Współautor: DAOctor @DAOrayaki
Recenzent: Shaun @DAOrayaki
Temat: Systemy głosowania | Zwykła większość, wybór rankingowy i głosowanie zatwierdzające. Plus facet o imieniu Condorcet.
„Demokracja musi być czymś ważniejszym niż dwa wilki i owca głosujące nad tym, co zjeść na obiad”.
Rafał Spanochi
—James Bovard, „Utracone prawa: zniszczenie amerykańskiej wolności”
Demokracja oznacza głosowanie. Kluczowa różnica między dyktaturą a wolną, wolną i dostatnią demokracją polega na tym, że ludzie mogą decydować, kto reprezentuje ich interesy, uczestnicząc w otwartych, uczciwych i przejrzystych wyborach.
Niektóre demokracje idą o krok dalej i pozwalają obywatelom głosować w sprawach, które bezpośrednio wpływają na ich życie, takich jak nowa autostrada przebiegająca przez ich wioski.
Jak jednak wyłania się zwycięzcę takiej ankiety? Może to wyglądać tak prosto, jak liczenie głosów.
Okazuje się, że nie jest to tak proste, jak się wydaje. Wielu bystrych myślicieli spędziło całą swoją karierę akademicką na teoretyzowaniu i klasyfikowaniu systemów głosowania. Niewielu ludzi było tak wpływowych jak markiz de Condorcet.
Markiz Condorcet (1743-1794) był francuskim matematykiem i filozofem, który wniósł znaczący wkład w teorię wyboru społecznego i głosowania. Często uważany jest za jednego z twórców teorii głosowania. Być może najbardziej znany ze swojego tytułowego systemu głosowania opartego na rankingach, The Condorcet Criterion, wybiera kandydatów, którzy mogą pokonać innych w bezpośredniej rywalizacji.
Co to jest system głosowania oparty na rankingach?
Dlaczego ważny jest wybór kandydatów, którzy w bezpośrednich wyborach mogą pokonać innych?
Przeanalizujemy istniejące mechanizmy głosowania pod kątem złożoności i popularności: większość zwykła, wybór rankingowy czy kryterium Condorceta oraz głosowanie na tak.
W przypadku zarządzania DAO można wybrać różne mechanizmy głosowania, aby zaprojektować ankiety, które najlepiej odzwierciedlają ogólne preferencje DAO, zapewniając w ten sposób wydobycie głosów mniejszości i zmniejszając niezadowolenie społeczności.
zwykła większość
Zwykła większość głosów może oznaczać trzy rzeczy:
Głosowanie większością głosów – wygrywa kandydat, który otrzyma więcej niż połowę głosów. Głosowanie większościowe – wygrywa kandydat, który zdobędzie najwięcej głosów, nawet jeśli uzyska mniej niż połowę głosów. Głosowanie na faworyta to szczególna forma głosowania w liczbie mnogiej, w której wyborcy są podzieleni na okręgi, przy czym każdy okręg ma innego zwycięzcę, który następnie głosuje w imieniu okręgu.
Głosowanie większością ma gwarancję powodzenia tylko wówczas, gdy istnieją dwie alternatywy (z możliwością formalnego wstrzymania się od głosu w przypadku jednej trzeciej). Wygrywa ten kandydat, który uzyska więcej niż połowę głosów (nie wstrzymujących się). Liczenie jest proste przy minimalnej złożoności.
Jeśli są tylko dwie możliwości, zawsze można znaleźć większość.
Formalne wstrzymanie się od głosu jest interesującą opcją specjalną, ponieważ nawet jeśli 95% wyborców formalnie wstrzyma się od głosu, o większości decydują wyborcy, którzy wybiorą pozostałe dwie opcje. Wyborcy często wstrzymują się od głosu ze względu na protesty lub komunikaty.
Jeżeli dostępnych jest więcej niż dwie opcje, większość głosów może nie wyłonić zwycięzcy. Zakładając, że Kandydat A uzyska 40%, Kandydat B 35%, a Kandydat C 25%, wówczas żaden kandydat nie zdobędzie więcej niż 50% elektoratu. Zatem nie ma większości względnej. Aby dojść do wniosków, potrzebna jest kolejna runda między dwoma najlepszymi kandydatami.
