W A R D A N

4k Paylaşımlar

W A R D A N

330 İzlənilir

20.2K+ İzləyicilər

11.0K+ Bəyəndi

Postlar

Hamısı

Kvotalar

Videolar

Canlı

·

--

Tərcüməyə bax

What changes my view of Babylon’s Trustless Bitcoin Vaults (TBV) is that self-custody does not end with holding the Bitcoin key.

In the current design, the strongest fallback also depends on recovery files created when the vault is set up. If a Vault Provider does not start the withdrawal, the depositor may need the WOTS file and local claimer artifacts to use the already-approved Bitcoin claim path.

That detail matters because the vault cannot simply create a new payout route later. The valid Bitcoin spending paths are committed in advance. So the user’s control is not only about owning the key. It is also about keeping the files that make the fallback path usable.

The Bitcoin key protects signing authority, while these artifacts preserve the data needed to continue the pre-built recovery process. They solve different parts of the same problem.

I do not read this as proof that TBV is not self-custodial. I read it as a more complete version of self-custody: key control plus recovery readiness.

For a testnet user, the useful check is simple. Do not only confirm that the vault was created and borrowing worked. Also confirm that the WOTS file and claimer artifacts were downloaded, backed up safely, and can be restored when needed.

That is the detail I would not ignore in @BabylonLabs_io current $BABY testnet. The real recovery question is not only “Who holds the key?” It is also “Can the owner use the fallback path when the normal provider is offline?” #baby

·

--

Tərcüməyə bax

When I trace Babylon’s slashing flow from proof to Bitcoin settlement, one thing keeps standing out: cryptographic evidence is not the same as economic enforcement.

The real risk is not whether equivocation can be proven. It is whether that proof becomes a confirmed Bitcoin transaction quickly enough to preserve deterrence.

In Babylon’s design, Extractable One-Time Signatures (EOTS) can expose a finality provider that signs conflicting blocks. But the BTC Staking Monitor still has to detect the offense, extract the usable key material, trigger the slashing path, and wait for Bitcoin inclusion.

I think this is where many people overestimate what “trustless” means. Self-custodial BTC staking removes the need to bridge or wrap Bitcoin, but it does not remove operational liveness. Watchdogs still need to stay online, index the right events, act correctly, and compete for block inclusion during congestion.

So I would not judge Babylon’s security only by whether equivocation evidence exists. I would watch the full evidence-to-enforcement latency under stress.

Two measurements matter most: the median number of Bitcoin blocks from detected equivocation to confirmed slash, and the number of provable cases still unslashed after 12 blocks. If confirmation stays within two blocks and no valid case remains unresolved, the enforcement path is doing its job. If delays persist, the deterrence claim weakens even when the cryptography works.

My implication for @BabylonLabs_io and $BABY is simple: trustless-vault security should be measured by how fast proof becomes punishment. #BABY

Median slash latency

67%

Number of detected offenses

0%

Total BTC staked

33%

Finality provider count

0%

3 Səslər • Səsvermə bağlanıb

·

--

Tərcüməyə bax

The Sell Button Was Not the Real Threat

I remember watching a Bitcoin holder stare at the sell button as if it were a trapdoor. His hand moved toward the screen, then stopped. The room was quiet, but his mind was loud. He did not need all his Bitcoin. He only needed some cash. Still, selling felt like cutting away a piece of his future. So he chose the option that looked less painful: keep the BTC, place it inside a vault, and borrow against it.

At first, the move felt smart. His Bitcoin was still there. The price could rise. He had cash in hand. Nothing seemed lost. That is where the psychology became darker.

Humans often fear a visible loss more than a hidden risk. Selling creates an instant wound. The balance falls, the coin leaves, and the decision becomes real. Debt feels softer because it arrives dressed as access, choice, and time. But the danger has not vanished. It has only changed shape.

A system such as TBV can let native BTC support a borrowing position without first becoming a wrapped token. That can reduce some old limits. Yet it does not remove market risk. Interest can grow. Bitcoin can fall. A weak position can move closer to liquidation while the holder keeps telling himself, “I still own my Bitcoin.”

This is the twist: sometimes people do not borrow because debt is safer. They borrow because selling hurts more.

The real lesson for learners is not “never borrow.” It is to ask a harder question before opening any position: am I using debt as a tool, or am I using it to escape a decision I am too afraid to make?

The vault may protect the Bitcoin from being sold today. It may not protect the holder from losing it tomorrow.
🤯
@BabylonLabs_io $BABY #baby

