$BTC ඔහුට තිබෙන එක් පුරුද්දක් තියෙනවා. මම කලින් නම් ඒක ටිකක් අමුතු විදිහට හිතාගෙන හිටිය.
ගිණුමේ මුදල් ටිකක් උපයලා ඉවර වුණාම, පළමුව කරන්නේ ඒකෙන් කොටසක් අදින්නා.
මම ඔහුට ඇහුවා: වෙළඳපොළ මේ තරම් හොඳ වෙලාවක් නම්, ඇයි දිගටම තවමත් රෝල් (ඉදිරියට) කරන්නේ නැත්තේ?
ඔහු සිනාසුණා: “මුදල් ගිණුමේ තිබෙන නිසා, ඒක මට ‘මුදල්’ කියලා මම හිතන්නේ නැහැ.”
මෙම වාක්‍යය ඔහු ක්‍රිප්ටෝ (බිට්/කොයින්) වෙළඳාම අවුරුදු හතක් කරලා පස්සේ තමයි තේරුණේ.
ඔහු 1万 U (එකදහස් U) සිට 20万 U දක්වා ගියත්, අඛණ්ඩ ලාභ, බරින් පොසිෂන්, ප්‍රමාණය “ඉවසාගෙන” තබා ගැනීම (stop නොවී නඩත්තු කිරීම), ලාභය ආපසු හැරෙනවා ද දැක්කා.
අතරමැදම එයාට තිබුණ අන්තම දුක්ම දේ තමයි: ගිණුමේ හුඟක් මුදල් තිබුණත්, පසු වාර කිහිපයකින්ම නැවතත් පෝෂණය/බර වැඩි කරලා, අවසානයේ වෙළඳපොළට කොටසක් ආපසු දීලා දාලා.
පස්සේ ඔහු ඒක හරවලා දැම්මා.
එක් ගනුදෙනුවක් ඇතුල් කරන පළමු පියවර වන්නේ, මුලින්ම තමාට උපරිම වශයෙන් ඉවසිය හැකි පාඩුව කොච්චරද කියලා තීරණය කරගැනීමයි; “ලාභය කොච්චරද” කියලා ගණන් හදන එක නෙවෙයි.
වෙළඳපොළ තමාගේ ස්ථානය/තැනට තවම නැහැ නම්, අත මිදිලා වගේ (අතුරු අතට) ගන්නා ලෙසට කැමැත්ත නිසාම අරඹන්න යන්නේ නැහැ.
අඛණ්ඩ වාර කිහිපයකදී වැරදි තක්සේරුවක් කරලා නම්, ඒත්ම නතර වෙනවා.
අති වැදගත්ම එක: ලාභය ඇත්තටම “පසුබෑම” නොවෙයි, “ගෙදරට ගෙන” (profit taking) හොඳින්ම බාරගන්න පටන් ගන්න එක. එක් අදියරක් කරලා ඉවරවූ පසු, කොටසක් අරන් ගන්නවා.
ඊළඟ වර වෙළඳාම කරනවිට, ගිණුමේ මුදල් අවම වශයෙන් කොටසක්වත් වෙළඳපොළේ චලනයට සම්බන්ධ නැතිවම ඉතිරි වෙනවා.
ඔහු මට කිව්වා: දැන් හදිසියේම ඉහළට යන (sudden pump) කොයින් එකක් දකින විට, ඔහුගේ පළමු සිතුවිල්ල තවදුරටත් “අදට පස්සේ තවමත් පසුපසට එන්න පුළුවන්ද?” නොවෙයි; ඒ වෙනුවට “දැන් ඇතුල් වුණොත් වැරදි වුණොත්, මම මොනවද කරන්නේ?” කියලයි.
මේක තමයි පසුගිය වසරවල් කිහිපයේ ඔහුගේ වඩාත්ම විශාල වෙනස.
පැරණි කාලේ නම්, වෙළඳාම කරන්නේ අවස්ථාවක් සොයමින්.
දැන් වෙළඳාම කරන්නේ—අදියරෙට ගන්න වටින නැති අවස්ථා ටිකක් ඉවත දමමින් (filter කරලා).
1万 සිට 20万 දක්වා යන ගමනේ ඇත්තටම ඔහු වෙනස් කළේ තාක්ෂණය නෙවෙයි, වාසනාවත් නෙවෙයි.
අවසානයේ ඔහු දැනගත් දේ මෙයයි: මුදල් උපයලා ගත්තට පස්සේ, වෙළඳපොළ හැරීම/පසුබෑමට වඩා බය වන්නේ—තමාට හදිසියේම “මොනවාත් කරන්න පුළුවන්” වගේ හිතෙන්න යන එකයි.