Kiedyś myślałem, że "czy instytucje używają stablecoinów", zależy od tego, jak odważne są. Później, po większym kontakcie, odkryłem, że instytucje nie mają aż tak wielu emocji, bardziej przypominają listę kontrolną: czy można się podłączyć, czy można zarządzać, czy można uzgadniać, czy można wyjaśnić, czy można pozostać stabilnym pod presją. Dopóki ta lista kontrolna nie przejdzie, nawet najpiękniejsza narracja to tylko szum rynkowy. Rozmawiając z instytucjami o płatnościach, nie zapytają najpierw, jak duży jest ekosystem, często zadają bardzo realistyczne pytanie: co mam powiedzieć moim klientom, jeśli dzisiaj wasza sieć będzie miała problemy przez dziesięć minut?
To zdanie w rzeczywistości odnosi się do myślenia SLA. SLA mówiąc wprost to zobowiązanie do usługi: dostępność, opóźnienie, wskaźnik sukcesu, czas przywracania, spójność potwierdzeń, przewidywalność kosztów. Instytucje nie interesują się tym, jak szybko działasz w danym momencie, ale jak stabilny jesteś przez rok. Ponieważ instytucje oferują ciągłe usługi, a nie jednorazowe transakcje. Jeśli chcesz, aby firmy płatnicze, instytucje rozliczeniowe i platformy przelewów międzynarodowych przeprowadzały rozliczenia na łańcuchu, najbardziej boją się nie „lekko wyższych opłat”, ale „nagle niespodziewanej niemożności wyjaśnienia”.
Wprowadzając ten framework do rozliczeń stablecoinami, zauważysz, że kilka najwrażliwszych punktów instytucji jest zupełnie różnych od detalistów. Detaliści najbardziej boją się problemów, instytucje najbardziej boją się nieprzewidywalności. Detaliści zastanawiają się, czy „moja transakcja może być zrealizowana”, instytucje martwią się, czy „ten łańcuch może stać się częścią procesu”. Proces oznacza odpowiedzialność, odpowiedzialność oznacza, że jeśli coś się nie powiedzie, ktoś musi ponieść konsekwencje. Instytucje nigdy nie brakuje pracowników chętnych do wypróbowania nowości, brakuje im systemu, który może wyraźnie określić granice odpowiedzialności.
Dlatego, gdy patrzę na łańcuch rozliczeń stablecoinami, szczególnie zwracam uwagę na dwie rzeczy: jedna to pewność, a druga to łatwość w utrzymaniu. Najbardziej oczywistym aspektem pewności jest ostateczność. Dlaczego ostateczność na poziomie subsekundowym jest ważna dla instytucji? Ponieważ systemy instytucji są napędzane przez maszyny stanowe. Co to jest maszyna stanowa? To stan przejścia, taki jak „płatność w toku, płatność udana, płatność nieudana, zwrot w toku, zwrot udany”. Im bardziej klarowna jest ostateczność, tym czystszy jest przebieg stanu; im czystszy jest przebieg stanu, tym mniej zgłoszeń do obsługi klienta, tym mniej sporów, tym mniej zajmowania kapitału. Musisz tylko upewnić się, że sygnał „płatność udana” jest wystarczająco stabilny, aby instytucje mogły włączyć go do automatycznych procesów, a nie polegać na ręcznych zapewnieniach. Ręczne zapewnienia mogą działać przy małej skali, ale na dużą skalę stają się czarną dziurą kosztową.
Łatwość w utrzymaniu to coś, co wiele osób łatwo pomija, ale instytucje bardzo się tym przejmują. Na przykład, czy w przypadku problemów można szybko zidentyfikować, czy to problem z siecią, węzłem, portfelem czy adresem drugiej strony? Na przykład, czy potwierdzenia i indeksy są zgodne, czy transakcje, które wyświetlasz jako udane, mają stabilny interfejs zapytania w systemie? Na przykład, czy opłaty są przewidywalne, czy dzisiaj mówisz, że koszt jest taki, a jutro nie zrujnuje modelu kosztów przez zmienność monet paliwa? Te pytania brzmią zupełnie nieatrakcyjnie, ale decydują o tym, czy instytucje mogą podłączyć twoją sieć do swoich dojrzałych systemów monitorowania, alarmowania, rozliczania i audytowania.