·

--

Məqalə

Tərcüməyə bax

The Market Never Took My MoneyThe profit was still glowing green on my screen when I felt something strange in the room. Nothing had crashed, no warning had appeared, and the chart was still moving in my direction, yet the silence around me felt heavy. My target had already been reached. According to the plan written in my notebook, the trade was finished, but my hand stopped before pressing the close button. The number on the screen was no longer just profit. It had started to look like the beginning of something much bigger. I told myself I would wait for only one more candle. It sounded reasonable because the trend looked strong, volume was rising, and the market appeared ready to continue. A few moments later, the price moved higher, and that small reward changed the way I was thinking. My original target suddenly looked weak. I moved it further away and began calculating how much I could make if the move continued for another hour. Without noticing it, I had stopped managing a trade and started imagining a future that did not yet exist. Then the price pulled back. At first, I felt no fear. Pullbacks were normal, and I had seen many trades recover before. When the profit became smaller, however, an uncomfortable thought entered my mind. I had seen a larger number on the screen, and now it felt as if that money had been taken away from me. In reality, I had never closed the trade, so the larger profit had never truly belonged to me, but my mind had already claimed it. I was still in profit, yet emotionally I felt that I was losing. The price continued moving down, and my behaviour became stranger. I moved my stop lower because I did not want a temporary fall to remove me from the trade. When the chart showed another weak candle, I searched for reasons to remain confident. I changed the timeframe, drew new support lines, and found indicators that agreed with what I wanted to believe. I was no longer reading the market. I was asking the chart to protect my ego. This is how human greed often appears in trading. It does not enter the mind shouting that it wants unlimited wealth. It speaks calmly and uses the language of opportunity. After a winning trade, it says that your skill has improved. After a loss, it tells you that one larger position can recover everything. When another trader posts a large profit online, greed convinces you that your own steady progress is too slow. It can look like confidence, patience, courage, or even discipline, while quietly destroying every limit you created before entering the trade. The real difference between ambition and greed is not the amount of profit a trader wants. Ambition still respects a stopping point. Greed keeps moving that point whenever it gets close. It makes a trader continue after the daily target has been reached, increase leverage after a few lucky wins, hold a profitable position until it becomes a loss, and risk more money simply because accepting less feels like failure. Eventually, the position closed with almost nothing left. I sat in front of the screen feeling as though the market had played a cruel game with me. I blamed the reversal, the sudden selling pressure, and the traders who had entered earlier. Then I opened the trade history and noticed something that made the room feel cold again. My original take-profit had been reached almost forty minutes earlier. My original stop-loss had never been touched. Had I followed the plan, the trade would have ended exactly as expected. The market had not trapped me. It had not stolen my profit or changed the rules. Every dangerous decision had been made by my own hand. I had removed the safe exit, moved the protective stop, and turned a completed trade into a struggle. That was the twist I did not want to accept: the frightening thing watching me from the screen was never the market. It was my own greed, waiting patiently for me to give it control. #greed #gareedindex #FearGreed

The Market Never Took My Money

The profit was still glowing green on my screen when I felt something strange in the room. Nothing had crashed, no warning had appeared, and the chart was still moving in my direction, yet the silence around me felt heavy. My target had already been reached. According to the plan written in my notebook, the trade was finished, but my hand stopped before pressing the close button. The number on the screen was no longer just profit. It had started to look like the beginning of something much bigger.
I told myself I would wait for only one more candle. It sounded reasonable because the trend looked strong, volume was rising, and the market appeared ready to continue. A few moments later, the price moved higher, and that small reward changed the way I was thinking. My original target suddenly looked weak. I moved it further away and began calculating how much I could make if the move continued for another hour. Without noticing it, I had stopped managing a trade and started imagining a future that did not yet exist.
Then the price pulled back.
At first, I felt no fear. Pullbacks were normal, and I had seen many trades recover before. When the profit became smaller, however, an uncomfortable thought entered my mind. I had seen a larger number on the screen, and now it felt as if that money had been taken away from me. In reality, I had never closed the trade, so the larger profit had never truly belonged to me, but my mind had already claimed it. I was still in profit, yet emotionally I felt that I was losing.
The price continued moving down, and my behaviour became stranger. I moved my stop lower because I did not want a temporary fall to remove me from the trade. When the chart showed another weak candle, I searched for reasons to remain confident. I changed the timeframe, drew new support lines, and found indicators that agreed with what I wanted to believe. I was no longer reading the market. I was asking the chart to protect my ego.
This is how human greed often appears in trading. It does not enter the mind shouting that it wants unlimited wealth. It speaks calmly and uses the language of opportunity. After a winning trade, it says that your skill has improved. After a loss, it tells you that one larger position can recover everything. When another trader posts a large profit online, greed convinces you that your own steady progress is too slow. It can look like confidence, patience, courage, or even discipline, while quietly destroying every limit you created before entering the trade.
The real difference between ambition and greed is not the amount of profit a trader wants. Ambition still respects a stopping point. Greed keeps moving that point whenever it gets close. It makes a trader continue after the daily target has been reached, increase leverage after a few lucky wins, hold a profitable position until it becomes a loss, and risk more money simply because accepting less feels like failure.
Eventually, the position closed with almost nothing left. I sat in front of the screen feeling as though the market had played a cruel game with me. I blamed the reversal, the sudden selling pressure, and the traders who had entered earlier. Then I opened the trade history and noticed something that made the room feel cold again.
My original take-profit had been reached almost forty minutes earlier. My original stop-loss had never been touched. Had I followed the plan, the trade would have ended exactly as expected.
The market had not trapped me. It had not stolen my profit or changed the rules. Every dangerous decision had been made by my own hand. I had removed the safe exit, moved the protective stop, and turned a completed trade into a struggle.
That was the twist I did not want to accept: the frightening thing watching me from the screen was never the market. It was my own greed, waiting patiently for me to give it control.
#greed #gareedindex #FearGreed

·

--

Tərcüməyə bax

I was scrolling through Babylon’s public testnet page on my phone when one small question stopped me: if borrowing against Bitcoin already exists, what is actually new here? I went back through the flow, opened the testnet links, looked at the steps, and the answer became clearer. The real idea is not the loan itself. The real idea is keeping Bitcoin native while using it as collateral. A small business owner is closing his shop when a supplier sends a message asking for payment by the next morning. Most of his savings are in Bitcoin. He does not want to sell because he plans to hold it for years, but he still needs short-term money. He opens his wallet, checks the BTC balance, and starts searching for a solution. Very quickly, he finds wrapped Bitcoin, bridges, custodians, and different networks. What looked like a simple loan now has several extra steps and several new things to trust. This is the problem Trustless Bitcoin Vaults (TBV) are trying to solve. TBV is designed to let native BTC work as collateral without first turning it into a wrapped token or giving control to a centralized lender. The first use case connects native Bitcoin-backed borrowing with Aave v4. A user can place native BTC as collateral and borrow supported assets such as USDC or USDT on Ethereum. The important part is not just receiving stablecoins. That already happens in many lending markets. The interesting part is trying to reach that liquidity while the collateral remains native Bitcoin. The public testnet is where this idea becomes more than a clean sentence. A user has to open the app, claim test tokens, follow the borrowing steps, check the transaction in the explorer, and notice where the process feels clear or confusing. TBV is still on testnet, so it should not be treated as finished or risk-free. Borrowing still brings debt, interest, and liquidation risk. But the question behind it is strong: can a Bitcoin holder access liquidity without selling BTC, wrapping it, o control to a central company? That is the part I find most worth watching. @babylonlabs_io $BABY #baby

I was scrolling through Babylon’s public testnet page on my phone when one small question stopped me: if borrowing against Bitcoin already exists, what is actually new here? I went back through the flow, opened the testnet links, looked at the steps, and the answer became clearer. The real idea is not the loan itself. The real idea is keeping Bitcoin native while using it as collateral.