Głosowanie większością to nazwa nadana głosowaniu większością względną w Stanach Zjednoczonych, a także w Wielkiej Brytanii i Wspólnocie Narodów. Głosowanie większością głosów zawsze skutkuje zwycięzcą, nawet jeśli jest wielu kandydatów. W powyższym przykładzie względna większość głosów uczyniłaby kandydata A zwycięzcą, ponieważ uzyskał on największe poparcie w porównaniu z innymi kandydatami.
First-past-the-post: (FPTP lub FPP): pojedynczy głos oparty na gerrymanderingu, w którym wygrywa faworyt. W efekcie mamy sytuację, w której zwycięzca bierze wszystko. System ten jest używany w Wielkiej Brytanii, USA i wielu innych krajach na całym świecie. Działa tak samo, jak głosowanie wielorakie i zawsze daje zwycięzcę.
Według Wikipedii od 1922 r. w 19 z 24 wyborów powszechnych w Wielkiej Brytanii powstały rządy z większością jednopartyjną. We wszystkich z tych wyborów z wyjątkiem dwóch (1931 i 1935) partia wiodąca nie zdobyła większości głosów w całej Wielkiej Brytanii. Wiąże się to z podziałem okręgów wyborczych, wpływami politycznymi i czynnikami historycznymi.
Ponadto wszystkie głosy oddane na kandydatów innych niż ci, którzy posiadają większość w okręgu wyborczym, są odrzucane, co prowadzi do niskiego udziału wyborców i utrzymującego się poczucia pozbawienia praw wyborczych i wprowadzenia w błąd.
TL; DR: Większość i głosowanie większością to proste systemy głosowania większością, które gwarantują wynik nawet w przypadku wielu kandydatów. Obydwa mają tę wadę, że nie ma gwarancji, że wyniki odzwierciedlają ogólne preferencje i interesy wyborców.
Potrzebujemy bardziej wyrafinowanych systemów, które umożliwią wielokrotny wybór i zapewnią, że reprezentatywni zwycięzcy będą tak dokładni, jak to tylko możliwe. Dalsze rozwiązania to głosowanie na podstawie rang i głosowanie zatwierdzające.
Głosowanie rankingowe – Condorcet
Condorcet i jego zwolennicy opracowali to, co znamy dzisiaj jako głosowanie rankingowe (RCV, czyli „głosowanie alternatywne” w Wielkiej Brytanii). Ze względu na kryterium Condorceta jego nazwa na zawsze zapisała się w historii teorii wyboru społecznego.
Kryterium Condorceta spełnia system głosowania, w którym wyłaniani są kandydaci, którzy pokonują się w wyborach jeden na jednego. Kandydat, znany jako zwycięzca Condorcet, jest postrzegany jako atrakcyjny dla jak najszerszego elektoratu. Istnieje wiele metod wdrażania, z których prawdopodobnie najpowszechniej stosowane jest głosowanie natychmiastowe (IRV), które omówimy tutaj.
W przypadku głosowania w drugiej turze wyborcy również przypisują rangę wszystkim swoim wyborom. Następnie eliminowani są najmniej preferowani kandydaci, a ich głosy są wliczane do kolejnego najbardziej preferowanego wyboru każdego wyborcy. Kandydaci jeden po drugim są eliminowani, a ich głosy rozdzielane ponownie, aż pozostanie tylko dwóch kandydatów, z których jeden posiada obecnie większość głosów.
Spójrzmy na przykład. Załóżmy, że jest trzech kandydatów. A, B i C.
Wyborca 1 ma rangę A > B > C
Wyborca 2 ma rangę B > A > C
Wyborca 3 Ranking B>C>A
Aby ułatwić obliczenia, za pierwszy wybór przyznajemy 3 punkty, za drugi wybór 2 punkty, a za trzeci wybór 1 punkt. Kandydat A ma 6 punktów, B ma 7 punktów, a C ma 4 punkty. Eliminujemy C i przydzielamy drugi wybór wyborcy 3 kandydatowi A.
Wyborca 1: A>B
Wyborca 2: B>A
Wyborca 3: B>A
Teraz A ma 7 punktów, B ma 8 punktów, a B jest zwycięzcą.
