CoachOfficial
Exploring the Future of Crypto | Deep Dives | Market Stories | DYOR 📈 | X: @CoachOfficials 🔷
Otwarta transakcja
Posiadacz XPL
Trader systematyczny
Lata: 4.3
1.9K+ Obserwowani
8.6K+ Obserwujący
1.9K+ Polubione
36 Udostępnione
Posty
Portfolio
Wszystko
Cytaty
Filmy
Na żywo
Czasami tarcie pojawia się w małych,
prawie żenujące sposoby.
Nie jakaś wielka bitwa regulacyjna.
Nie filozoficzna debata o decentralizacji.
Po prostu arkusz kalkulacyjny.
Kiedyś oglądałem, jak zespół operacji płatności eksportował historię transakcji z publicznego łańcucha do Excela, ręcznie redagując adresy portfeli, a następnie wysyłając „czystą” wersję do działu zgodności, aby mogli przejrzeć działalność rozliczeniową bez ujawniania stron transakcji.
To wydawało się absurdalne.
Używaliśmy rzekomo nowoczesnej infrastruktury rozliczeniowej… a potem robiliśmy ręczną cenzurę w Excelu, aby uczynić to wystarczająco bezpiecznym do wewnętrznej dyskusji.
Nie jakaś wielka bitwa regulacyjna.
Nie filozoficzna debata o decentralizacji.
Po prostu arkusz kalkulacyjny.
Kiedyś oglądałem, jak zespół operacji płatności eksportował historię transakcji z publicznego łańcucha do Excela, ręcznie redagując adresy portfeli, a następnie wysyłając „czystą” wersję do działu zgodności, aby mogli przejrzeć działalność rozliczeniową bez ujawniania stron transakcji.
To wydawało się absurdalne.
Używaliśmy rzekomo nowoczesnej infrastruktury rozliczeniowej… a potem robiliśmy ręczną cenzurę w Excelu, aby uczynić to wystarczająco bezpiecznym do wewnętrznej dyskusji.
Dlaczego regulowane finanse prawdopodobnie nie dotkną Web3, dopóki prywatność nie przestanie być „specjalna”
Pytanie, które ostatnio mnie trapi, nie jest techniczne.
To jest proceduralne.
To jest rodzaj pytania, które słyszysz o 18:30 w sali konferencyjnej, gdy wszyscy są zmęczeni, a prawnicy chcą iść do domu:
„Jeśli użyjemy tego łańcucha, kto dokładnie może zobaczyć nasze transakcje?”
Nie chodzi o to, jak szybko to jest.
Nie chodzi o to, jaki jest przepustowość.
Nie chodzi o to, czy to się skaluje.
Po prostu: kto może nas zobaczyć?
I za każdym razem, gdy wyobrażam sobie szczerą odpowiedź — „cóż, technicznie… każdy” — niemal czuję, jak spotkanie się kończy.
Laptopy zamknięte.
Pilot odwołany.
To jest proceduralne.
To jest rodzaj pytania, które słyszysz o 18:30 w sali konferencyjnej, gdy wszyscy są zmęczeni, a prawnicy chcą iść do domu:
„Jeśli użyjemy tego łańcucha, kto dokładnie może zobaczyć nasze transakcje?”
Nie chodzi o to, jak szybko to jest.
Nie chodzi o to, jaki jest przepustowość.
Nie chodzi o to, czy to się skaluje.
Po prostu: kto może nas zobaczyć?
I za każdym razem, gdy wyobrażam sobie szczerą odpowiedź — „cóż, technicznie… każdy” — niemal czuję, jak spotkanie się kończy.
Laptopy zamknięte.
Pilot odwołany.
Będę szczery — natknąłem się na termin z psychologii, który cicho zmienił moje postrzeganie rynków: deprecjacja uwagi.
Nie zacząłem myśleć o tym z wykresów czy metryk tokenów.
Zaczęło się od czegoś bardziej ludzkiego.
Zauważyłem, jak szybko mój mózg traci zainteresowanie, gdy coś milknie.
Jeśli projekt publikuje codziennie — aktualizacje, partnerstwa, zrzuty ekranu — wydaje się wartościowy. Aktywny. Żywy.
Jeśli zwalnia, nawet na chwilę, jakoś wydaje się, że to się wymyka.
Nic tak naprawdę się nie zmieniło. Tylko poziom hałasu.
Psychologia nazywa to deprecjacją uwagi. Nieświadomie obniżamy wartość wszystkiego, co przestajemy widzieć.
A to uprzedzenie jest niebezpieczne, gdy patrzysz na infrastrukturę w rzeczywistym świecie.
Ponieważ rzeczy, które naprawdę mają znaczenie, rzadko wyglądają ekscytująco podczas budowy.
Zgodność nie jest trendy. Przeglądy prawne nie stają się wirusowe. Integracje z markami czy partnerami płatniczymi nie produkują dopaminy.
To powolna, proceduralna, czasami nudna praca.
Więc gdy myślę o czymś takim jak @Vanarchain , staram się oderwać od zwykłego sposobu myślenia o „cyklu ogłoszeń”.