A small business owner is closing his shop when a supplier sends a message asking for payment by the next morning. Most of his savings are in Bitcoin. He does not want to sell because he plans to hold it for years, but he still needs short-term money. He opens his wallet, checks the BTC balance, and starts searching for a solution. Very quickly, he finds wrapped Bitcoin, bridges, custodians, and different networks. What looked like a simple loan now has several extra steps and several new things to trust.

This is the problem Trustless Bitcoin Vaults (TBV) are trying to solve. TBV is designed to let native BTC work as collateral without first turning it into a wrapped token or giving control to a centralized lender.

The first use case connects native Bitcoin-backed borrowing with Aave v4. A user can place native BTC as collateral and borrow supported assets such as USDC or USDT on Ethereum. The important part is not just receiving stablecoins. That already happens in many lending markets. The interesting part is trying to reach that liquidity while the collateral remains native Bitcoin.

The public testnet is where this idea becomes more than a clean sentence. A user has to open the app, claim test tokens, follow the borrowing steps, check the transaction in the explorer, and notice where the process feels clear or confusing.

TBV is still on testnet, so it should not be treated as finished or risk-free. Borrowing still brings debt, interest, and liquidation risk. But the question behind it is strong: can a Bitcoin holder access liquidity without selling BTC, wrapping it, o control to a central company?

That is the part I find most worth watching.

@BabylonLabs_io $BABY #baby

·

--

Risk mühərriki təhlükəni düzgün aşkarlasa belə sıradan çıxa bilər.

Bu, @NewtonProtocol l və $NEWT üçün narahat sınaqdır.

Təsəvvür edin ki, bir seyf depeg və ya drawdown həddinə çarpır. Siyasət riski görür və əməliyyatları rədd etməyə başlayır. Yaxşı. Amma əsas sual budur ki, o, riski artıran bir hərəkətlə onu azaldan bir hərəkəti ayıra bilərmi.

Çünki “risk yüksəkdir” sadəcə mövcud vəziyyətin təsviridir. Növbəti əməliyyatın seyfi hara aparacağını demir.

Qəti “deny” qaydası hər iki istiqaməti də bloklaya bilər.

Bu da qəribə bir nasazlıq rejimi yaradır: sistem təhlükəni tanıyır, qaydanı məhz yazıldığı kimi tətbiq edir və yenə də qorumağa hazırlandığı vəziyyətin içində kapitalı sıxışdırır.

Məhz buna görə avtomatlaşdırılmış strategiyalar üçün fəaliyyətin istiqaməti, xam risk aşkarlanmasından daha önəmlidir.

Siyasət qatı təkcə indi nəyin səhv olduğunu deyil, həm də təklif olunan niyyətin mövqeyi daha təhlükəsiz edəcəyini, yoxsa daha da pisləşdirəcəyini qiymətləndirməlidir. Depeg zamanı ekspozisiyanı artırmaq və həmin ekspozisiyadan çıxmaq eyni risk bayrağı altında baş versə də, eyni cavabı almamalıdır.

“Deny” qaydası çıxış strategiyası deyil.

Newton üçün daha çətin meyar, siyasətlərin nə qədər etibarlı şəkildə “yox” deyə bilməsi deyil. Onların belə deyə bilməsi vacibdir: “bu riski əlavə edə bilməzsən, amma onu buraxa bilərsən.”

Bu fərq, proqramlaşdırıla bilən qoruyucu kənarların real institusional risk nəzarətlərinə çevrilib-çevrilməyəcəyini, yoxsa sadəcə çox effektiv kilidlər olub-olmadığını müəyyənləşdirə bilər.

#Newt

·

--

Məqalə

Nyutonun Siyasət Paketləri Onlardan İstifadə Edən Tətbiqlərdən Daha Önəmli Ola Bilər

Məni dayandıran Nyutonun hissəsi uğursuzluq deyildi. Bu, sadəlik (rahatlıq) idi. Siyasət Paketləri faydalıdır, çünki bir qurucu hər dəfə eyni icazə məntiqini yenidən yaratmağa ehtiyac duymur. İşləyən bir siyasət komponenti təkrar istifadə oluna, digər komponentlərlə birləşdirilə və yeni bir tətbiqə uyğunlaşdırıla bilər. İnkişaf etdiricinin baxışından bu, yaxşı infrastrukturun məhz etməli olduğu şeydir.
Amma sadəlik davranışı dəyişir.
İnkişaf etdiricilər artıq işləyən bir komponent tapdıqda, onların çoxu onu seçəcək. Vaxtlarına qənaət edir, öz mühəndislik işlərini azaldır və artıq mövcud olan idarəetmələri yenidən qurmaqdan çəkinirlər. Populyar bir paket heç kim rəsmi şəkildə bunun standart olmasına qərar vermədən, zamanla normal seçimə çevrilə bilər.

·

--

Sabah ertəsi, Nyutonun konsensus axınını nəzərdən keçirərkən, yan-yana üç bir az fərqli qiymət oxunuşu yazdım. Əvvəlcə bu boşluğu normal bazar səsi kimi qəbul etdim. Amma Nyuton bu oxunuşları bir median dəyərə çevirdikdən sonra siyasətin “dəqiq” həddi daha az sadə görünməyə başladı.

Nyuton operatorları fərqli rəqəm dəyərləri əldə edə bilər. Gateway (Şlüz) medianı hesablayır, oxunuşların konfiqurasiya olunmuş dözümlülük daxilində qalıb-qalmadığını yoxlayır və qiymətləndirmək üçün siyasətə bir paylaşılan dəyər təqdim edir. Bu, bir gecikmiş və ya anormal oxunuşun qərara nəzarət etməsinin qarşısını almağa kömək edir.

