czymś, co system musi badać, karać lub poprawiać po fakcie. Jest wykluczone przed wystąpieniem mutacji stanu. Księga rejestruje tylko wyniki, które były dozwolone według zestawu reguł w momencie wykonania. To rozróżnienie ma większe znaczenie, niż się wydaje. W regulowanych lub instytucjonalnych przebiegach pracy koszt rzadko jest związany z samą transakcją. Koszt wynika z niejasności później: rekonstrukcji intencji, wyjaśniania, dlaczego coś się nie udało, lub udowodnienia, że nieprawidłowe działanie nie miało wpływu na końcowy stan. Systemy, które pozwalają nieprawidłowym działaniom na krótkie istnienie, nawet jeśli są cofnięte, mają tendencję do gromadzenia tych kosztów z biegiem czasu. Dusk unika tego z założenia. Egzekwując kwalifikacje przed wykonaniem, sieć redukuje liczbę stanów, które kiedykolwiek muszą być interpretowane. Jest mniej hałasu do audytu, mniej wyjątków do uzgodnienia i mniej scenariuszy, w których ludzie muszą interweniować, aby wyjaśnić, co system „miał na myśli.” Wynikiem jest księga, która wygląda na spokojniejszą, nie dlatego, że mniej się dzieje, ale dlatego, że mniej błędów pozwala się przetrwać na tyle długo, aby zostały zapisane. To nie chodzi o szybkość. Chodzi o ograniczenie. W Dusk poprawność jest egzekwowana na wcześniejszym etapie. Ostateczność nie jest naprawiana później. Jest chroniona zanim zaistnieje. @Dusk #Dusk $DUSK
Kiedy ludzie mówią o adopcji stablecoinów, rozmowa zazwyczaj zaczyna się od opłat, prędkości lub doświadczenia użytkownika. Te rzeczy mają znaczenie, ale nie są tym, co ostatecznie decyduje o tym, czy system płatności może się skalować. To, co naprawdę ma znaczenie, to sposób, w jaki radzi się z niepowodzeniem. Dokładniej mówiąc, kto jest zmuszony do poniesienia kosztów, gdy rozliczenie nie przebiega pomyślnie. Plasma jest zbudowana wokół tego pytania. Większość użytkowników stablecoinów nie chce zrozumieć mechaniki rozliczeń. Nie chcą myśleć o ostateczności, zachowaniu walidatorów czy zasadach protokołu. Chcą, aby przelewy się zakończyły, salda zaktualizowały, a wartość dotarła tam, gdzie powinna. Zamiast optymalizować łańcuch wokół interakcji użytkowników, Plasma optymalizuje wokół tego, gdzie powinno być ryzyko. Stablecoiny przenoszą wartość w sieci, ale nie są aktywem absorbującym ryzyko rozliczeniowe. Ta odpowiedzialność jest przenoszona na samą warstwę rozliczeniową. W Plasma, gdy transfer jest finalizowany, odpowiedzialność ekonomiczna nie spoczywa na użytkowniku ani na stablecoinie. Spoczywa na walidatorach stakujących XPL. Jeśli zasady rozliczeń są naruszane, to XPL jest narażony. Nie aktywo płatnicze. Nie saldo użytkownika. To rozdzielenie jest subtelne, ale ma znaczenie. Infrastruktura płatnicza nie skaluje się, prosząc użytkowników o zrozumienie mechaniki protokołu. Skaluje się poprzez izolowanie ryzyka od codziennego ruchu wartości. Tradycyjne systemy finansowe nauczyły się tej lekcji dziesięciolecia temu. Użytkownicy końcowi przenoszą pieniądze. Instytucje absorbują ryzyko rozliczeniowe. Plasma replikuje tę logikę w łańcuchu. Plasma nie stara się uczynić użytkowników mądrzejszymi. Stara się uczynić ryzyko niewidocznym dla nich. To nie jest błyskotliwy wybór projektowy. Ale to dokładnie ten rodzaj decyzji, który widzisz w systemach, które spodziewają się działać cicho, pod prawdziwym obciążeniem, przez długi czas. @Plasma #plasma $XPL
Plasma i cicha decyzja o traktowaniu osiedlenia jako głównego produktu
W momencie, gdy stablecoiny przestały być narzędziem handlowym i zaczęły być używane do wypłat, przekazów pieniężnych i ruchów skarbowych, definicja tego, co ma znaczenie w blockchainie, cicho się zmieniła. W tym momencie prędkość nie była już trudnym problemem. Wykonanie nie było już wąskim gardłem. Osiedlenie stało się powierzchnią ryzyka. Kiedy patrzę na Plasma, nie widzę łańcucha, który stara się być szybszy lub bardziej ekspresyjny niż jego rówieśnicy. Widzę system, który zaczyna od bardzo konkretnego pytania: kiedy wartość porusza się na dużą skalę, kto tak naprawdę ponosi odpowiedzialność, gdy coś idzie nie tak.