Jeśli sieci związane z rozrywką i markami — takie jak Virtua Metaverse czy sieć gier VGN — faktycznie ustalają wartość lub wprowadzają użytkowników, ten wzrost prawdopodobnie nie będzie wyglądał głośno.
Będzie wyglądał operacyjnie.
Umowy podpisane. Systemy zintegrowane. Zespoły finansowe testujące przepływy.
Nic z tego nie tworzy dobrego kontentu społecznościowego.
Więc masz ten dziwny podział.
Jedna ścieżka: powolna, prawdziwa adopcja budująca się cicho w tle.
Druga: uwaga rynku zanika, ponieważ nie ma stałego spektaklu.
Cena często podąża najpierw za drugą.
Widziałem wystarczająco dużo systemów, aby nie ufać hype'owi i bardziej wierzyć w nudne sygnały.
Jeśli coś ma być prawdziwą infrastrukturą, to prawdopodobnie nie powinno być ekscytujące co tydzień.
Powinno być stabilne.
Kto to używa? Prawdopodobnie operatorzy, a nie spekulanci.
Jeśli działa, staje się niewidoczną instalacją.
Jeśli potrzebuje stałego hałasu, aby udowodnić, że jest żywe, prawdopodobnie nie była to adopcja od samego początku.
#Vanar $VANRY
Nie zacząłem myśleć o tym z wykresów czy metryk tokenów.
Zaczęło się od czegoś bardziej ludzkiego.
Zauważyłem, jak szybko mój mózg traci zainteresowanie, gdy coś milknie.
Jeśli projekt publikuje codziennie — aktualizacje, partnerstwa, zrzuty ekranu — wydaje się wartościowy. Aktywny. Żywy.
Jeśli zwalnia, nawet na chwilę, jakoś wydaje się, że to się wymyka.
Nic tak naprawdę się nie zmieniło. Tylko poziom hałasu.
Psychologia nazywa to deprecjacją uwagi. Nieświadomie obniżamy wartość wszystkiego, co przestajemy widzieć.
A to uprzedzenie jest niebezpieczne, gdy patrzysz na infrastrukturę w rzeczywistym świecie.
Ponieważ rzeczy, które naprawdę mają znaczenie, rzadko wyglądają ekscytująco podczas budowy.
Zgodność nie jest trendy. Przeglądy prawne nie stają się wirusowe. Integracje z markami czy partnerami płatniczymi nie produkują dopaminy.
To powolna, proceduralna, czasami nudna praca.
Więc gdy myślę o czymś takim jak @Vanarchain , staram się oderwać od zwykłego sposobu myślenia o „cyklu ogłoszeń”.
Jeśli sieci związane z rozrywką i markami — takie jak Virtua Metaverse czy sieć gier VGN — faktycznie ustalają wartość lub wprowadzają użytkowników, ten wzrost prawdopodobnie nie będzie wyglądał głośno.
Będzie wyglądał operacyjnie.
Umowy podpisane. Systemy zintegrowane. Zespoły finansowe testujące przepływy.
Nic z tego nie tworzy dobrego kontentu społecznościowego.
Więc masz ten dziwny podział.
Jedna ścieżka: powolna, prawdziwa adopcja budująca się cicho w tle.
Druga: uwaga rynku zanika, ponieważ nie ma stałego spektaklu.
Cena często podąża najpierw za drugą.
Widziałem wystarczająco dużo systemów, aby nie ufać hype'owi i bardziej wierzyć w nudne sygnały.
Jeśli coś ma być prawdziwą infrastrukturą, to prawdopodobnie nie powinno być ekscytujące co tydzień.
Powinno być stabilne.
Kto to używa? Prawdopodobnie operatorzy, a nie spekulanci.
Jeśli działa, staje się niewidoczną instalacją.
Jeśli potrzebuje stałego hałasu, aby udowodnić, że jest żywe, prawdopodobnie nie była to adopcja od samego początku.
#Vanar $VANRY
Ostatnio dużo myślałem o pomyśle deprecjacji uwagi.
Jeśli projekt pojawia się w moim kanale z codziennymi ogłoszeniami, partnerstwami, zrzutami ekranu, hałasem, instynktownie czuję, że zyskuje na wartości.
Jeśli zamilknie, nawet na miesiąc, mój umysł cicho zaznacza go jako „spadający”.
Nic się fundamentalnie nie zmieniło. Po prostu… mniej widoczności.
To w zasadzie deprecjacja uwagi.
I trudno przyznać, jak wiele rynku działa na tym uczuciu zamiast na faktach.
Bo kiedy na chwilę wyjdziesz z kryptowalut, prawdziwa infrastruktura finansowa nie zachowuje się jak media społecznościowe. Systemy płatności nie wprowadzają cykli hype. Szyny rozliczeniowe nie wypuszczają cotygodniowych zapowiedzi. Większość pracy to rozmowy o zgodności, integracje i papierkowa robota.
Nudne rzeczy. Niewidoczne rzeczy.
Ale to są rzeczy, które naprawdę się trzymają.