Bu dizayn faydalıdır, amma dözümlülük vacib olur, çünki vault qaydası dar qiymət, risk, leverec (leverage) və ya depeg sərhədinə yaxın oturanda. Belə bir vəziyyətdə nəticə yalnız siyasətə yazılmış həddən deyil, həm də Nyutonun medianı yaratmazdan əvvəl nə qədər fikir ayrılığına icazə verdiyindən asılı olur.

Bu, Nyutonun sənədləşdirilmiş 10% standartının hər canlı siyasətdə istifadə olunduğunu sübut etmir və ya mövcud səlahiyyətlərin səhv olduğunu göstərmir. Dözümlülük konfiqurasiya ediləndir və onun xaricində qalan dəyərlər konsensusu keçə bilməyib qəbul olunmaq əvəzinə uğursuz ola bilər.

Mən bir Nyuton siyasətini yalnız hansı oracle (orakel) məlumat verir deyə qiymətləndirməzdim. Həmçinin operator oxunuşlarının nə qədər fərqləndiyini, hansı dözümlülüyün seçildiyini və yekun medianın siyasət limitinə nə qədər yaxınlaşdığını da bilmək istərdim. Median konsensus yalnız icazə verilən fikir ayrılığı qorunması planlanan pulun həssaslığı ilə uyğun gələndə faydalı olur.

@NewtonProtocol $NEWT #Newt

·

--

Məqalə

Nyutonun KYC-si ID-nin hələ də etibarlı olduğunu sübut etmədən təsdiqləndiyinizi sübut edə bilər

Qeydlərimə üç Nyuton identikliyinin yoxlanışını köçürürdüm ki, nəhayət fərq aydın oldu. Biri istifadəçinin təsdiqlənib-təsdiqlənmədiyini yoxlayırdı. Digəri sənədin müddətinin bitib-bitmədiyini yoxlayırdı. Üçüncüsü isə sənədin minimum bir müddət etibarlı qalmasını tələb edə bilərdi.
Əvvəlcə bunları eyni sualı verməyin fərqli yolları kimi qəbul etmişdim. Əslində onlar belə deyil.
Nyuton siyasət tərtibatçısı üçün check_approved(), not_expired() və valid_for() funksiyalarını ayrı alətlər kimi təqdim edir. Tərtibatçı istifadəçinin qorunan əməliyyatı yerinə yetirməsindən əvvəl hansı şərtlərin keçməli olduğunu qərarlaşdırır.

·

--

Newton Entegrasyonu Olması, Tətbiqin Tamamının Korunduğu Anlamına Gelmez Newton’un smart-kontrat entegrasyon axınını nəzərdən keçirərkən bir xırda detal təhlükəsizlik iddiasını necə başa düşdüyümü dəyişdi. Newton yalnız layihə onu inteqrasiya etdiyi üçün bütün tətbiqi avtomatik olaraq qorumağa zəmanət vermir. Tərtibatçı Newton’un attestasiya yoxlamasını hər bir həssas funksiyanın içində yerləşdirməlidir. Bu yoxlama vəsaitlər hərəkət etməzdən və ya əsas əməliyyat işə düşmədən əvvəl baş verməlidir. Həm də təsdiqləməlidir ki, həmin icazə çağırılan məhz həmin funksiyaya aiddir. Bu texniki bir detala bənzəyir, amma praktiki mənası sadədir. Təsəvvür edin: bir tətbiq əsas geriçəkmə (withdrawal) funksiyasını Newton ilə qoruyur, amma başqa bir funksiya həmin eyni vəsaiti fərqli bir yolla köçürə bilər. Newton-un operatorları hər dəfə siyasəti düzgün qiymətləndirə bilər, amma o ikinci marşrut yenə də qorunma xaricində qala bilər. Newton-un tərtibatçılara bu çevikliyi verməsinin səbəbini də başa düşürəm. Hər bir tətbiq fərqli işləyir. Hər kiçik funksiyaya icazə yoxlamalarını məcbur etmək xərci artıra və inteqrasiyanı lazımsız dərəcədə mürəkkəbləşdirə bilər. Amma bu çeviklik “Newton ilə inteqrasiya olunub” ifadəsini təkbaşına daha az faydalı edir. Bu, bir əməliyyatın qorunduğunu ifadə edə bilər. Ən vacib əməliyyatların çoxunun qorunduğunu ifadə edə bilər. Yaxud eyni maliyyə nəticəsini yarada bilən hər marşrutun qorunduğunu ifadə edə bilər. Bunlar tamamilə fərqli təhlükəsizlik səviyyələridir. Ona görə də mən Newton-un qəbulunu yalnız elan edilən inteqrasiyaların sayına görə qiymətləndirməzdim. Daha praktik bir şeyə baxardım: hansı əməliyyatların Newton doğrulamasına ehtiyac duyduğunu dəqiq göstərən funksional səviyyədə aydın audit və eyni nəticəni onsuz da əldə edə bilən başqa kod yolunun olub-olmaması. Newton bir əməliyyatın siyasətə uyğun olub-olmadığını yoxlaya bilər. Tərtibatçı isə hansı əməliyyatların bu doğrulama ilə qarşılaşmasının məcburi olacağına yenə də özü qərar verir. @NewtonProtocol $NEWT #Newt

Newton Entegrasyonu Olması, Tətbiqin Tamamının Korunduğu Anlamına Gelmez

Newton’un smart-kontrat entegrasyon axınını nəzərdən keçirərkən bir xırda detal təhlükəsizlik iddiasını necə başa düşdüyümü dəyişdi.

Newton yalnız layihə onu inteqrasiya etdiyi üçün bütün tətbiqi avtomatik olaraq qorumağa zəmanət vermir.