Piękno tego systemu polega na tym, że pozwala wyborcom bardziej szczegółowo wyrazić swoje preferencje, a karty do głosowania nie są wyrzucane. Jeśli preferowany kandydat zostanie wyeliminowany, głosy zostaną po prostu rozdzielone.
Markiz Condorcet był pracowitym myślicielem, który odkrył specjalną konfigurację, która wrzuciła nasz system w nieskończoną pętlę, uniemożliwiając wyłonienie zwycięzcy. Wyobraźmy sobie następujący scenariusz, w którym trzej kandydaci z naszego gorącego i bardzo ważnego rankingu wyborczego wyglądają tak:
Wyborca 1 Ranking A > B > C
Wyborca 2 Ranking B > C > A
Wyborca 3. Stopień C > A > B
Jak widać, każdy kandydat ma ten sam wynik, więc eliminacja nie jest możliwa, w przeciwnym razie, jeśli policzymy mecze parami, wpadniemy w pętlę bez wyniku. Paradoks Condorceta, nazwany na cześć naszego bohatera, pokazuje, że zbiorowe preferencje mogą mieć charakter cykliczny.
Prawdopodobieństwo, że głosowanie rankingowe wejdzie w cykl, można obliczyć na podstawie liczby wyborców i liczby kandydatów. Im więcej kandydatów, tym bardziej prawdopodobny jest taki wynik.
Paradoks ten nie jest czysto teoretyczny, ma on miejsce w realnym świecie. Podsumowanie 37 badań, obejmujących łącznie 265 dużych i małych wyborów w świecie rzeczywistym, wykazało 25 przypadków paradoksu Condorceta z ogólnym prawdopodobieństwem wynoszącym 9,4%, co stanowi górną granicę tego, czego można się spodziewać z powodu błędu selekcji. Według Wikipedii inna analiza 883 wyborów z udziałem trzech kandydatów, wybranych z 84 rzeczywistych wyborów rankingowych przeprowadzona przez Stowarzyszenie na rzecz Reformy Wyborczej, wykazała, że prawdopodobieństwo wystąpienia cyklu Condorceta wynosiło zaledwie 0,7%.
Po powrocie do DAO Land ENS DAO wybrało nowego menadżera ENS Endaoment w drodze głosowania w natychmiastowej drugiej turze, które odbyło się 23 listopada 2022 r. Duża część elektoratu nie wybrała „żadnego z powyższych”, co prowadzi do zaskakującej dynamiki, gdyż wygląda na to, że wybory mogą nie wyłonić kandydata, ponieważ nikt nie wydaje się akceptowalny dla jak najszerszej społeczności. Jest to reprezentacja graficzna.
Zwróć uwagę, jak Llama przegrała z Karpatkey w pierwszej rundzie, ich głosy zostały przypisane Karpatkeyowi, a kiedy zostali wyeliminowani, nie przypisano ich żadnemu z powyższych. Niewielka mniejszość wyborców, którzy głosowali na „żadne z powyższych”, wybrała Lamę jako swój pierwszy wybór, a Brak jako drugi wybór. Można wywnioskować, że w tych wyborach istnieją dwa podstawowe obozy: „Wybierzemy na prezydenta osobę zdolną do działania” oraz „To wszystko bzdury i niczego takiego nie chcemy”. Jeśli wyborcy wybiorą jednego kandydata jako pierwszego wyboru, prawdopodobnie wybiorą innego kandydata jako drugiego wyboru, a nie „żadnego z powyższych”.
Ta redystrybucja pozwoliła Karpatkeyowi zgromadzić więcej głosów niż Avantgarde, powodując eliminację tej ostatniej w trzeciej turze. Karpatkey otrzymuje teraz elektorat wyznaczony przez Avantgarde, ponieważ nie ma innego kandydata. Zwróć uwagę, jak głosy Avantgarde zostały przydzielone Karpatkey, mimo że ci wyborcy nie wybrali Karpatkey jako drugiego, a nawet trzeciego wyboru. Jest to znaczący problem w przypadku głosowania rankingowego, w przypadku którego wyborcy czasami czują się oszukani, ponieważ ich waga jest przypisana do kandydata, którego ostatecznie nie preferują.
