W artykule z 1964 roku zdobywca Nagrody Nobla William Sharp (Sharpe of the Sharpe Ratio) podzielił zwrot z aktywów finansowych na dwie części:

Część, która zmienia się wraz z rynkiem, nazywa się zwrotem beta

Część, która nie zmienia się wraz z rynkiem, nazywa się zwrotem alfa

Odpowiada wzorowi:

Zwrot z aktywów = zwrot alfa + zwrot beta + zwrot rezydualny (zwrot rezydualny jest zmienną losową o średniej wartości 0 i można ją pominąć)

Beta Return Odpowiadający rynkowemu benchmarkowi każdy składnik aktywów finansowych będzie miał współczynnik beta wskazujący stopień zmienności tego aktywa finansowego w porównaniu z rynkowym benchmarkiem.

Na przykład, jeśli współczynnik beta wynosi 1, oznacza to, że składnik aktywów finansowych zmienia się zgodnie z rynkowym punktem odniesienia. Jeśli wskaźnik rynkowy wzrośnie o 10%, składnik aktywów finansowych również wzrośnie o 10%. Na przykład, jeśli współczynnik beta wynosi 0,9, oznacza to, że składnik aktywów finansowych charakteryzuje się mniejszą zmiennością w porównaniu z benchmarkiem rynkowym, jeśli rynkowy wskaźnik finansowy wzrośnie o 10%, współczynnik beta wynoszący 1,1 oznacza, że ​​zmienność jest wyższa niż benchmark rynkowy Jeśli benchmark rynkowy wzrośnie o 10%, składnik aktywów finansowych wzrośnie o 11%.

Dochód alfa to dochód, który nie ma nic wspólnego z wahaniami rynku. Ta część dochodu to nadwyżka dochodu, którą inwestorzy muszą uzyskać poprzez zarządzanie, wyczucie czasu, wybór celu i inne środki.

Ogólnie rzecz biorąc, kupując akcje spot, dążymy głównie do zwrotu w wersji beta, podczas gdy realizując kontrakty dążymy głównie do zwrotu alfa.