Bilaman, bu yer maydalagichday mexanizm, lekin o‘ta olmayman. Bunga tegmasam, oyiga bir necha ming so‘m bo‘ladigan o‘lik maoshimni olaman—aniq ko‘ryapman: bir qarashdayoq olti o‘n yoshimda ish joyida o‘lib qolganimni tasavvur qila olaman. Bu yerda, hatto har kuni uyqu kelmasa, dori ichib, psixolog ko‘rsam ham, hech bo‘lmasa, o‘zimni uy-joy va mashina olishga yaqin, “obro‘li hayot”ga bo‘lgan umidning hali qandaydir xira-holsiz, yo‘qolib ketmaydigan uchqunidek qoldig‘ini his qilaman. Harakatning qadri tushadigan bu zamonda, nasibaga bir bora tavakkal qilishdan tashqari, oddiy odam o‘z o‘rnini qanday egallashi mumkinligini bilmayman. Zaharni davo deb ichadigan bu hushyorlikning o‘zi eng ko‘ngilni ezadigan umidsizlikdir. #eth