Tərtibatçı Newton’un attestasiya yoxlamasını hər bir həssas funksiyanın içində yerləşdirməlidir. Bu yoxlama vəsaitlər hərəkət etməzdən və ya əsas əməliyyat işə düşmədən əvvəl baş verməlidir. Həm də təsdiqləməlidir ki, həmin icazə çağırılan məhz həmin funksiyaya aiddir.

Bu texniki bir detala bənzəyir, amma praktiki mənası sadədir.

Təsəvvür edin: bir tətbiq əsas geriçəkmə (withdrawal) funksiyasını Newton ilə qoruyur, amma başqa bir funksiya həmin eyni vəsaiti fərqli bir yolla köçürə bilər. Newton-un operatorları hər dəfə siyasəti düzgün qiymətləndirə bilər, amma o ikinci marşrut yenə də qorunma xaricində qala bilər.

Newton-un tərtibatçılara bu çevikliyi verməsinin səbəbini də başa düşürəm. Hər bir tətbiq fərqli işləyir. Hər kiçik funksiyaya icazə yoxlamalarını məcbur etmək xərci artıra və inteqrasiyanı lazımsız dərəcədə mürəkkəbləşdirə bilər.

Amma bu çeviklik “Newton ilə inteqrasiya olunub” ifadəsini təkbaşına daha az faydalı edir.

Bu, bir əməliyyatın qorunduğunu ifadə edə bilər. Ən vacib əməliyyatların çoxunun qorunduğunu ifadə edə bilər. Yaxud eyni maliyyə nəticəsini yarada bilən hər marşrutun qorunduğunu ifadə edə bilər. Bunlar tamamilə fərqli təhlükəsizlik səviyyələridir.

Ona görə də mən Newton-un qəbulunu yalnız elan edilən inteqrasiyaların sayına görə qiymətləndirməzdim.

Daha praktik bir şeyə baxardım: hansı əməliyyatların Newton doğrulamasına ehtiyac duyduğunu dəqiq göstərən funksional səviyyədə aydın audit və eyni nəticəni onsuz da əldə edə bilən başqa kod yolunun olub-olmaması.

Newton bir əməliyyatın siyasətə uyğun olub-olmadığını yoxlaya bilər.

Tərtibatçı isə hansı əməliyyatların bu doğrulama ilə qarşılaşmasının məcburi olacağına yenə də özü qərar verir.

@NewtonProtocol $NEWT #Newt

·

--

Məqalə

Gözləyən Qoruma: Niyə Nyutonun Əsl Təhlükəsizlik Testi Vaultlar Ən Çox Sürətə Ehtiyac Duyanda Baş verir

Bu günortadan sonra yan-yana iki brauzer tabı açıq saxlamışdım. Solda Newton Protocol-un marketinq səhifəsi var idi; əvvəlcədən müəyyən edilmiş qaydaları pozan vault menecerlərini dayandıracağını vəd edirdi. Sağda isə nəzərdən keçirməyə çoxdan niyyət etdiyim VaultKit texniki sənədləri idi. Marketinq tətbiq oluna bilən qorunmadan və avtomatlaşdırılmış təhlükəsizlikdən danışırdı. Sənədlər isə tam başqa bir şey deyirdi. “fail-closed” ifadəsinə çatanda sürüşdürməyi dayandırdım. Mən oxuduğuma görə, VaultKit operator kvorumu əlçatan olmadıqda, attestasiyalar vaxtı keçəndə və ya Shield-in doğrulaması uğursuz olanda vault əməyini ötürmür. Sistem təkcə siyasət pozulanda deyil, həm də səlahiyyətləndirmə mexanizmi özü tamamlanmaq mümkün olmadıqda əməliyyatları dayandırır.

·

--

Mən fərqinə vardım ki, əksər AI avtomatlaşdırma layihələri nə qədər tez icra edə bilmələri ilə qiymətləndirilir. Amma sürət istifadəçilər avtomatlaşdırılmış sistemin əslində nə etdiyini yoxlaya bilməyəndə o qədər də təsirli görünmür.

Məhz burada Newton Protocol-un təhlükəsiz rollup ideyası mənalı olur. Əsas dəyər sadəcə AI-lə idarə olunan strategiyaların və ya avtomatlaşdırılmış ticarətin mümkün edilməsində deyil. Burada söhbət avtomatlaşdırılmış aksiyaların daha aydın təhlükəsizlik və yoxlanılma şərtləri altında işləyə biləcəyi icra qatının yaradılmasından gedir.

Bu önəmlidir, çünki avtomatlaşdırma həm rahatlığı, həm də məsafəni artırır. Sistem bizim əvəzinə nə qədər çox qərar verirsə, nəyinsə səhv getdiyini görmək, göstərişlərin düzgün icra olunub-olunmadığını anlamaq və nəticələr gözləntilərlə uyğun gəlməyəndə kimə etibar edilməli olduğunu müəyyən etmək bir o qədər çətinləşir.

Newton-un tərtibatçı bazarı AI alətlərinin sayını artıra bilər, amma yalnız daha çox alət qəbul olunma yaratmır. İstifadəçilər yenə də həmin alətlərin etibarlı şəkildə icra etdiyinə, təhlükəsiz şəkildə qarşılıqlı təsir qurduğuna və nəticələrin onları kor-koranə qəbul etmədən yoxlaya biləcəkləri şəkildə ortaya çıxdığına dair inam tələb edəcəklər.

Newton Protocol üçün real qəbul testi onun üzərində nə qədər avtomatlaşdırılmış strategiya qurula bilməsidir deyil. Bu, istifadəçilərin nə vaxtsa həmin strategiyalara mühüm hərəkətləri həvalə edəndə özlərini daha təhlükəsiz hiss edib-etməməsidir.