Więc kiedy coś takiego jak @Plasma staje się cichsze, domyślną reakcją jest: zanika. Brak wielkich ogłoszeń, brak wpływowych osób, brak adrenaliny.
Jednak pod spodem ruch wygląda inaczej.
Orkiestrator płatności, taki jak MassPay, cicho traktuje to jako rozliczenie zaplecza.
Fintech, taki jak YuzuMoney, testuje przepływy z prawdziwymi sprzedawcami na rynkach o dużej gotówce.
Żadne z tego nie jest trendem. Nie produkuje ekscytacji. To powolna, napędzana zgodnością, operacyjna praca.
Co sprawia, że jest niemal niewidoczne dla rynku, który jest przyzwyczajony do ścigania katalizatorów.
Więc kończysz z dwoma torami dryfującymi w przeciwnych kierunkach.
Jeden tor cicho się kumuluje poprzez rzeczywiste użytkowanie.
Drugi uwaga zanika, ponieważ nic efektownego się nie dzieje.
Cena zazwyczaj podąża za uwagą najpierw, a rzeczywistość później.
Widziałem wystarczająco dużo systemów, które zawiodły, aby być sceptycznym wobec hype'u. Głośny wzrost często znika. Cicha adopcja ma tendencję do utrzymywania się.
Jeśli coś ma być infrastrukturą rozliczeniową, może powinno być nudne i niezawodne, a nie teatralne.
Kto tak naprawdę to używa? Prawdopodobnie nie traderzy. Bardziej prawdopodobne są zespoły płatności i biurka skarbów, które po prostu chcą, aby stablecoiny poruszały się płynnie.
Działa, jeśli staje się niewidoczną instalacją.
Zawodzi, jeśli potrzebuje ciągłego hałasu, aby udowodnić, że jest żywe.
#Plasma $XPL
Jeśli projekt pojawia się w moim kanale z codziennymi ogłoszeniami, partnerstwami, zrzutami ekranu, hałasem, instynktownie czuję, że zyskuje na wartości.
Jeśli zamilknie, nawet na miesiąc, mój umysł cicho zaznacza go jako „spadający”.
Nic się fundamentalnie nie zmieniło. Po prostu… mniej widoczności.
To w zasadzie deprecjacja uwagi.
I trudno przyznać, jak wiele rynku działa na tym uczuciu zamiast na faktach.
Bo kiedy na chwilę wyjdziesz z kryptowalut, prawdziwa infrastruktura finansowa nie zachowuje się jak media społecznościowe. Systemy płatności nie wprowadzają cykli hype. Szyny rozliczeniowe nie wypuszczają cotygodniowych zapowiedzi. Większość pracy to rozmowy o zgodności, integracje i papierkowa robota.
Nudne rzeczy. Niewidoczne rzeczy.
Ale to są rzeczy, które naprawdę się trzymają.
Więc kiedy coś takiego jak @Plasma staje się cichsze, domyślną reakcją jest: zanika. Brak wielkich ogłoszeń, brak wpływowych osób, brak adrenaliny.
Jednak pod spodem ruch wygląda inaczej.
Orkiestrator płatności, taki jak MassPay, cicho traktuje to jako rozliczenie zaplecza.
Fintech, taki jak YuzuMoney, testuje przepływy z prawdziwymi sprzedawcami na rynkach o dużej gotówce.
Żadne z tego nie jest trendem. Nie produkuje ekscytacji. To powolna, napędzana zgodnością, operacyjna praca.
Co sprawia, że jest niemal niewidoczne dla rynku, który jest przyzwyczajony do ścigania katalizatorów.
Więc kończysz z dwoma torami dryfującymi w przeciwnych kierunkach.
Jeden tor cicho się kumuluje poprzez rzeczywiste użytkowanie.
Drugi uwaga zanika, ponieważ nic efektownego się nie dzieje.
Cena zazwyczaj podąża za uwagą najpierw, a rzeczywistość później.
Widziałem wystarczająco dużo systemów, które zawiodły, aby być sceptycznym wobec hype'u. Głośny wzrost często znika. Cicha adopcja ma tendencję do utrzymywania się.
Jeśli coś ma być infrastrukturą rozliczeniową, może powinno być nudne i niezawodne, a nie teatralne.
Kto tak naprawdę to używa? Prawdopodobnie nie traderzy. Bardziej prawdopodobne są zespoły płatności i biurka skarbów, które po prostu chcą, aby stablecoiny poruszały się płynnie.
Działa, jeśli staje się niewidoczną instalacją.
Zawodzi, jeśli potrzebuje ciągłego hałasu, aby udowodnić, że jest żywe.
#Plasma $XPL
🚨 Właśnie w wiadomościach: #Binance współpracuje z Franklin Templeton, aby umożliwić klientom instytucjonalnym korzystanie z tokenizowanych udziałów funduszu rynku pieniężnego jako zabezpieczenia pozagiełdowego.
#FranklinTempleton $BNB $BTC
#FranklinTempleton $BNB $BTC
Czasami myślę o najbardziej nudnym zadaniu w finansach: uzgadnianie.
