Wstęp

Temat pieniędzy zawsze wiąże się z tematem ryzyka. Wszystkie inwestycje mogą ponieść straty, natomiast inwestycje gotówkowe stracą na wartości ze względu na inflację. Ryzyka nie można całkowicie wyeliminować, można je jednak redukować w zależności od indywidualnych celów inwestycyjnych.

Dywersyfikacja i alokacja aktywów to kluczowe pojęcia przy określaniu parametrów ryzyka. Nawet jeśli jesteś nowy na rynku inwestycyjnym, prawdopodobnie znasz zasady, na których się one opierają, gdyż praktyki te sięgają tysięcy lat wstecz. 

Artykuł ten zawiera przegląd tych koncepcji oraz ich związek z nowoczesnymi strategiami zarządzania aktywami. 

Jeśli chcesz dowiedzieć się więcej, zapoznaj się z artykułem o Ryzyku Finansowym. 

Czym jest dywersyfikacja i alokacja aktywów?

Terminy „dywersyfikacja” i „alokacja aktywów” są często używane zamiennie. Dotyczą one jednak różnych aspektów zarządzania ryzykiem. 

Terminu „alokacja aktywów” można użyć do opisania strategii zarządzania środkami pieniężnymi, w której kapitał musi być alokowany pomiędzy klasami aktywów portfela inwestycyjnego. „Dywersyfikacja” może oznaczać alokację kapitału pomiędzy tymi klasami aktywów. 

Celem tych strategii jest maksymalizacja oczekiwanych zysków i ograniczenie potencjalnego ryzyka. Zwykle obejmują one określenie horyzontu inwestycyjnego, apetytu na ryzyko, a czasami uwzględnienie szerszych warunków ekonomicznych. 

Mówiąc najprościej, główna idea dywersyfikacji i alokacji aktywów sprowadza się do powiedzenia: „Nie wkładaj wszystkich jajek do jednego koszyka”. Łączenie wielu klas aktywów i niezależnych aktywów to skuteczny sposób na zbudowanie zrównoważonego portfela.

Siła połączenia tych dwóch strategii polega na tym, że ryzyko jest rozłożone nie tylko na różne klasy aktywów, ale także w obrębie samych klas aktywów. 

Niektórzy eksperci finansowi uważają nawet, że strategia alokacji aktywów jest ważniejsza niż pojedyncze inwestycje. 

Nowoczesna teoria portfela inwestycyjnego

Nowoczesna teoria portfela (MPT) to struktura formalizująca zasady opisane powyżej za pomocą modelu matematycznego. Teorię tę przedstawił w artykule opublikowanym przez Harry'ego Markowitza w 1952 roku, za który później otrzymał Nagrodę Nobla w dziedzinie ekonomii.

Główne kategorie aktywów zwykle zmieniają się w różny sposób. Warunki rynkowe sprzyjające wzrostowi jednej klasy aktywów mogą powodować straty w innej klasie. Główna hipoteza jest taka, że ​​jeśli jedna klasa aktywów spadnie, straty można zrównoważyć zwrotami z innych klas aktywów. 

Współczesna teoria portfela sugeruje, że łącząc aktywa z nieskorelowanych klas, można zmniejszyć zmienność portfela. Ponadto powinno to również poprawić wyniki inwestycyjne skorygowane o ryzyko, co oznacza, że ​​portfel o tym samym poziomie ryzyka będzie bardziej rentowny. Wynika z tego również, że jeśli dwa portfele przynoszą taki sam zwrot, każdy racjonalny inwestor będzie preferował portfel o mniejszym ryzyku. 

Teoria zasadniczo mówi, że najskuteczniejszym sposobem jest łączenie w portfelu aktywów, które nie są ze sobą skorelowane.

Rodzaje klas aktywów i strategie alokacji

Zgodnie z typowym systemem alokacji aktywów klasy aktywów można podzielić na następujące kategorie: 

• Tradycyjne aktywa to akcje, obligacje i gotówka. 

• Aktywa alternatywne – nieruchomości, towary, instrumenty pochodne, produkty ubezpieczeniowe, private equity i oczywiście aktywa kryptograficzne.

Współczesna teoria portfela opisuje dwa rodzaje strategii alokacji aktywów: strategiczną i taktyczną. 

Strategiczna alokacja aktywów jest uważana za podejście tradycyjne, bardziej odpowiednie dla pasywnego stylu inwestowania. Portfele oparte na tej strategii będą miały tendencję do przywracania równowagi, jeśli pożądana alokacja aktywów ulegnie zmianie ze względu na horyzont planowania lub profil ryzyka inwestora. 