AI daha sürətli qərarlar verə bilər. Etibar isə insanların ona bu qərarları verməyə davam etməyə icazə verib-verməyəcəyini müəyyən edir.
@NewtonProtocol $NEWT #Newt

·

--

Məqalə

Newton Protokolunun Ən Çətin İşi AI-yə Nə Zaman Fəaliyyət Göstərməməyi Öyrətməkdir

AI-yə əsaslanan kripto layihələrini nə qədər çox öyrənirəmsə, agentin daha sürətli ticarət edə biləcəyi, daha çox məlumat skan edə biləcəyi və yuxusuz bir şəkildə cüzdan idarə edə biləcəyi vədlərinə bir o qədər də az heyran oluram. Artıq bilirik ki, proqram təminatı qərarları avtomatlaşdıra bilər. Amma qayıtdığım daha narahatedici bir sual var: agent real pulla səhv qərar verəndə nə baş verir?
Bu sual mənə Newton Protokoluna yanaşma tərzimə necə baxdığımı dəyişdi.
İlk baxışdan, Newton tanış olan AI hekayəsinə uyğun gəlir. O, avtonom strategiyaları, avtomatlaşdırılmış əməliyyatları və tərtibatçıların agentlər qura və yaymasına imkan verən bir bazarı dəstəkləyir. Amma məncə, sistemin ən vacib hissəsi agentin özü deyil. Məni maraqlandıran hissə agentin niyyəti ilə yekun əməliyyat arasında duran şeydir.

·

--

Kriptodakı real süni intellekt sualının “daha yaxşı ticarət edə bilərmi?” olmadığını düşünməyə başlamışam.

Bu sual “fəaliyyətə keçməzdən əvvəl ona etibar etmək olarmı?”dır.

Newton Protocol-ın diqqətçəkən tərəfi də məhz budur. AI agentləri strategiyaları, ticarəti və tərtibatçı alətlərini avtomatlaşdıra bildikdə güclü səslənə bilər, amma DeFi-də təkcə güc yetərli deyil. Bir yanlış icazə, aydın olmayan bir əməl və ya kor-koranə icra avtomatlaşdırmanı riskə çevirə bilər.

Newton-un daha güclü fikri avtomatlaşdırmanın arxasındakı nəzarət qatıdır. AI-nin idarə etdiyi hər hansı bir əməl real onçeyn dəyərinə toxunmazdan əvvəl istifadəçilər etibar edə biləcəkləri qədər aydın olan qaydalar, limitlər və icazə sərhədlərinə ehtiyac duyurlar.

Bu, AI kriptosuna baxmağın başqa bir yoludur.

Dəyər təkcə agentləri daha “ağıllı” etməkdə deyil. Dəyər onların əməlini daha təhlükəsiz, test edilə bilən və sui-istifadə edilməsini çətin edən mexanizmlərdədir.

Mənim üçün, $NEWT is yalnız bir AI narrativi deyil. Bu, avtomatlaşdırılmış DeFi üçün etibar sınağıdır.

Çünki uzun müddətdə istifadəçilər ən qabaqcıl səslənən AI-ni qəbul etməyə də bilər.

Onlar daha təhlükəsiz idarə edə bildikləri AI-ni qəbul edə bilərlər.
@NewtonProtocol $NEWT #Newt

·

--

Məqalə

Newton Protocol-un Əsl Sınağı AI Sürəti Deyil, AI İdarəsidir

Məncə, Newton Protocol ətrafında əsl sual AI-nin insanlardan daha sürətli ticarət edə bilməyəcəyi deyil. Artıq bilirik ki, avtomatlaşdırma tez işləyə bilər. Çətin sual budur: aydın şəkildə nə edə biləcəyini və nə edə bilməyəcəyini idarə edən sistem olmadan, AI agenti pul ilə etibar edilməlidirmi? Kriptoda bir yanlış hərəkət kiçik səhv kimi qalmır. Bu, bir transaksiyaya, itkiyə və ya qalıcı onçeyn qeydinə çevrilə bilər.
Məhz burada Newton Protocol maraqlı olur. Üzdən baxanda, bu avtomatlaşdırılmış strategiyalar, ticarət agentləri və tərtibatçılar üçün bir bazar yeri ətrafında qurulmuş başqa bir AI və kripto layihəsinə bənzəyir. Amma daha dərin ideya sadəcə avtomatlaşdırma deyil. Daha dərin ideya icazədir. Newton çox sadə, lakin ciddi bir problemi həll etməyə çalışır: əgər AI agent istifadəçi adından hərəkət edəcəksə, həmin hərəkətin həqiqətən icazəli olub-olmadığını kim yoxlayır?

·

--

Newton Protocol haqqında ən maraqlı tapdığım məqam “AI trading” deyil. Bu, səlahiyyətdir. Kriptoda AI agentlərini görən insanların çoxu dərhal sürət, avtomatlaşdırma və daha ağıllı strategiyalar barədə düşünür. Bu, görünən qatdır. Amma daha dərin sual daha önəmlidir: agent istifadəçinin adından hərəkət etməyə başlayanda, əslində nə qədər nəzarət sahibi olmalıdır? Newton Protocol burada öyrənməyə dəyər olur. Əgər avtomatlaşdırılmış agent ticarət edə, rebalans edə, trigger-ləri izləyə və ya DeFi ilə qarşılıqlı əlaqə qura bilirsə, real risk təkcə strategiyanın yaxşı olub-olmaması deyil. Risk agentin istifadəçinin nəzərdə tutduğu sərhədlərdən kənara çıxa bilməsidir. Newton-un proqramlaşdırıla bilən səlahiyyət ideyası bu söhbəti dəyişir. Avtomatlaşdırmanı kor-koranə güvən kimi qəbul etmək əvəzinə, istifadəçi təlimatlarını daha spesifik, geri çağırıla bilən və yoxlana bilən etməyə çalışır. Məqsəd sadəcə “AI-a daha çox iş görməyə icazə vermək” deyil. Məqsəd “AI-a yalnız təsdiqlənmiş qədər iş görməyə icazə verməkdir”. Bu fərq önəmlidir. Təhlükəsiz rollup, yoxlana bilən icra, avtomatlaşdırma intent-ləri və agent bazarı səslənir texniki, amma altındakı sadə ideya aydındır: kripto avtomatlaşdırması miqyasdan əvvəl qaydalara ehtiyac duyur. Çünki agentlər onçeyn maliyyənin bir hissəsinə çevrildikdə, istifadəçilər təkcə “Bu agent yaxşı işləyə bilər?” — deməyəcəklər. Onlar “Mən baxmadığım zaman da bu agentə etibar etmək olar?” — deyə soruşacaqlar. Mənim üçün, $NEWT-in arxasındakı həqiqi qat budur. Kriptoda AI-nin gələcəyi, bəlkə də agentlərin nə qədər “intelligent” olmasından daha çox, onların gücünü nə qədər təhlükəsiz məhdudlaşdıra bildiyimizdən asılıdır. @NewtonProtocol #Newt $NEWT

Newton Protocol haqqında ən maraqlı tapdığım məqam “AI trading” deyil.