Nie handel. Nie zyski. Tylko dwie instytucje próbujące się zgodzić, że te same pieniądze przesunęły się w tym samym czasie, z tego samego powodu.
To brzmi prosto, ale zawsze jest chaotycznie. Zrzuty ekranu, pliki PDF, eksportowane pliki CSV, wymiana e-maili. Połowa pracy nie polega na przesuwaniu funduszy — chodzi o udowodnienie wszystkim innym, że nic dziwnego się nie wydarzyło.
A potem mówimy: wprowadźmy to na całkowicie przejrzystym łańcuchu.
Co, szczerze mówiąc, wydaje się dziwne.
Ponieważ teraz uzgadnianie jest łatwiejsze, jasne — ale poufność znika. Każda płatność dla dostawcy, każdy przepływ klienta, każda ponowna równowaga skarbowa staje się publicznym metadanymi. Nie jest to nielegalne, nie jest to nieetyczne — po prostu jest ujawnione. To ujawnienie zmienia zachowanie. Zespoły zaczynają dzielić portfele, kierować przez pośredników, całkowicie unikać systemu.
Tak więc projekt „otwarty” cicho odtwarza nieprzejrzystość poprzez obejścia.
To jest część, która mnie niepokoi. Budujemy czystą infrastrukturę, a potem zmuszamy użytkowników do niezręcznych obejść społecznych, aby chronić normalną prywatność biznesową.
Regulowane finanse nie chcą ciemności. Chcą granic. Audytorzy mogą patrzeć. Regulatorzy mogą patrzeć. Przypadkowi obcy nie muszą.
Prywatność nie powinna być dodatkiem ani specjalnym trybem. Powinna być domyślną postawą systemu.
Jeśli łańcuch taki jak @Plasma traktuje rozliczenie stablecoin jako instalacje — szybkie, tanie, nudne, dyskretne — może rzeczywiście pasować do rzeczywistych operacji.
Działa, jeśli nikt nie musi o tym myśleć.
Zawodzi w momencie, gdy ludzie czują się obserwowani.
#Plasma $XPL
Nie handel. Nie zyski. Tylko dwie instytucje próbujące się zgodzić, że te same pieniądze przesunęły się w tym samym czasie, z tego samego powodu.
To brzmi prosto, ale zawsze jest chaotycznie. Zrzuty ekranu, pliki PDF, eksportowane pliki CSV, wymiana e-maili. Połowa pracy nie polega na przesuwaniu funduszy — chodzi o udowodnienie wszystkim innym, że nic dziwnego się nie wydarzyło.
A potem mówimy: wprowadźmy to na całkowicie przejrzystym łańcuchu.
Co, szczerze mówiąc, wydaje się dziwne.
Ponieważ teraz uzgadnianie jest łatwiejsze, jasne — ale poufność znika. Każda płatność dla dostawcy, każdy przepływ klienta, każda ponowna równowaga skarbowa staje się publicznym metadanymi. Nie jest to nielegalne, nie jest to nieetyczne — po prostu jest ujawnione. To ujawnienie zmienia zachowanie. Zespoły zaczynają dzielić portfele, kierować przez pośredników, całkowicie unikać systemu.
Tak więc projekt „otwarty” cicho odtwarza nieprzejrzystość poprzez obejścia.
To jest część, która mnie niepokoi. Budujemy czystą infrastrukturę, a potem zmuszamy użytkowników do niezręcznych obejść społecznych, aby chronić normalną prywatność biznesową.
Regulowane finanse nie chcą ciemności. Chcą granic. Audytorzy mogą patrzeć. Regulatorzy mogą patrzeć. Przypadkowi obcy nie muszą.
Prywatność nie powinna być dodatkiem ani specjalnym trybem. Powinna być domyślną postawą systemu.
Jeśli łańcuch taki jak @Plasma traktuje rozliczenie stablecoin jako instalacje — szybkie, tanie, nudne, dyskretne — może rzeczywiście pasować do rzeczywistych operacji.
Działa, jeśli nikt nie musi o tym myśleć.
Zawodzi w momencie, gdy ludzie czują się obserwowani.
#Plasma $XPL
Czasami myślę, że prawdziwe pytanie wcale nie jest techniczne.
To coś znacznie bardziej przyziemnego:
Jak wyjaśnić regulatorowi, że cała twoja historia transakcji jest publiczna… z definicji?
Nie jest dostępna na żądanie.
Nie można jej audytować za zgodą.
Po prostu… na stałe narażona na każdego, kto ma przeglądarkę.
To jest część, która nigdy nie leży mi na sercu.
Ponieważ regulowany sektor finansowy nigdy nie był budowany w ten sposób.
Banki nie publikują przelewów każdego.
Procesory płatności nie transmitują na żywo przychodów handlowców.
Nawet regulatorzy nie chcą takiego poziomu chaosu – chcą dostępu, gdy to konieczne, a nie radykalnej przejrzystości przez cały czas.
Ale większość blockchainów przypadkowo zakłada przeciwną sytuację. Zaczynają od „wszystko widoczne”, a potem próbują nałożyć prywatność później. Miks tutaj, osłonięta pula tam. Zawsze wydaje się to obejściem. A obejścia są miejscem, gdzie projekty cicho zawodzą.