Taktyczna alokacja aktywów jest odpowiednia do bardziej aktywnego inwestowania. Pozwala inwestorom skoncentrować w swoim portfelu aktywa, które radzą sobie lepiej niż rynek. Zakłada się, że jeśli sektor osiąga lepsze wyniki niż rynek, może to utrzymywać się przez długi czas. Ponieważ planowanie taktyczne w równym stopniu opiera się na zasadach teorii portfela, pozwala również na pewien stopień dywersyfikacji.

Warto zaznaczyć, że dla dywersyfikacji aktywa nie muszą być od siebie całkowicie niezależne ani całkowicie skorelowane, aby przynosiły pozytywny efekt. Wystarczy, że nie są one ze sobą całkowicie powiązane. 

Zastosowanie alokacji i dywersyfikacji aktywów

Przyjrzyjmy się tym zasadom na przykładzie portfela. Zgodnie ze strategią alokacji aktywów portfel może mieć następujący stosunek kategorii aktywów:

• 40% - akcje

• 30% - obligacje

• 20% - aktywa kryptograficzne

• 10% - gotówka 

Zgodnie ze strategią dywersyfikacji 20% aktywów kryptograficznych można rozdystrybuować w następujący sposób: 

• 70% - Bitcoin

• 15% - kryptowaluty o dużej kapitalizacji

• 10% - kryptowaluty średniej kapitalizacji

• 5% - kryptowaluty o małej kapitalizacji

Po ustaleniu alokacji portfel zacznie wymagać monitorowania i regularnej analizy. Jeżeli konieczna jest redystrybucja, przywrócenie równowagi – kupno i sprzedaż aktywów w celu ustalenia pożądanych proporcji w portfelu – zajmie trochę czasu. Zwykle proces ten polega na sprzedaży aktywów o najlepszych wynikach i zakupie aktywów o gorszych wynikach. Oczywiście wybór aktywów zależy wyłącznie od strategii i indywidualnych celów inwestycyjnych. 

Aktywa kryptograficzne to jedna z najbardziej narażonych na ryzyko klas aktywów. Portfel zawierający kryptowaluty można uznać za bardzo ryzykowny. Inwestor posiadający większą awersję do ryzyka może chcieć przeznaczyć większy procent portfela na obligacje, czyli znacznie mniej ryzykowną klasę aktywów. 

Jeśli chcesz dowiedzieć się więcej o zaletach Bitcoina w zdywersyfikowanym portfelu złożonym z wielu aktywów, przeczytaj raport Binance Research Portfolio Management#1- Exploring the Benefits of Diversification with Bitcoin.

Dywersyfikacja portfela aktywów kryptowalutowych

Chociaż zasady, na których opierają się te metody, mają zastosowanie do portfela aktywów kryptograficznych, należy na nie patrzeć krytycznie. Rynek kryptowalut jest silnie skorelowany ze zmianami cen Bitcoina. To sprawia, że ​​dywersyfikacja nie ma znaczenia. Jak utworzyć koszyk walutowy nieskorelowanych aktywów z koszyka silnie skorelowanych aktywów?

Czasami poszczególne altcoiny mogą wykazywać spadek korelacji z Bitcoinem i ostrożni inwestorzy to wykorzystują. Takie sytuacje są jednak wyjątkami i nie stanowią wystarczającej podstawy do stosowania tych samych strategii, co na tradycyjnych rynkach. 

Można założyć, że w miarę jak rynek staje się bardziej dojrzały, w przypadku portfela aktywów kryptograficznych można zastosować bardziej systematyczne podejście do dywersyfikacji. Jednak rynek ma jeszcze przed sobą długą drogę.

Problemy z alokacją aktywów

Pomimo niezaprzeczalnych zalet tej metody, niektóre strategie alokacji aktywów mogą nie być odpowiednie dla inwestorów indywidualnych i portfeli. 

Opracowanie planu działania może być stosunkowo proste, ale kluczem do skutecznej strategii alokacji aktywów jest jej wdrożenie. Jeśli inwestor nie pozbędzie się uprzedzeń, wyniki portfela mogą zostać osłabione. 

Kolejnym potencjalnym problemem jest trudność w wcześniejszej ocenie poziomu ryzyka aktywów. Po pewnym czasie inwestor może zdecydować, że pożądany jest niższy (lub nawet wyższy) poziom ryzyka. 

Wznawiać

Dywersyfikacja i alokacja aktywów to podstawowe pojęcia w zarządzaniu ryzykiem, koncepcje obecne od tysięcy lat. Są także jedną z kluczowych koncepcji współczesnych strategii zarządzania portfelem inwestycyjnym. 

Głównym celem strategii alokacji aktywów jest maksymalizacja oczekiwanych zysków przy jednoczesnej minimalizacji ryzyka. Rozłożenie ryzyka pomiędzy klasami aktywów może poprawić wyniki portfela.

Ponieważ rynki są silnie powiązane z Bitcoinem, strategie alokacji aktywów należy stosować ostrożnie w przypadku portfeli kryptowalut.