Tekst oryginalny: „Aby osiągnąć krótkoterminowe zyski, ale także długoterminowy rozwój, projektuj tokeny w oparciu o podstawowe zasady”

Autor: Technologia pyłu

W ciągu ostatnich dwóch lat w wielu protokołach ustanowiono modele ekonomii tokenów, aby umożliwić inwestorom wpłacanie pieniędzy, w wielu projektach skupiających się na zarabianiu pieniędzy opracowano modele ekonomiczne, które uwzględniają bardziej krótkoterminowe zyski kosztem utraconych poświęceń długoterminowa trwałość.

Ale wszyscy wiemy, że nie możemy przetrwać do następnej fali szyfrowania. Sezon zimowy to dobry czas dla Konstruktorów na zatopienie się w myślach i dokładne zaprojektowanie tokenów na dobrych podstawach. Projekty te mogą zapewnić trwałe wyniki dla protokołów nowej generacji .

W naszych dzisiejszych treściach zapewniamy budowniczym nową perspektywę. Dyskusja zaczyna się od naszego przekonania, że ​​tokeny protokołu powinny być zgodne z dwiema podstawowymi zasadami projektowania.

Ekonomia symboliczna powinna koordynować korzyści publiczne, które aktorom trudno zapewnić samodzielnie, skutecznie i ekonomicznie. Ekonomia symboliczna powinna kierować wartość do tych, którzy ją tworzą, traktując priorytetowo dystrybucję wartości do grup o wysokiej użyteczności, a nie transfer wartości między uczestnikami.

Podobnie jak w przypadku modelu „wydobycia płynności”, te zasady projektowania opierają się na podstawowych koncepcjach racjonalnej i maksymalizującej wartość wymiany gospodarczej. Nie ma czegoś takiego jak darmowy lunch, a krótkoterminowe sztuczki często odbywają się kosztem trwałej wartości. Zarówno zespół projektowy, jak i my, uczestnicy, powinniśmy szukać projektów, które wyraźnie tworzą i alokują fundamentalną wartość, a podejrzliwie podchodzić do projektów, które tego nie robią.

Znaczenie dobrych modeli ekonomicznych

Termin „tokenomika” jest zarówno niejasny, jak i fascynujący. Jest to ogólny termin, który obejmuje wszystkie następujące kategorie projektów:

Początkowe zaopatrzenie i dystrybucja dla zespołu, inwestorów, społeczności i innych interesariuszy, w tym metody dystrybucji zakupów tokenów, zrzutów, dotacji i partnerstw Wielkość, struktura i oczekiwania dotyczące dystrybucji przychodów wśród użytkowników, dostawców usług i protokołów. Wykorzystanie obejmuje inflację, prawa do bicia/wypalania i ograniczenia dostaw Plan emisji obejmujący głosowanie, przechowywanie, ważenie udziałów, nadawanie uprawnień i metryki Opłaty za zarządzanie tokenami, kary itp. Wynagrodzenie górników i walidatorów Korzystanie z tokenów natywnych protokołu w porównaniu z tokenami zewnętrznymi (np. ETH, USDC)

W tym artykule „tokenomikę” rozważymy jako dystrybucję zachęt w oparciu o tokeny. Zamiast skupiać się na kwestiach indywidualnych i operacyjnych, skupiamy się na zdefiniowaniu pierwszych zasad. W oparciu o te zasady projektanci protokołów mogą odpowiedzieć na każde pytanie, opierając się na najpilniejszych kompromisach i obawach związanych z ich konkretnym produktem.

Zasada 1: Zapewnij pożytek publiczny

Pierwszą podstawową zasadą silnego modelu tokenomicznego jest zdolność do zapewniania pożytku publicznego. Dobry projekt powinien uwzględniać problemy działań zbiorowych, organizując i motywując uczestników do wspólnego świadczenia usług, których nie mogą wygenerować pojedyncze działania.

Bez systemu nagród żaden uczestnik nie byłby skłonny zapewnić bezpieczeństwa sieci. Ale dzięki systemowi nagród proces podejmowania decyzji ulega zmianie. Uczestnicy inwestują z indywidualnie racjonalnych powodów, ale ogólnie zapewniają korzyści, z których mogą korzystać wszyscy.