Widziałem zespoły, które próbowały. Kończą na przesuwaniu wrażliwych danych poza łańcuch, dodawaniu prawnych łatek, odbudowywaniu tych samych starych systemów, które próbowały zastąpić. Blockchain staje się dekoracją.
Ostatnio myślę, że prywatność musi być domyślnym ustawieniem, a nie wyjątkiem, który usprawiedliwiasz.
Coś takiego jak @Vanarchain ma dla mnie sens tylko w tym świetle – nie jako hype, po prostu infrastruktura. Szczególnie w ekosystemach skierowanych do konsumentów, takich jak Virtua Metaverse i sieć gier VGN, gdzie dane użytkowników i płatności są stałe i wrażliwe.
To nie są traderzy. To marki, zespoły płacowe, oficerowie ds. zgodności.
Potrzebują rozliczeń, które działają cicho.
Jeśli prywatność wydaje się naturalna i niewidoczna, adopcja może się zdarzyć.
Jeśli wydaje się jakąś specjalną funkcją, po prostu zostaną przy tym, co mają.
#Vanar $VANRY
To coś znacznie bardziej przyziemnego:
Jak wyjaśnić regulatorowi, że cała twoja historia transakcji jest publiczna… z definicji?
Nie jest dostępna na żądanie.
Nie można jej audytować za zgodą.
Po prostu… na stałe narażona na każdego, kto ma przeglądarkę.
To jest część, która nigdy nie leży mi na sercu.
Ponieważ regulowany sektor finansowy nigdy nie był budowany w ten sposób.
Banki nie publikują przelewów każdego.
Procesory płatności nie transmitują na żywo przychodów handlowców.
Nawet regulatorzy nie chcą takiego poziomu chaosu – chcą dostępu, gdy to konieczne, a nie radykalnej przejrzystości przez cały czas.
Ale większość blockchainów przypadkowo zakłada przeciwną sytuację. Zaczynają od „wszystko widoczne”, a potem próbują nałożyć prywatność później. Miks tutaj, osłonięta pula tam. Zawsze wydaje się to obejściem. A obejścia są miejscem, gdzie projekty cicho zawodzą.
Widziałem zespoły, które próbowały. Kończą na przesuwaniu wrażliwych danych poza łańcuch, dodawaniu prawnych łatek, odbudowywaniu tych samych starych systemów, które próbowały zastąpić. Blockchain staje się dekoracją.
Ostatnio myślę, że prywatność musi być domyślnym ustawieniem, a nie wyjątkiem, który usprawiedliwiasz.
Coś takiego jak @Vanarchain ma dla mnie sens tylko w tym świetle – nie jako hype, po prostu infrastruktura. Szczególnie w ekosystemach skierowanych do konsumentów, takich jak Virtua Metaverse i sieć gier VGN, gdzie dane użytkowników i płatności są stałe i wrażliwe.
To nie są traderzy. To marki, zespoły płacowe, oficerowie ds. zgodności.
Potrzebują rozliczeń, które działają cicho.
Jeśli prywatność wydaje się naturalna i niewidoczna, adopcja może się zdarzyć.
Jeśli wydaje się jakąś specjalną funkcją, po prostu zostaną przy tym, co mają.
#Vanar $VANRY
Ciągle wracam do tego samego, trochę niewygodnego pytania.
Jeśli wysyłam komuś pieniądze na czynsz, wynagrodzenie lub fakturę dostawcy…
dlaczego cały świat musi to widzieć?
Nie w teorii.
W praktyce.
Dlaczego mój wynajmujący, moi konkurenci, przypadkowy skrypter danych i kilka farm botów mają mieć taką samą widoczność moich transakcji jak mój audytor lub mój bank?
Brzmi to oczywiście, gdy tak to sformułujesz. Prawie głupio. Oczywiście, że nie powinni.
I jednak to właśnie tam wylądowała większość infrastruktury finansowej „przejrzystej z założenia”.
Tarcie, o którym nikt nie mówi
dlaczego cały świat musi to widzieć?
Nie w teorii.
W praktyce.
Dlaczego mój wynajmujący, moi konkurenci, przypadkowy skrypter danych i kilka farm botów mają mieć taką samą widoczność moich transakcji jak mój audytor lub mój bank?
Brzmi to oczywiście, gdy tak to sformułujesz. Prawie głupio. Oczywiście, że nie powinni.
I jednak to właśnie tam wylądowała większość infrastruktury finansowej „przejrzystej z założenia”.
Tarcie, o którym nikt nie mówi
Ciągle wracam do małego, nieco niewygodnego pytania, które nigdy nie pojawia się w białych księgach.
Dlaczego robienie właściwej rzeczy w finansach często wydaje się być nadmiernym ujawnianiem swojego życia?
Nie przestępstwo. Nie tajemnica.
Po prostu zwykła, nudna, legalna działalność.
Płacenie dostawcy. Przesuwanie skarbu między spółkami zależnymi. Emisja obligacji. Ustalanie wynagrodzeń. Alokacja kapitału między funduszami.