Niezawodność osady Vanara wynika z ograniczenia swobody walidatorów, a nie zaufania do bodźców Jednym z wewnętrznych wyborów projektowych Vanara, które łatwo przeoczyć, jest to, jak mało swobody mają walidatorzy na warstwie osadzenia. Większość blockchainów zakłada, że poprawne zachowanie wyłoni się z bodźców. Walidatorzy mają elastyczność, a system polega na nagrodach ekonomicznych i karach, aby utrzymać ich w zgodzie. Działa to dość dobrze w normalnych warunkach, ale psuje się pod presją. Gdy popyt wzrasta lub warunki się zmieniają, racjonalni walidatorzy zaczynają optymalizować lokalnie. Kolejność transakcji się zmienia, wykonanie jest opóźnione, a wyniki osadzenia dryfują. Vanar nie polega na tym założeniu. Na poziomie protokołu Vanar zawęża zakres działań, jakie walidatorzy mogą podejmować podczas osadzenia. Kolejność, zachowanie opłat i ostateczność są ograniczone przez projekt, a nie pozostawione do dyskrecjonalnej optymalizacji. Nie oczekuje się, że walidatorzy będą się zachowywać dobrze, ponieważ jest to opłacalne. Muszą działać w ramach z góry określonych granic. To zmienia sposób, w jaki osadzenie zachowuje się w czasie. Zamiast dynamicznie dostosowywać się do krótkoterminowej presji rynkowej, system priorytetuje ciągłość. Wyniki stają się mniej wrażliwe na zatory i mniej zależne od strategii walidatora. Kompromis jest oczywisty. Vanar rezygnuje z pewnej elastyczności i ekspresyjności ekonomicznej. Nie pozwala walidatorom na agresywną optymalizację przychodów w czasie szczytowego popytu. Ale to ograniczenie jest zamierzone. Dla systemów, które polegają na spójnym osadzeniu, elastyczność na poziomie walidatora jest źródłem ryzyka, a nie efektywności. Podejście Vanara sugeruje jasne założenie: w przypadku długoterminowych, zautomatyzowanych systemów, redukcja wariancji zachowań ma większe znaczenie niż wydobywanie maksymalnej wydajności z każdego bloku. To założenie jest głęboko osadzone w protokole, a nie nałożone jako polityka. @Vanarchain #Vanar $VANRY
Różnica między umiejętnościami handlowymi a umiejętnościami przetrwania (Umiejętność handlowa ≠ Umiejętność przetrwania)
Większość traderów ponosi porażkę nie dlatego, że brakuje im umiejętności handlowych. Ponoszą porażkę, ponieważ nigdy nie rozwijają umiejętności przetrwania. Umiejętność handlowa to wiedza o wejściach, ustawieniach, wskaźnikach i czasie.
Umiejętność przetrwania to wiedza o tym, ile możesz stracić i nadal pozostać w grze. Możesz mieć rację co do kierunku, a mimo to zostać zlikwidowany. Możesz mieć świetne ustawienie i mimo to zbankrutować przez przeszacowanie. Rynki nie nagradzają dokładności. Nagradzają wytrzymałość.
Umiejętność przetrwania oznacza akceptację małych strat bez ego. Oznacza to cięcie transakcji nawet wtedy, gdy Twój pomysł „może nadal zadziałać.” Oznacza to zachowanie dyscypliny, gdy nic nie wygląda ekscytująco.
Wielcy traderzy nie są definiowani przez swoje najlepsze transakcje. Są definiowani przez najgorsze transakcje, które ich nie zabiły.
Jeśli pracujesz tylko nad umiejętnościami handlowymi, kontrakty terminowe Cię ujawnią. Jeśli opanujesz umiejętność przetrwania, umiejętność handlowa ma czas na kumulację.
Rynek nie eliminuje ignorantów jako pierwszych. Eliminuje niecierpliwych.$BTC
Dlaczego Plasma oddziela ruch wartości od odpowiedzialności ekonomicznej Większość blockchainów traktuje ruch wartości i odpowiedzialność ekonomiczną jako tę samą rzecz. Jeśli następuje transfer, aktywa, użytkownik i protokół są narażeni na tę samą warstwę ryzyka. Plasma robi coś innego. W Plasma stablecoiny są odpowiedzialne tylko za przesyłanie wartości. Nie są proszone o zapewnienie poprawności rozliczenia. Ta odpowiedzialność jest przenoszona gdzie indziej. Ryzyko finalizacji znajduje się w XPL. Jeśli zasada rozliczeniowa jest naruszona, lub ostateczny stan jest zatwierdzony niepoprawnie, to nie saldo stablecoina pochłania konsekwencje. To jest stawka walidatora. Odpowiedzialność ekonomiczna jest izolowana w warstwie bezpieczeństwa, a nie rozprzestrzeniana wśród użytkowników. Ten wybór projektowy ma większe znaczenie, niż wydaje się na pierwszy rzut oka. Systemy płatnicze nie skalują się, prosząc użytkowników o zrozumienie lub ponoszenie ryzyka protokołu. Skalują się, ukrywając to ryzyko za instytucjami, warstwami rozliczeniowymi i gwarancjami. Plasma replikuje tę logikę w łańcuchu. W miarę jak rośnie wolumen stablecoinów, oddzielanie ruchu wartości od odpowiedzialności rozliczeniowej staje się krytyczne. Im więcej wartości przepływa przez system, tym droższe stają się błędy. Plasma uznaje tę rzeczywistość zamiast ją abstrahować. Dlatego Plasma wydaje się mniej jak łańcuch ogólnego przeznaczenia, a bardziej jak infrastruktura finansowa. @Plasma #plasma $XPL
K
XPLUSDT
Perp
Zamknięte
PnL
-0,41USDT
Zaloguj się, aby odkryć więcej treści
Poznaj najnowsze wiadomości dotyczące krypto
⚡️ Weź udział w najnowszych dyskusjach na temat krypto