Zainteresowanie publiczne kryptowalutami wynika z tej samej motywacji, co towary i usługi finansowane przez podatników, takie jak transport publiczny, obrona narodowa czy szkoły publiczne. W obu przypadkach dobrze zaprojektowane świadczenia publiczne mają zazwyczaj następujące właściwości:

Dodatnia użyteczność netto: całkowite korzyści dla całej społeczności przewyższają całkowite koszty. Niemożność prywatyzacji: dostarczanie dobra przez osoby fizyczne jest nieekonomiczne ze względu na koszty bezpośrednie i koordynacyjne. Zasada 2: Dostosuj nagrody do tworzenia wartości

Drugą podstawową zasadą modelu tokena dźwiękowego jest możliwość wynagradzania jednostek w oparciu o wytworzoną (i zniszczoną) wartość. Innymi słowy, dobry projekt tworzy jasne i znaczące powiązania pomiędzy działaniami i nagrodami, maksymalizując w ten sposób zachęty do tworzenia wartości.

Na wysokim poziomie wynagrodzenie (i karę) dla dowolnego uczestnika systemu można teoretycznie podzielić na dwie części: konsekwentną (co zyskuje poprzez dostarczanie wartości) i niespójną (cokolwiek innego). Na przykład korzyści z usunięcia nieuczciwego walidatora byłyby spójne, ponieważ koszt jest powiązany ze zmianą wartości (w tym przypadku stratą). Natomiast przyznawanie wysokich symbolicznych premii losowym walidatorom byłoby niespójne, ponieważ nie istniałaby żadna wartość uzasadniająca tę nagrodę.

Choć w teorii jest to proste, w praktyce jest to znacznie bardziej skomplikowane. Po pierwsze, za wszelkie interakcje w systemie często wspólnie odpowiada wiele stron, a przypisanie nie zawsze jest mierzalne. Po drugie, nagrody za wiele kluczowych działań są odległe (np. przydzielanie dotacji wspólnotowych, ustanawianie długoterminowych partnerstw itp.), co utrudnia określenie z góry jasnych zachęt. Niemniej jednak uważamy, że jest to kluczowa zasada, do osiągnięcia której powinni dążyć twórcy protokołów.

Co więcej, istnieje silny związek pomiędzy konsekwentną rekompensatą a długoterminową maksymalizacją wartości. Kiedy projektanci protokołów wybierają pomiędzy optymalizacją krótkoterminowych wskaźników docelowych a długoterminową użytecznością, w praktyce pojawiają się dwa trendy:

„Stałe” zdrowie: Stałe wynagrodzenie zachęca do zaangażowania się w ryzyko lub koszty oraz w inne formy inwestycji długoterminowych. Natomiast niespójne wynagrodzenie motywuje kapitał pracowniczy, który zwykle pozwala zachować maksymalną swobodę wyjścia. Na przykład „farm-dumping” (tj. natychmiastowa sprzedaż tokenów nagrody) pokazuje asymetrię wydobywania płynności. Bycie „skręconym” jest kosztowne: projektowanie mechanizmów bez kompensacji regulacji często niszczy długoterminową wartość, szczególnie w przypadku interakcji z pętlami sprzężenia zwrotnego. Na przykład przyznawanie sztucznie zawyżonych nagród posiadaczom przedmiotów kolekcjonerskich NFT może prowadzić do zachowań spekulacyjnych, które mogą prowadzić do brutalnego odwrócenia sytuacji po wyczerpaniu nagród – co może zniszczyć postrzeganą wartość przedmiotu kolekcjonerskiego.

Oceń aktualny projekt

Do tej pory definiowaliśmy nasze zasady w sposób abstrakcyjny, ale jak zastosować je do przykładów z życia? Badamy szereg typowych i specyficznych projektów tokenomiki.

Opłata za gaz:

Opłaty za gaz doskonale ucieleśniają dwie z naszych zasad. Postępuj zgodnie z moimi wyobrażeniami o blockchainie bez opłat za gaz. W takim przypadku uczestnicy nie ponoszą żadnych kosztów za przesyłanie transakcji niskiej jakości (w skrajnych przypadkach czystego spamu), które wypierają transakcje wysokiej jakości i o wysokim priorytecie. Jednocześnie górnicy i walidatorzy nie są nagradzani za wysiłek obliczeniowy związany z przetwarzaniem transakcji.