Nic z tego nie jest kontrowersyjne.
A jednak w momencie, gdy te przepływy dotykają większości blockchainów, stają się na zawsze publiczne — możliwe do wyszukiwania, śledzenia i łączenia na zawsze.
To jest tarcie.
Nie ideologiczne.
Nie filozoficzne.
Po prostu… praktyczny dyskomfort.
Nie przestępstwo. Nie tajemnica.
Po prostu zwykła, nudna, legalna działalność.
Płacenie dostawcy. Przesuwanie skarbu między spółkami zależnymi. Emisja obligacji. Ustalanie wynagrodzeń. Alokacja kapitału między funduszami.
Nic z tego nie jest kontrowersyjne.
A jednak w momencie, gdy te przepływy dotykają większości blockchainów, stają się na zawsze publiczne — możliwe do wyszukiwania, śledzenia i łączenia na zawsze.
To jest tarcie.
Nie ideologiczne.
Nie filozoficzne.
Po prostu… praktyczny dyskomfort.
BNB: Zero se Hero tak ka safar
जब
की शुरुआत हुई थी, तब वह किसी सपने का प्रतीक नहीं था।
वह किसी क्रांति का नारा नहीं था।
BNB powstał z bardzo prostego pomysłu: token, który pomoże lepiej zarządzać giełdą.
2017 był dziwnym rokiem w kryptowalutach.
की शुरुआत हुई थी, तब वह किसी सपने का प्रतीक नहीं था।
वह किसी क्रांति का नारा नहीं था।
BNB powstał z bardzo prostego pomysłu: token, który pomoże lepiej zarządzać giełdą.
2017 był dziwnym rokiem w kryptowalutach.
Dlaczego regulowane finanse wciąż potykają się o prywatność
To, co wydaje się dziwne, to nie sama debata. To jak znajoma wydaje się ta debata, jakbyśmy co kilka lat na nowo odkrywali ten sam problem i udawali, że jest nowy.
Regulator żąda przejrzystości. Budowniczy obiecuje otwartość. Użytkownik po prostu chce przesyłać pieniądze, nie tworząc trwałego publicznego zapisu swojego zachowania. Wszyscy mają rację technicznie, a jednak system w praktyce wciąż wydaje się niewłaściwy.
W prawdziwym świecie większość działalności finansowej nie jest ani kryminalna, ani interesująca. To jest wypłata wynagrodzeń. To są płatności dla dostawców. To są transfery wewnętrzne. To jest hedging. To jest nudne. A jednak w wielu systemach opartych na blockchainie, ta nudna działalność jest traktowana jako coś, co musi być albo całkowicie ujawnione, albo celowo zatuszowane, z bardzo małą przestrzenią pomiędzy. To binarne podejście to miejsce, w którym zaczynają się problemy.
Regulator żąda przejrzystości. Budowniczy obiecuje otwartość. Użytkownik po prostu chce przesyłać pieniądze, nie tworząc trwałego publicznego zapisu swojego zachowania. Wszyscy mają rację technicznie, a jednak system w praktyce wciąż wydaje się niewłaściwy.
W prawdziwym świecie większość działalności finansowej nie jest ani kryminalna, ani interesująca. To jest wypłata wynagrodzeń. To są płatności dla dostawców. To są transfery wewnętrzne. To jest hedging. To jest nudne. A jednak w wielu systemach opartych na blockchainie, ta nudna działalność jest traktowana jako coś, co musi być albo całkowicie ujawnione, albo celowo zatuszowane, z bardzo małą przestrzenią pomiędzy. To binarne podejście to miejsce, w którym zaczynają się problemy.
Zwykle zaczynam od niewygodnego pytania: dlaczego robienie czegoś zwykłego na dużą skalę często wydaje się ryzykowne, gdy w grę wchodzą pieniądze? Płatności dla twórców, rozliczanie zakupów w grze, przesuwanie przychodów między partnerami. Żadne z tego nie jest egzotyczne. Jednak w momencie, gdy te przepływy dotykają regulowanej finansów, system często wymusza większą ekspozycję, niż ktokolwiek zaangażowany czuje się komfortowo.
Ta napięcie istnieje, ponieważ większość infrastruktury finansowej nadal odzwierciedla starsze założenia. Albo wszystko jest zamknięte i odizolowane, albo wszystko jest widoczne domyślnie. Żadne z tych rozwiązań nie pasuje do nowoczesnych platform konsumenckich. Marki nie mogą działać, jeśli każda transakcja ujawnia strategię cenową. Platformy nie mogą się rozwijać, jeśli zachowanie użytkowników staje się publicznymi danymi. Regulatorzy, tymczasem, nie żądają radykalnej przejrzystości. Chcą odpowiedzialności, możliwości śledzenia i zdolności do interwencji, gdy zasady są łamane.
Zatem prywatność jest traktowana niezgrabnie. Dane są ukryte poza łańcuchem. Raportowanie jest opóźnione. Struktury prawne są nakładane na techniczne kompromisy. To działa, ale ledwo, a koszty cicho rosną w czasie.