To również wyjaśnia, dlaczego postrzegam pełną zgodność z EVM jako formę „przyjazną instytucjom”. Ponieważ instytucje nie zaczynają od zera w pisaniu systemów, mają już wiele narzędzi i doświadczeń związanych z ekosystemem EVM: jak prowadzić monitoring, jak tworzyć indeksy, jak ponownie próbować nieudane transakcje, jak wprowadzać zasady zarządzania ryzykiem, jak ustalać progi alarmowe. Im bardziej dostosowana jest warstwa wykonawcza do dojrzałego ekosystemu, tym łatwiej mogą ponownie wykorzystać istniejące systemy, zmniejszając koszty integracji do minimum. Dla instytucji koszty integracji to nie koszty rozwoju, to koszty związane z tym, czy mogą spać spokojnie po uruchomieniu. Jeśli mogą spokojnie spać, będą ci dawać wolumen; jeśli nie mogą, wolą nie korzystać.
Mówiąc o kosztach, instytucje bardziej interesuje znaczenie „priorytetu stablecoinów”. Detaliści widzą, że kupują mniej monet paliwa, instytucje widzą uproszczenie modelu kosztów. Koszty wyrażone w stablecoinach, budżety są łatwiejsze do zarządzania; koszty nie zależą od zmiennych aktywów, łatwiej je wyjaśnić; zasady dotyczące kosztów są stabilne, ceny produktów są łatwiejsze do ustalenia. Musisz wiedzieć, że wycena płatności dla handlowców nie jest przypadkowa, musi pokrywać koszty, ryzyko i zyski. Kiedy koszty znacznie się zmieniają, wycena musi zwiększyć poduszkę bezpieczeństwa, a na końcu handlowcy będą narzekać, że jest za drogo i wrócą do tradycyjnych kanałów. Stabilizując logikę kosztów w stablecoinach, zasadniczo dajesz instytucjom bardziej kontrolowaną podstawę wyceny.
Następnie przychodzi czas na funkcję „przelew USDT bez opłat za gaz”. Dla detalistów to rewolucja w doświadczeniu, dla instytucji to zwiększenie wskaźnika konwersji. Użytkownicy nie muszą najpierw przygotowywać paliwa, proces staje się krótszy, wskaźnik niepowodzeń niższy, mniej zgłoszeń do obsługi klienta, a koszty edukacji również maleją. Te elementy sumują się, tworząc trzy ulubione słowa instytucji: skalowalność. Instytucje nie unikają innowacji, poszukują innowacji, które mogą być wdrożone na dużą skalę. Innowacje, które nie mogą być wdrożone, nazywają punktami ryzyka.
Oczywiście instytucje mają również bardzo realny niepokój: czy sieć rozliczeniowa może być przypadkowo przerwana, czy zasady mogą się zmieniać w dowolnym momencie. Im większa skala, tym wyższa wrażliwość na neutralność i odporność na cenzurę. Ponieważ gdy raz polegasz na określonym torze rozliczeniowym, w kluczowym momencie jego działanie może być zakłócone przez siły zewnętrzne, twoje straty nie są tylko kwestią kilku transakcji, lecz całego procesu biznesowego. Patrząc na „bezpieczeństwo związane z Bitcoinem” w kontekście instytucji, wolę to rozumieć jako długoterminowy wybór strukturalny: zwiększenie progu przechwytywania sieci, aby zasady były trudniejsze do manipulacji. Instytucjom nie chodzi o hasła, chcą, aby twoja struktura była trudniejsza do deformacji.
Umieściłem @Plasma w środku tego fragmentu, ponieważ perspektywa instytucji może nam pomóc w bardziej prostym przedstawieniu głównej linii projektu: rozliczenia stablecoinami to nie hałas, to usługa. Usługa musi mieć pewność, być łatwa w utrzymaniu, możliwa do rozliczenia, zrozumiała i zrównoważona. Pisząc to, zauważysz, że $XPL w tej historii bardziej przypomina część warunków „długoterminowego utrzymania usługi”, a nie element dekoracyjny do wytwarzania emocji. Na koniec, aby podsumować punkt #Plasma w jednym zdaniu: gdy łańcuch może zrealizować rozliczenia stablecoinami w sposób, który instytucja może wpisać do SLA jako usługę, zaczyna on naprawdę przechodzić od „dostępności” do „zaufania”.
