လက်လီရင်းနှီးမြှုပ်နှံသူများ ငွေဆုံးရှုံးရခြင်းမှာ အများအားဖြင့် တွေးခေါ်ပုံ နှစ်မျိုးရှိတယ်။ ဒါပေမယ့် စျေးကွက်က မင်းကရေးဆွဲထားတဲ့ပုံစံအတိုင်း တိုးတက်နေမနေဘဲ အမြဲတမ်း ဒိုင်းနမစ်ဖြစ်နေတယ်—မင်းမလုပ်ချင်တဲ့အရာကိုလည်း မလွတ်နိုင်ဘူး

ပထမမျိုးက အလွန်အမင်း “တိကျမှုကိုလိုက်ရှာ” တာပဲ။ ဝင်မယ့်အချိန်မှာ မိမိရေးဆွဲထားတဲ့အမှတ်တွေနဲ့ကိုက်မှသာ ဝင်မယ်၊ အမြတ်ယူ/ဆုံးရှုံးကန့်သတ်တာလည်း မျှော်လင့်ထားတဲ့အတန်းအစားထဲမှာပဲ ချိန်မယ်။ စျေးနှုန်းက လမ်းကြောင်း조ေး थोड़ा လှည့်သွားတာနဲ့တော့ မကိုက်တော့တော့ဘူး။ ခန့်မှန်းချက်ကို တိကျတဲ့တိုင်းတာမှုလို ဖန်တီးလိုက်တယ်—တစ်နေ့ရဲ့ အလုပ်အကိုင်ဆိုင်ရာ အချက်အလက် (Non-Farm Payrolls)၊ တစ်ချောင်းရဲ့ K-line ပုံစံ၊ တစ်ခုတိတိ ဂဏန်းအတားအဆီး (integer level) စတာတွေက မျှော်လင့်ထားသလို “ကိုက်ညီမှ” အောင်မြင်တယ်လို့ သတ်မှတ်ထားတာ။ ဒါပေမယ့် စျေးကွက်က မင်းရဲ့ဇာတ်ညွှန်းအတိုင်း မကစားပေးဘူး။ မင်းတိကျမှုကို ပိုတောင်းဆိုလေလေ ဆူညံမှုတွေထဲမှာ မကြာခဏ မျက်နှာပျက်ခံရလေလေ။ နောက်ဆုံးမှာ မဟာဘက်ကြီး လမ်းကြောင်းမှားသွားတာကြောင့် မဟုတ်ဘဲ၊ အကြိမ်အများကြီး “နည်းနည်းလေးသာကွာ” ဆိုတဲ့အချို့ကြောင့်ပဲ အပြီးပိတ်သွားတတ်တယ်

ဒုတိယမျိုးကို “ကိုင်မထားနိုင်၊ ဒါ့အပြင် အမှား/မှန်ကို အရမ်းဂရုစိုက်” လို့ခေါ်တယ်။ ရာထူး (position) က ခဏလေးပဲ အမြတ်ပေါ်လာတာနဲ့ မှန်ကန်ကြောင်းကို အမြန်ဆုံး သက်သေပြချင်တယ်။ အရှုံးဖြစ်သွားတာနဲ့တော့ မိမိ မမှားဘူးကြောင်းကို လက်လှမ်းမီအောင် အရေးတကြီး သက်သေပြချင်တယ်။ ဒါကြောင့် ထပ်တိုးထည့် (add to position) ၊ ပျမ်းမျှကျ (average down/“摊平”) ၊ ဒါမှမဟုတ် နောက်ထပ် “ပိုမှန်မယ့်” အရောင်းအဝယ်တစ်ခုကို ရွှေ့ဖို့ အပြီးသတ်ရှင်း (clear) လုပ်လိုက်တယ်။ သူတို့က ဒီတစ်ခေါက် အမြတ်ပဲရမလား အရှုံးပဲဖြစ်မလားကို စိုက်ကြည့်နေကြတယ်။ ဒါပေမယ့် မေးခွန်းအနည်းငယ်သာ မေးတတ်တာက—အကုန်လုံးကို စျေးနှုန်းဖြစ်အောင် သတ်မှတ်ပေးနေတဲ့အရာက ဘာလဲ။ အတိုးနှုန်း၊ လက်ငင်းငွေကြေး (liquidity)၊ အန္တရာယ်အတွက် စိတ်အားထက်သန်မှု (risk preference)၊ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုအစုအဝေးဖွဲ့စည်းပုံ (筹码结构)၊ ဇာတ်ကြောင်း/သက်သေပြချက်ရဲ့ အင်အား (narrative strength) စတာတွေက စျေးတက်/ကျနောက်ကွယ်က နှေးကွေးသွားသည့် အဓိကအချက်တွေ (slow variables) ဖြစ်တယ်။ အရောင်းအဝယ်ကို ခုံအောက်က ဆွေးနွေးပွဲလိုလုပ်တယ်—အနိုင်အချိန်တစ်ခဏရတဲ့ ခံစားချက်က အရေးကြီးပြီး၊ တကယ်တော့ လမ်းကြောင်းကို မကိုင်နိုင်တော့ဘဲ၊ ပြန်လည်ကျဆင်းမှု (drawdown) ကိုလည်း မခံနိုင်ဘူး