Patrząc z tej perspektywy, infrastruktura jak @Vanarchain mniej chodzi o innowacje, a bardziej o dostosowanie. Systemy skierowane do konsumentów muszą mieć wbudowaną dyskrecję, a nie negocjowaną później, jeśli mają przetrwać kontakt z regulacjami.
Tego rodzaju podejście prawdopodobnie byłoby stosowane przez marki, platformy i studia, które już przestrzegają przepisów i chcą mniej ruchomych części. Działa, jeśli prywatność obniża tarcia operacyjne. Nie udaje się, jeśli nadzór nadal zależy od manualnych wyjątków, a nie od projektowania systemu.
@Vanarchain
#Vanar
$VANRY
Ta napięcie istnieje, ponieważ większość infrastruktury finansowej nadal odzwierciedla starsze założenia. Albo wszystko jest zamknięte i odizolowane, albo wszystko jest widoczne domyślnie. Żadne z tych rozwiązań nie pasuje do nowoczesnych platform konsumenckich. Marki nie mogą działać, jeśli każda transakcja ujawnia strategię cenową. Platformy nie mogą się rozwijać, jeśli zachowanie użytkowników staje się publicznymi danymi. Regulatorzy, tymczasem, nie żądają radykalnej przejrzystości. Chcą odpowiedzialności, możliwości śledzenia i zdolności do interwencji, gdy zasady są łamane.
Zatem prywatność jest traktowana niezgrabnie. Dane są ukryte poza łańcuchem. Raportowanie jest opóźnione. Struktury prawne są nakładane na techniczne kompromisy. To działa, ale ledwo, a koszty cicho rosną w czasie.
Patrząc z tej perspektywy, infrastruktura jak @Vanarchain mniej chodzi o innowacje, a bardziej o dostosowanie. Systemy skierowane do konsumentów muszą mieć wbudowaną dyskrecję, a nie negocjowaną później, jeśli mają przetrwać kontakt z regulacjami.
Tego rodzaju podejście prawdopodobnie byłoby stosowane przez marki, platformy i studia, które już przestrzegają przepisów i chcą mniej ruchomych części. Działa, jeśli prywatność obniża tarcia operacyjne. Nie udaje się, jeśli nadzór nadal zależy od manualnych wyjątków, a nie od projektowania systemu.
@Vanarchain
#Vanar
$VANRY
K
VANRYUSDT
Perp
Zamknięte
PnL
-1.09%
Dlaczego regulowane finanse wciąż odkrywają ten sam problem z prywatnością
Kiedyś myślałem, że debata na temat prywatności w finansach była głównie ideologiczna. Przejrzystość kontra tajemnica. Otwarte systemy kontra zamknięte. Wszystko brzmiało na tyle abstrakcyjnie, że można było o tym dyskutować, nie dotykając prawdziwych operacji.
Iluzja ta nie trwa zbyt długo, gdy usiądziesz blisko rzeczywistego osiedla.
Pierwsza szczelina zwykle pojawia się w nieszkodliwym pytaniu:
„Jeśli przeniesiemy to na łańcuch, kto jeszcze dowiaduje się czegoś, czego wcześniej nie wiedział?”
Nie kto może ukraść. Nie kto może cenzurować. Kto może wnioskować.
Wnioskowanie to miejsce, w którym większość systemów cicho zawodzi.
Iluzja ta nie trwa zbyt długo, gdy usiądziesz blisko rzeczywistego osiedla.
Pierwsza szczelina zwykle pojawia się w nieszkodliwym pytaniu:
„Jeśli przeniesiemy to na łańcuch, kto jeszcze dowiaduje się czegoś, czego wcześniej nie wiedział?”
Nie kto może ukraść. Nie kto może cenzurować. Kto może wnioskować.
Wnioskowanie to miejsce, w którym większość systemów cicho zawodzi.
Ciągle wracam do małego, ale uporczywego tarcia: dlaczego regulowanie codziennych płatności na dużą skalę wydaje się trudniejsze, niż powinno, gdy regulacje wchodzą w grę? Nie trudniejsze z powodu samych zasad, ale dlatego, że każda zasada zdaje się zakładać pełną widoczność domyślnie. W praktyce większość regulowanych podmiotów nie chce tajemniczości. Chcą proporcjonalnego ujawnienia. Wystarczająco informacji, aby spełnić wymogi, audytować i rozwiązywać spory, bez przekształcania rutynowych przepływów gotówki w publiczne artefakty.
Problem jest strukturalny. Tradycyjna finansjera radziła sobie z tym poprzez silosy. Banki widziały to, co potrzebowały, regulatorzy mogli inspekcjonować, a konkurenci pozostawali niewidomi. Gdy stablecoiny i rozliczenia na łańcuchu weszły w grę, ta równowaga się załamała. Publiczne księgi uczyniły przejrzystość tania, ale dyskrecję drogą. Nagły compliance oznaczał ujawnianie przychodów handlowców, cykli płacowych czy zarządzania płynnością każdemu, kto był wystarczająco ciekawy, by spojrzeć. To nie jest bezpieczniejsze. Po prostu przesuwa ryzyko z regulatorów na uczestników.