Zatem, jak można się było spodziewać, kluczowe znaczenie mają opłaty za gaz. Oceń to pod kątem naszych podstawowych zasad:

Korzyść publiczna: Opłaty za gaz chronią system przed transakcjami o niskiej jakości lub wymagającymi dużej ilości zasobów, które w przeciwnym razie spowolniłyby łańcuch bloków lub sprawiły, że nie nadawałby się do transakcji wysokiej jakości. Dodatkowo opłaty służą jako mechanizm koordynacji, który pozwala uczestnikom domyślnie koordynować względne priorytety transakcji.

Korekta wartości: Rekompensata jest stała, ponieważ opłaty uiszczają bezpośrednio uczestnicy, którzy nakładają koszty obliczeniowe na system, oprócz górników, którzy zapewniają niezbędną moc obliczeniową do działania blockchainu.

Wydatki można alokować i optymalizować na różne sposoby. Na przykład EIP-1559 Ethereum zmniejsza straty deadweight poprzez wprowadzenie systemu podstawowego/priorytetowego, który pozwala użytkownikom konkurować o względny priorytet w ramach bloku, minimalizując jednocześnie wpływ na cenę transakcji o najniższym priorytecie. W przeszłości Ethereum charakteryzowało się wysokimi i zmiennymi opłatami za gaz, co komplikuje podejmowanie decyzji przez użytkowników. Jednakże wszystkie rozsądne warianty systemów gazowych pozwalają osiągnąć kluczowe cele, jakim jest zapewnienie korzyści publicznych i powiązanie nagród z tworzeniem wartości.

Stawka walidatora

W systemie proof-of-stake, sprawdzanie stawek (i cięcie) to kolejny klasyczny przykład dobrego projektu ekonomii tokenów. Tak jak poprzednio, wyobraź sobie blockchain bez stakowania. W tym przypadku walidatorzy nie są karani za naruszenie bezpieczeństwa łańcucha. Przy osłabieniu bezpieczeństwa użytkownicy nie będą korzystać z sieci, a blockchain staje się bezużyteczny.

Stakowanie jest zatem równie ważne i można je analizować w oparciu o dwie podstawowe zasady:

Pożytek publiczny: Staking zapewnia bezpieczeństwo łańcucha, udostępniając go społeczności. Bez takiego mechanizmu podmioty prywatne nie byłyby zachęcane do zapewniania bezpieczeństwa, ponieważ koszty są bezpośrednie, a korzyści rozproszone. Dodatkowo staking jest mechanizmem koordynującym sieć pozwalającym na uzgodnienie względnej ważności walidatorów. Spójne wartości: Jak wspomniano powyżej, wynagrodzenie dobrych aktorów jest spójne. Dodatkowo, w ramach kary za osłabienie bezpieczeństwa, niekompetentni lub złośliwi walidatorzy utracą swoje udziały na rzecz innych członków społeczności.

Delegowane stakowanie ma te same cechy. Na przykład użytkownicy stawiając Solana na scentralizowanej giełdzie nadal przyczyniają się do bezpieczeństwa łańcucha, ponieważ giełda nadal ma motywację do kierowania swoich tokenów do wysokiej jakości walidatorów, którzy zachowają kapitał.

Chociaż stakowanie jest nadal skutecznym mechanizmem, nadal istnieje możliwość ulepszenia. W szczególności stakowanie często odbywa się w całości za pomocą natywnych tokenów w łańcuchu. W skrajnych przypadkach spadek ceny tokena doprowadzi do obniżenia bezpieczeństwa, co z kolei doprowadzi do dalszego spadku ceny tokena. W takim przypadku stakowanie nie będzie w stanie zapewnić korzyści publicznych i prawidłowo skorygować wartości.

(3,3) i nieograniczone obstawianie

Opłaty za gaz i stawki walidatorów skutecznie wyrównują wartość obu stron, nagradzają dobre zachowanie i nakładają koszty na nieproduktywne lub złośliwe zachowanie. Dla kontrastu, wiele nieograniczonych nagród za obstawianie oferowanych obecnie przez protokoły DeFi nie wymaga od użytkowników bezpośredniego dostarczania wartości ani podejmowania jakiejkolwiek formy zaangażowania behawioralnego. Najbardziej znanym przykładem jest OlympusDAO (i jego wielu naśladowców), który wprowadza „rebase” co 8 godzin w celu wydawania większej liczby tokenów OHM na stakowane tokeny OHM (sOHM). Chociaż jest technicznie zablokowany, sOHM można odblokować w dowolnym momencie, rezygnując z nagrody w postaci pojedynczej wartości rebase, co w rzeczywistości czyni go „OHM ze stopą procentową”.

