Spędziłem zbyt wiele nocy na debugowaniu problemów ze składowaniem, które nie były awariami... tylko nierozwiązanymi stanami.
Coś prawdopodobnie było dostępne. Pobieracz myślał, że tak. Indeksator powiedział, że tak. Nikt nie mógł powiedzieć, kiedy przestało to być prawdą.
Walrus wycina tę strefę pośrednią. Dostępność jest koordynowana raz na Walrus, egzekwowana na protokole... i kontynuowana. Brak retroaktywnej interpretacji. Żadnych "może indeksator to przeoczył".
Gdy niejednoznaczność zostaje usunięta na poziomie składowania, zespoły przestają budować przepływy pracy wokół wymówek.
To nie jest niezawodność.
To w rzeczywistości starzenie się bez dryfu.