Większość obecnych rozwiązań wydaje się być łatkami. Prywatność jest dodawana poprzez uprawnienia, opakowania lub boczne kanały. Działają, dopóki wolumeny rosną, audyty przychodzą lub zmieniają się zachęty. Każdy wyjątek zwiększa koszty operacyjne i prawne niejasności, które instytucje cicho nienawidzą.
Patrząc w ten sposób, infrastruktura jak @Plasma jest mniej o innowacji, a bardziej o przywracaniu brakującego założenia: że regulowane rozliczenia mogą być prywatne bez bycia wymijającymi.
To prawdopodobnie przyciąga firmy płatnicze i instytucje już pod nadzorem. Działa, jeśli prywatność obniża tarcie. Nie udaje się, jeśli dyskrecja nadal jest mylona z brakiem zgodności.
@Plasma
#Plasma
$XPL
Problem jest strukturalny. Tradycyjna finansjera radziła sobie z tym poprzez silosy. Banki widziały to, co potrzebowały, regulatorzy mogli inspekcjonować, a konkurenci pozostawali niewidomi. Gdy stablecoiny i rozliczenia na łańcuchu weszły w grę, ta równowaga się załamała. Publiczne księgi uczyniły przejrzystość tania, ale dyskrecję drogą. Nagły compliance oznaczał ujawnianie przychodów handlowców, cykli płacowych czy zarządzania płynnością każdemu, kto był wystarczająco ciekawy, by spojrzeć. To nie jest bezpieczniejsze. Po prostu przesuwa ryzyko z regulatorów na uczestników.
Większość obecnych rozwiązań wydaje się być łatkami. Prywatność jest dodawana poprzez uprawnienia, opakowania lub boczne kanały. Działają, dopóki wolumeny rosną, audyty przychodzą lub zmieniają się zachęty. Każdy wyjątek zwiększa koszty operacyjne i prawne niejasności, które instytucje cicho nienawidzą.
Patrząc w ten sposób, infrastruktura jak @Plasma jest mniej o innowacji, a bardziej o przywracaniu brakującego założenia: że regulowane rozliczenia mogą być prywatne bez bycia wymijającymi.
To prawdopodobnie przyciąga firmy płatnicze i instytucje już pod nadzorem. Działa, jeśli prywatność obniża tarcie. Nie udaje się, jeśli dyskrecja nadal jest mylona z brakiem zgodności.
@Plasma
#Plasma
$XPL
K
XPLUSDT
Perp
Zamknięte
PnL
+0.70%
Dlaczego regulowane finanse wciąż pytają o prywatność po fakcie
Ciągle wracam do małego, praktycznego momentu, który dzieje się zanim jakakolwiek dyskusja na temat projektowania systemu się zacznie.
Ktoś pyta, zazwyczaj mimochodem, "Kto będzie mógł to zobaczyć?"
Nie jestem hackerem. Nie jestem regulatorem. Jestem wewnętrznym interesariuszem. Prawo, ryzyko, skarbiec, czasami kontrahent. Pytanie nigdy nie jest dramatyczne. To rutyna. A fakt, że wciąż się pojawia, mówi ci coś ważnego o tym, gdzie naprawdę tkwi tarcie.
W regulowanej finansach widoczność nigdy nie jest zakładana. Jest negocjowana.
Płatność się porusza. Pozycja się zmienia. Roszczenie jest rozstrzygane. Każdy krok ma oczekiwane audytorium. Niektórzy ludzie mają wiedzieć natychmiast. Niektórzy później. Niektórzy nigdy. To nie jest o ukrywaniu niewłaściwych działań. Chodzi o zapobieganie skutkom ubocznym. Rynki reagują na informacje. Ludzie wnioskują rzeczy, których nie mieli wnioskować. Koszty pojawiają się tam, gdzie nikt ich nie zaplanował.
Ktoś pyta, zazwyczaj mimochodem, "Kto będzie mógł to zobaczyć?"
Nie jestem hackerem. Nie jestem regulatorem. Jestem wewnętrznym interesariuszem. Prawo, ryzyko, skarbiec, czasami kontrahent. Pytanie nigdy nie jest dramatyczne. To rutyna. A fakt, że wciąż się pojawia, mówi ci coś ważnego o tym, gdzie naprawdę tkwi tarcie.
W regulowanej finansach widoczność nigdy nie jest zakładana. Jest negocjowana.
Płatność się porusza. Pozycja się zmienia. Roszczenie jest rozstrzygane. Każdy krok ma oczekiwane audytorium. Niektórzy ludzie mają wiedzieć natychmiast. Niektórzy później. Niektórzy nigdy. To nie jest o ukrywaniu niewłaściwych działań. Chodzi o zapobieganie skutkom ubocznym. Rynki reagują na informacje. Ludzie wnioskują rzeczy, których nie mieli wnioskować. Koszty pojawiają się tam, gdzie nikt ich nie zaplanował.
Zaloguj się, aby odkryć więcej treści