Bu, səlahiyyətdir.

Kriptoda AI agentlərini görən insanların çoxu dərhal sürət, avtomatlaşdırma və daha ağıllı strategiyalar barədə düşünür. Bu, görünən qatdır. Amma daha dərin sual daha önəmlidir: agent istifadəçinin adından hərəkət etməyə başlayanda, əslində nə qədər nəzarət sahibi olmalıdır?

Newton Protocol burada öyrənməyə dəyər olur.

Əgər avtomatlaşdırılmış agent ticarət edə, rebalans edə, trigger-ləri izləyə və ya DeFi ilə qarşılıqlı əlaqə qura bilirsə, real risk təkcə strategiyanın yaxşı olub-olmaması deyil. Risk agentin istifadəçinin nəzərdə tutduğu sərhədlərdən kənara çıxa bilməsidir.

Newton-un proqramlaşdırıla bilən səlahiyyət ideyası bu söhbəti dəyişir. Avtomatlaşdırmanı kor-koranə güvən kimi qəbul etmək əvəzinə, istifadəçi təlimatlarını daha spesifik, geri çağırıla bilən və yoxlana bilən etməyə çalışır. Məqsəd sadəcə “AI-a daha çox iş görməyə icazə vermək” deyil. Məqsəd “AI-a yalnız təsdiqlənmiş qədər iş görməyə icazə verməkdir”.

Bu fərq önəmlidir.

Təhlükəsiz rollup, yoxlana bilən icra, avtomatlaşdırma intent-ləri və agent bazarı səslənir texniki, amma altındakı sadə ideya aydındır: kripto avtomatlaşdırması miqyasdan əvvəl qaydalara ehtiyac duyur.

Çünki agentlər onçeyn maliyyənin bir hissəsinə çevrildikdə, istifadəçilər təkcə “Bu agent yaxşı işləyə bilər?” — deməyəcəklər.

Onlar “Mən baxmadığım zaman da bu agentə etibar etmək olar?” — deyə soruşacaqlar.

Mənim üçün, $NEWT -in arxasındakı həqiqi qat budur.

Kriptoda AI-nin gələcəyi, bəlkə də agentlərin nə qədər “intelligent” olmasından daha çox, onların gücünü nə qədər təhlükəsiz məhdudlaşdıra bildiyimizdən asılıdır.

@NewtonProtocol #Newt $NEWT

·

--

Məqalə

Newton Protocol-un real sınağı AI sürəti deyil. Bu, yoxlanıla bilən kontekstdir

Kriptoda AI agentlərinə daha çox baxdıqca, real sualın sürət olmadığını daha çox düşünürəm. Sürətli icra başa düşülməsi asandır. Agentin bazarları skan edə bilməsi, vault-ları izləməsi və ya hətta bir insan paneli açmadan əvvəl reaksiya verməsi təəccübləndirici görünür. Amma təkcə sürət avtomatlaşdırmanı ağıllı etmir. Daha çətin sual agentin hərəkət etməzdən əvvəl nəyi başa düşməsidir.
Bu, Newton Protocol-un daha maraqlı olduğu qatdır. Çox adamlar AI ticarəti, avtomatlaşdırılmış strategiyalar və tərtibatçılar üçün bazar yeri kimi şeyləri görür. Bunlar hekayənin görünən hissələridir. Amma onların altında daha səssiz bir problem var: bir agent qərar vermək üçün faydalı olsun deyə, həmin qərarın ətrafındakı məlumat etibarlı, yenidən təzə (aktuallıqda) və yoxlanıla bilən olmalıdır.

·

--

Mən əvvəllər düşünürdüm ki, Newton Protocol əsasən AI ticarəti haqqındadır, amma dərin qat əslində daha da vacibdir. Onun altında dayanan icazə qatıdır. Çox adamlar AI agentlər eşidəndə dərhal botların əməliyyat yerləşdirdiyini, siqnalları təqib etdiyini və ya DeFi əməliyyatlarını avtomatlaşdırdığını düşünür. Bu, aşkar qatdır. Amma daha çətin sual çox daha dərindir: Agentə istifadəçi vəsaitinə toxunmazdan əvvəl nə etməyə icazə verildiyini kim müəyyənləşdirir? Newton Protocolu öyrənməyə dəyər edən məhz budur. Newton Protocol, istifadəçilərin kor-koranə etimad vermək əvəzinə agentlərə konkret icazələr verdiyi, yoxlanıla bilən onçeyn avtomatlaşdırma üzərində qurulub. Keystore rollup bu icazələri saxlamaq və yeniləmək üçün nəzərdə tutulub, avtomatlaşdırma intentləri isə yalnız müəyyən şərtlər yerinə yetiriləndə nəyin baş verməli olduğunu müəyyən edir. Bu, söhbəti “AI mənim yerimə hərəkət edə bilərmi?” sualından “AI mənim yoxlaya bildiyim qaydalar daxilində hərəkət edə bilərmi?” sualına çevirir. Bu önəmlidir, çünki agentik maliyyə yalnız daha ağıllı modellərlə böyüməyəcək. O, daha təhlükəsiz sərhədlər sayəsində böyüyəcək. Aydın limitləri olmayan bir AI strategiyası innovasiya deyil. Bu, yeni risk səthidir. Əsl dəyər guardrails-dadadır: xərcləmə limitləri, təsdiqlənmiş hərəkətlər, siyasət yoxlamaları, yoxlanıla bilən icra qəbzləri və icranın sadəcə inanılmaq əvəzinə yoxlanıla biləcəyi bir sistem. $NEWT üçün vacib siqnal təkcə AI narrativləri ətrafında diqqət deyil. Daha güclü siqnal, tərtibatçıların, protokolların və istifadəçilərin bu icazə arxitekturasına həqiqətən etibar edib-etməməsidir—onun üstündə faydalı avtomatlaşdırma qurmaq üçün. AI onçeyn maliyyəni daha sürətli edə bilər. Amma yoxlanıla bilən icazə olmadan, sürət riski də eyni dərəcədə daha tez irəli daşıyır. Muxtar maliyyənin gələcəyi bəlkə də agentlərin nə qədər güclü olmasından az asılı olacaq, və nə qədər aydın şəkildə onları hərəkət etməzdən əvvəl məhdudlaşdıra bildiyimizdən daha çox asılı olacaq. @NewtonProtocol #Newt $NEWT $VANRY {spot}(VANRYUSDT)