Olympus zyskał sławę pod koniec 2021 r. dzięki oszałamiającym RRSO (czasami przekraczającym 8000%), przyciągając w szczytowym okresie inwestycje kapitałowe o wartości prawie 5 miliardów dolarów. Gwałtowny wzrost i spadek ceny tokena – z 200 dolarów przez 1300 dolarów do 17 dolarów – jest oszałamiający nawet w przypadku kryptowaluty. Czy ta dynamika jest po prostu nieuniknionym skutkiem środowiska spekulacyjnego?

Być może, ale proponujemy inną hipotezę: mechanizm obstawiania nie zwraca wystarczającej uwagi na interes publiczny i spójność wartości. Zamiast tego mechanizm ten koncentruje się na transferze wartości od podmiotów niebędących interesariuszami do interesariuszy. Zobaczmy, jak to działa pod względem zasad projektowania:

Interes publiczny: zminimalizowany. Prawdopodobnie ta forma obstawiania zapewnia dwie korzyści publiczne – płynność i marketing – ale na poziomach, które są nadmierne i niezrównoważone. Jeśli chodzi o płynność, stakowanie przyczynia się do „płynności będącej własnością protokołu”, co umożliwia protokołom pobieranie opłat za dostarczanie płynności do pul AMM. Jednakże zapotrzebowanie na takie zasoby publiczne jest wątpliwe, ponieważ użytkownicy mogą dostarczać płynność bezpośrednio do puli. Z punktu widzenia marketingowego wysokie zyski przyciągają dużo uwagi, co jest cenne o tyle, o ile uwaga przekłada się na dalsze działanie, zwiększając tym samym długoterminową wartość protokołu. Jednak wysokie zyski wynikające z protokołu wypierają wszystkie inne inicjatywy, co czyni go ogólnie szkodliwym. Stała wartość: chociaż skromne nagrody można wykorzystać do zapewnienia płynności i marketingu, nagrody są strome. Dlatego też mechanizm ten w praktyce skutkuje głównie redystrybucją wartości od podmiotów niebędących interesariuszami do interesariuszy.

Możemy również wykorzystać tę perspektywę, aby zrozumieć krytykę Cobiego dotyczącą Bored Ape Yacht Club nagradzającego bezproduktywne obstawianie. Jest mało prawdopodobne, aby oferowane przez nią nagrody zachęciły do ​​jakichkolwiek rzeczywistych, zapewniających wartość przypadków użycia i przeważnie wyglądają jak sposób na wypłatę gotówki dla pierwszych inwestorów. Przedkładając transfer wartości nad tworzenie wartości, mechanizm ten osłabia długoterminowe podstawy umowy.

zarządzanie

Biorąc pod uwagę znaczenie decentralizacji i szerokiego udziału w kryptowalutach, zarządzanie powinno stanowić bogatą przestrzeń projektową, ale modele zarządzania większością protokołów są proste i bardzo podobne. W rzeczywistości większość zarządzania protokołami można wyjaśnić jako połączenie dwóch kluczowych wyborów projektowych. Po pierwsze, prawie wszystkie protokoły opierają się na zasadzie „jedna moneta, jeden głos”. Po drugie, model „ve” (depozyt głosowania), który zapewnia zablokowanym tokenom większą siłę głosu niż tokenom odblokowanym, staje się coraz bardziej popularny jako sposób na wzmocnienie pozycji długoterminowych posiadaczy. Jak te modele wypadają w porównaniu z naszymi zasadami projektowania?

Interes publiczny: Nie można zaprzeczyć, że model zarządzania stwarza silny interes publiczny. Po pierwsze, modele zarządzania służą jako mechanizmy koordynacji, które umożliwiają zdecentralizowanym społecznościom podjęcie jasnych działań. Po drugie, modele kierowane przez społeczność pozwalają protokołom być bardziej elastycznymi i dostosowywać się do zmieniających się warunków w porównaniu z ustalonymi na stałe regułami. Wreszcie, w porównaniu do zarządzania scentralizowanego, zarządzanie kierowane przez społeczność może niezawodnie zmniejszyć ryzyko wywłaszczenia przedsiębiorstw budowlanych. Dopasowanie wartości: pomimo tworzenia ogromnych wspólnych korzyści, większość modeli zarządzania radzi sobie zaskakująco słabo, zwracając wartość ludziom, którzy ją wygenerowali. Na przykład wyborcy na ogół nie są nagradzani za dobre decyzje ani karani za złe decyzje, w rzeczywistości wyborcy nie są nawet nagradzani za udział w większym stopniu niż osoby niegłosujące; Dopóki istnieje rynek nagród (czyli łapówek), będą one stanowić zachętę do powodzenia każdej propozycji, niezależnie od tego, czy będzie korzystna, czy szkodliwa.