Głosowanie w natychmiastowej drugiej turze może czasami wybrać drugiego najgorszego kandydata, czyli kandydata, który wygra tylko przegranego Condorceta, tj. Kandydata, który przegrywa ze wszystkimi innymi w wyborach jeden na jednego.
Wyobraź sobie, że ktoś głosował na silnego kandydata, a jego drugi i trzeci wybór został wyeliminowany, zanim wyeliminowano jego pierwszy wybór, IRV przeniosło swój głos na kandydata czwartego wyboru, podczas gdy nie był to drugi wybór.
IRV działa lepiej w porównaniu z głosowaniem „najpierw lider” omówionym powyżej. Wykazano, że FPTP czasami wybiera przegranych w Condorcet lub najgorszych kandydatów, w zależności od sposobu selekcji w okręgach.
głosować za
Głosowanie na tak to kolejny system głosowania, prostszy niż metoda Condorceta. W głosowaniu „za” wyborca może wybrać dowolną liczbę kandydatów.
Załóżmy, że jest trzech kandydatów. Wyborcy mogą wybrać wszystkie trzy, dwa, jeden lub żaden. Wybory wygrywa kandydat z największą liczbą głosów.
W naszym przykładzie trzech wyborców i trzech kandydatów załóżmy, że:
Wyborca 1 wybiera kandydatów A i B
Wyborca 2 wybiera tylko kandydata B i
Wyborca 3 wybiera kandydatów A, B i C
A otrzyma dwa głosy, B otrzyma trzy głosy, a C otrzyma jeden głos.
Głosowanie na „tak” umożliwia policzenie każdego głosu, a ponieważ można oddać więcej niż jeden głos, kandydaci z mniejszości nie cierpią tak bardzo, jak głosowanie strategiczne jest powszechne w większości innych systemów głosowania. Głosowanie strategiczne polega na tym, że wyborcy wybierają kandydata, który nie jest ich pierwszym wyborem, ponieważ uważają, że ich głos zostanie odrzucony, jeśli wybiorą kogoś, kogo preferują. Uwaga: Istnieje wiele innych form i strategii głosowania strategicznego i nominacji strategicznej.
Głosowanie zatwierdzające jest łatwiejsze do zrozumienia i wdrożenia niż system rankingowy, ale ma pewne wady: zachęty, zachęcające do gry, ponieważ wyborcy mogą dzielić głosy, aby uniemożliwić jednemu kandydatowi wygraną.
Sposób, w jaki zbudowane jest DAO, różni się od istniejącego zarządzania demokratycznego
Wszystkie systemy głosowania, które omówiliśmy do tej pory, są przeznaczone do głosowania zamkniętego i głosowania prywatnego. Kiedy głosujesz w wyborach prezydenckich w swoim kraju, nikt nie może zobaczyć, kto głosował, a głosu nie można zmienić, gdy znajdzie się on w urnie.
Porównaj to z DAO, gdzie głosowanie jest w większości otwarte i zmienne. MakerDAO pozwala delegatom i wyborcom na zmianę swoich wyborów w ostatniej chwili, a także umożliwia ponowne delegowanie delegatów podczas aktywnego głosowania, zmieniając tym samym wagę konkretnego delegata. Doprowadziło to do zaskakujących wyników i prawdziwych emocji w szczególnie kontrowersyjnych sondażach, takich jak propozycja Luca Prosperiego dotycząca powołania głównego ministerstwa nadzoru kredytowego.
Większość teorii wyboru społecznego można wymienić jedynie z wieloma zastrzeżeniami, ponieważ DAO są po prostu zbudowane w inny sposób. Zachęcamy gubernatorów do eksperymentowania z systemami głosowania oraz przejrzystymi i prywatnymi ankietami, aby znaleźć najlepsze stanowisko dla swoich konkretnych społeczności. Jeden rozmiar nie pasuje do wszystkich i miło byłoby zobaczyć więcej eksperymentów w prawdziwym świecie.
Sporadyczne mieszanie różnych kwestii może utrzymać zaangażowanie wyborców i dać im szansę na wyrażenie opinii mniejszości i cennych taktyk skrajnych, które w przeciwnym razie zostałyby pogrzebane.