Mən əvvəllər düşünürdüm ki, Newton Protocol əsasən AI ticarəti haqqındadır, amma dərin qat əslində daha da vacibdir.

Onun altında dayanan icazə qatıdır.

Çox adamlar AI agentlər eşidəndə dərhal botların əməliyyat yerləşdirdiyini, siqnalları təqib etdiyini və ya DeFi əməliyyatlarını avtomatlaşdırdığını düşünür. Bu, aşkar qatdır. Amma daha çətin sual çox daha dərindir:

Agentə istifadəçi vəsaitinə toxunmazdan əvvəl nə etməyə icazə verildiyini kim müəyyənləşdirir?

Newton Protocolu öyrənməyə dəyər edən məhz budur.

Newton Protocol, istifadəçilərin kor-koranə etimad vermək əvəzinə agentlərə konkret icazələr verdiyi, yoxlanıla bilən onçeyn avtomatlaşdırma üzərində qurulub. Keystore rollup bu icazələri saxlamaq və yeniləmək üçün nəzərdə tutulub, avtomatlaşdırma intentləri isə yalnız müəyyən şərtlər yerinə yetiriləndə nəyin baş verməli olduğunu müəyyən edir.

Bu, söhbəti “AI mənim yerimə hərəkət edə bilərmi?” sualından “AI mənim yoxlaya bildiyim qaydalar daxilində hərəkət edə bilərmi?” sualına çevirir.

Bu önəmlidir, çünki agentik maliyyə yalnız daha ağıllı modellərlə böyüməyəcək. O, daha təhlükəsiz sərhədlər sayəsində böyüyəcək. Aydın limitləri olmayan bir AI strategiyası innovasiya deyil. Bu, yeni risk səthidir.

Əsl dəyər guardrails-dadadır: xərcləmə limitləri, təsdiqlənmiş hərəkətlər, siyasət yoxlamaları, yoxlanıla bilən icra qəbzləri və icranın sadəcə inanılmaq əvəzinə yoxlanıla biləcəyi bir sistem.

$NEWT üçün vacib siqnal təkcə AI narrativləri ətrafında diqqət deyil. Daha güclü siqnal, tərtibatçıların, protokolların və istifadəçilərin bu icazə arxitekturasına həqiqətən etibar edib-etməməsidir—onun üstündə faydalı avtomatlaşdırma qurmaq üçün.

AI onçeyn maliyyəni daha sürətli edə bilər.

Amma yoxlanıla bilən icazə olmadan, sürət riski də eyni dərəcədə daha tez irəli daşıyır.

Muxtar maliyyənin gələcəyi bəlkə də agentlərin nə qədər güclü olmasından az asılı olacaq, və nə qədər aydın şəkildə onları hərəkət etməzdən əvvəl məhdudlaşdıra bildiyimizdən daha çox asılı olacaq.

@NewtonProtocol #Newt $NEWT
$VANRY

·

--

🎙️ Btc Bull Tp 63600 yenə deməmək lazım deyilmiş, ona görə də deyilmədi

Sonlandır

01 saat 40 dəqiqə 28 san

576

3

1

·

--

Məqalə

Newton Protocol Təkcə AI Ticarəti Haqqında Deyil. Bu, Kiminsə Fəaliyyətə İcazə Alması Haqqındadır 💡

Newton Protocol-a ilk dəfə baxanda açıq-aydın hekayə AI-əsaslı ticarət, avtomatlaşdırılmış strategiyalar və tərtibatçılar üçün bir bazar idi. Bu, sadə yanaşmadır və səthdə kifayət qədər həyəcanlı səslənir. Lakin daha maraqlı sual AI agentinin insanıdan daha sürətli hərəkət edib-etməməsi deyil. Əsl sual budur: həmin agent ümumiyyətlə fəaliyyət göstərməyə icazə verilməlidirmi?
Newton daha ciddi məqamların başladığı yer budur. Kripto isə artıq güclü settlement (hesablaşma) sistemləri qurub. Blokçeyn aktivləri hərəkət etdirə, smart kontraktları icra edə və nəticələri şəffaf şəkildə qeydə ala bilər. Amma settlement yalnız tranzaksiya qəbul edildikdən sonra nə baş verdiyini cavablayır. Tranzaksiyanın baş verməzdən əvvəl ümumiyyətlə ona icazə verilməli olub-olmamasını isə tam cavablamır. AI agentlərinin vault-ları idarə etdiyi, ticarəti işə saldığı, portfelləri yenidən balanslaşdırdığı və ya DeFi kontraktları ilə qarşılıqlı əlaqə qurduğu bir dünyada bu çatışmayan qat mühüm olur.

Daha çox kontent araşdırmaq üçün daxil olun