Jeśli chodzi o dostosowanie wartości, zauważamy również, że osoby, które tworzą, badają i prowadzą udane propozycje dotyczące zarządzania, często nie są nagradzane za swoje wysiłki. Chociaż wprowadzono pewne innowacje (na przykład Vitalik omawia system „skóry w grze”, który wiąże długoterminowe wyniki z głosami), są to głównie założenia. Rzadkim wyjątkiem jest model VE, który lepiej łączy długoterminowe zyski z bieżącymi wyborami w zakresie zarządzania.

Pomimo głosowania w formie depozytu, zarządzanie tokenami jako całość powinno zostać unowocześnione. Rzeczywiście poczyniono pewne postępy w kierunku łagodzenia ataków Sybil i lepszego powiązania głosowania z tożsamością, takie jak systemy identyfikacji (omówione przez Freda Ehrsama), strony pseudonimowe (omówione przez Siddarth i in. 2020) oraz „sieci zaufania” „Rozwiązanie ( ibid.). Podejmowane są także wysiłki mające na celu ulepszenie modelu depozytu głosów w celu skuteczniejszego powiązania praw głosu z długoterminowym stakowaniem (co omówili Ong i Reucassel). Przyszli projektanci protokołów powinni wziąć pod uwagę ten rozszerzony arsenał podczas projektowania zarządzania i eksperymentować z solidniejszymi projektami tokenomiki.

Graj, aby zarobić

Gra, aby zarobić to połączenie tokenizowanej własności i mechaniki gry, co na pierwszy rzut oka powinno wydawać się naturalnym dopasowaniem wartości, ale rzeczywistość jest znacznie bardziej złożona. Protokoły gier kryptograficznych oferują potencjał bardziej złożonych ekonomii w grach niż tradycyjne gry, z szeroką gamą płynności i zbywalnych aktywów. Gra, aby zarobić to sposób na dystrybucję własności ekonomicznej poprzez nagrody denominowane w żetonach za uczestnictwo. Pomijając wartość symboliczną, jak model gry, aby zarobić, radzi sobie w oparciu o nasze dwie kluczowe zasady?

Interes publiczny: teoretycznie tryb „graj, aby zarobić” może pomóc grom rozwiązać problem „zimnego startu”. Bez zachęt gry takie jak MMO mogą nie przyciągnąć pierwszych uczestników, a nawet dobre gry poniosą porażkę. Jednak idealny model nagradzałby wczesnych graczy tylko do momentu osiągnięcia masy krytycznej. W praktyce modele typu „graj, aby zarobić” zazwyczaj przydzielają cenniejsze nagrody w miarę wzrostu dynamiki i wzrostu cen (często powodowanego niedoborem aktywów). W tym momencie nagrody po prostu przenoszą wartość z protokołu na graczy, promując krótkoterminowe użycie kosztem długoterminowego zrównoważonego rozwoju. Wyrównana wartość: teoretycznie model „zagraj, aby zarobić” dzieli nagrody z wczesnymi użytkownikami, którzy zapewniają wartość, grając w grę, zanim sama gra stanie się wystarczająco wciągająca. Jednak większość gier typu „graj, aby zarobić” przekazuje wartość wczesnym uczestnikom, niezależnie od tego, czy wnoszą wkład w społeczność graczy. Ten brak spójności przynosi korzyści krótkoterminowym graczom i zakłóca rozwój społeczności.

Obecnie głównym problemem Play-to-earn jest efektywność dystrybucji wartości. Ogólnie rzecz biorąc, idealnym mechanizmem nagradzania pierwszych twórców społeczności byłoby nagradzanie tylko tych zachowań, które sprawiają, że gra staje się przyjemniejsza dla wszystkich, nagradzanie tylko wtedy, gdy jest to potrzebne do zbudowania masy krytycznej i nagradzanie tylko stałego wkładu.