ဒီလူနှစ်မျိုးရဲ့ တူညီချက်က “မှန်ကန်မှု” ကို “တိကျစွာ ထိမှန်” လို့ နားလည်တာပဲ။ ဒါပေမယ့် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုမှာ ပိုတန်ဖိုးရှိတာက မကြာခဏဆိုသလို တိကျမဟုတ်တဲ့ “မသေချာသော်လည်း အတိုင်းအတာနီးစပ်မှန်” (模糊的正确) ပဲ ဖြစ်တတ်တယ်—လမ်းကြောင်းက များအားဖြင့် မှန်၊ အခွင့်အလမ်း/အချိုးအစား (odds) က များအားဖြင့် လုံလောက်၊ ရာထူးနဲ့ ပြန်လည်ကျဆင်းမှုက မင်း အိပ်ပျော်နိုင်မယ့် အကန့်အသတ်အတွင်းမှာပဲ။ “မသေချာ” ဆိုတာ မရိုးမသား ပြောတာမဟုတ်ဘူး—ကမ္ဘာကို အပြည့်အဝ မော်ဒယ်ပြုလုပ်ပြီး တိတိကျကျ ထိန်းချုပ်လို့မရဘူးဆိုတာကို လက်ခံခြင်းပဲ။ မင်းက အဓိက ပြဿနာကြီးကိုသာ ဖမ်းယူနိုင်တယ်။ ဥပမာ “လက်ငင်းငွေကြေးက ကျဆင်းနေပြီး၊ အန္တရာယ်ရှိတဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေ ဖိအားခံနေရတယ်” ဆိုတာကို နားလည်ရုံနဲ့ အနက်ဖြန်နေ့က ဘယ်လောက်ဂဏန်းအတိက် (points) ကျမလဲကို တွက်မနေရဘူး—အောက်ခြေကို တိတိကျကျ စုတ်ယူမနေရလည်း မလိုဘူး။ တိကျတဲ့အမှားက ပိုအန္တရာယ်များတယ်—မော်ဒယ်က လှတယ်၊ အမှတ်က လှတယ်၊ ဒါပေမယ့် အကြောင်းရင်းအကျိုးဆက် လင့်ခ် (logic chain) က အမှားပေါ်မှာတည်ထားတယ်ဆိုရင် မင်းက ပိုပြီး စိတ်ဖြတ်ပြီး လုပ်လေလေ၊ ဆုံးရှုံးမှုက ပိုပြီး သန့်ရှင်းကျပ်တည်းစွာ ထွက်သွားလေလေ

ဒါကြောင့် “ဒီတစ်ခေါက်က ကျွန်တော်/ကျွန်မ မှန်လား?” လို့ စမ်းစစ်ဖို့ထက်၊ အရင်ဆုံး အမှားကြီးမား လမ်းကြောင်းမခွဲတဲ့ ပိုဆန်ပြီး ပိုအသုံးဝင်တဲ့ မေးခွန်းသုံးခုကို မေးပါ—သတ်မှတ်ချက်ကို ဆုံးဖြတ်နေတဲ့ အဓိကအကြောင်းအရာ ပြောင်းလဲသွားပြီလား? ကျွန်တော့်ရဲ့ ရာထူးက အချိန်တစ်ခုအထိ အမှားဖြစ်နိုင်တာကို ခွင့်ပြုနိုင်လား? လမ်းကြောင်းက များအားဖြင့် မှန်နေတယ်ဆိုရင် အဲဒါကို ကိုင်ထားနိုင်လား? ဒီမေးခွန်းသုံးခုကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ဖြေပေးနိုင်ပြီဆိုရင် မင်းက “မသေချာသော်လည်း အတိုင်းအတာနီးစပ်မှန်” ဘက်ကို ရောက်နေပြီးသားပါ

အများစု လက်လီရင်းနှီးမြှုပ်နှံသူတွေရဲ့ ဆုံးရှုံးမှုက တိကျပြီး မှားယွင်းတဲ့ အမှားတွေကို အသုံးပြုပြီး၊ တကယ်တော့ မသေချာတဲ့ ကမ္ဘာတစ်ခုကို တိုက်ခိုက်နေကြလို့သာ ဖြစ်တတ်ပါတယ်