Oczywiście rzeczywiste problemy mogą być bardziej subtelne, ale nadal obowiązują te same zasady. Na przykład, jeśli obecna mechanika gry jest atrakcyjna przede wszystkim dla graczy o niskich umiejętnościach, projektanci mogą skupić się na nagradzaniu umiejętności za grę (np. pokonanie lepszych graczy spowoduje większe nagrody), zamiast nagradzać liczbę rozegranych gier. Jeśli problem polega na tym, że pierwsi interesariusze zdobywają nieproporcjonalną część nagród w miarę wzrostu ceny tokena, projektanci mogą powiązać nagrody z pewnym globalnym miernikiem aktywności.

Wreszcie, jeśli problem z zimnym rozruchem jest najbardziej krytyczny, nagrodę można stopniowo zmniejszać. Mówiąc dokładniej, twórcy gier web3 mogliby pozwolić pierwszym 1000 graczom nowej gry na otrzymanie wyższej stawki nagrody w ciągu pierwszych kilku tygodni, podczas gdy gracze w późniejszych tygodniach lub później otrzymają mniejsze nagrody.

Chociaż gra, aby zarobić, jest najbardziej oczywistym przykładem wyzwania związanego ze spójnością wartości, poprzednia dyskusja dotyczy również wszelkich działań typu „X, aby zarobić”. Na przykład Stepn, pionier modelu „ruch, aby zarobić”. Zalecamy, aby te protokoły dokładnie rozważyły ​​rodzaj wartości, którą mają zachęcać i nagradzać ekonomia tokenów.

Kilka przyszłych pomysłów na gospodarkę tokenową

Do tej pory stosowaliśmy nasze zasady z mocą wsteczną i klasyfikowaliśmy istniejące modele na podstawie ich wydajności. Co więcej, jak inaczej możemy zapewnić bezpośrednie i ukierunkowane zachęty indywidualnym zwolennikom dobra publicznego?

Decentralizacja: W praktyce bardzo zachęca się do uczciwości górników, ale rzadko bierze się pod uwagę różnorodność górników. W teorii różnorodność górnicza jest szeroko rozumiana jako forma dobra publicznego. Czy sensowne byłoby nałożenie podatku progresywnego na nagrody dla walidatorów powyżej określonej wielkości stawki?

Marketing: widoczność ma kluczowe znaczenie dla przetrwania protokołu, dlatego warto być na pierwszym miejscu w sensie zapewnienia początkowej płynności lub wykorzystania sieci. Gdy protokół osiągnie masę krytyczną, uczestnictwo oparte na sztucznych nagrodach może nie mieć charakteru przyrostowego lub być szkodliwe. Czy protokół mógłby nagradzać wczesnych sponsorów, oferując większe nagrody pierwszym X milionom dolarów TVL, a następnie amortyzować te nagrody w miarę wzrostu całkowitej płynności? (Wraz ze wzrostem TVL, RRSO już spada, więc będzie to większy spadek poza pewnym oczekiwanym poziomem płynności.)

Dotacje i partnerstwa: Tabele limitów tokenów często zawierają duże, nieograniczone alokacje dla programistów korzystających z protokołu i partnerów integrujących się z protokołem. Nagrody te mogą jednak być dość rozproszone i możliwe do wykonania. Czy możliwe jest powiązanie nagród w postaci tokenów opartych na dotacjach z metrykami w łańcuchu w sposób niewykorzystywalny?

„

podsumowując

Projektowanie tokenów jest trudne, ponieważ wymaga odpowiedzi na bardzo abstrakcyjne, otwarte pytanie: Co warto zachęcać? Idealnie byłoby, gdyby protokół umożliwiał wypróbowywanie różnych modeli, uzyskiwanie wczesnych informacji zwrotnych i wykonywanie iteracji. Jednak większość zespołów ma tylko jedną szansę na ustawienie dynamiki systemu i musi zapewnić solidne podstawy już za pierwszym razem. Wierzymy, że przestrzeganie tych dwóch podstawowych zasad – tworzenia korzyści publicznych i dostosowywania nagród – zapewni tym zespołom największe szanse na długoterminowy sukces.

Ciężar spada także na szerszą społeczność. Pierwsi inwestorzy, uczestnicy detaliczni i użytkownicy protokołów zasługują na nacisk na silną i opartą na zasadach ekonomię tokenów – teraz bardziej niż kiedykolwiek. Podczas ostatniej hossy na rynku kryptowalut wiele projektów opartych na pędzie mogło przetrwać jedynie na tak dynamicznie rozwijającym się rynku. Pomimo swoich wad, Niedźwiedzie od samego początku wymagają prawdziwej użyteczności.