Scenariusz: Meng Yan, Solv Lianchuang

W dniach 20-24 czerwca zostałem zaproszony przez Władze Monetarne Singapuru (MAS) do udziału w pierwszym „Inclusive Fintech Forum”, które odbyło się w Kigali, stolicy Rwandy, a w drodze powrotnej przez kilka dni przebywałem w Singapurze i Dubaju i dalej, w ciągu dwóch pełnych tygodni zatoczył dokładnie półkole wzdłuż północnego krańca regionu Indo-Pacyfiku.

Zanim tam pojechałem, słyszałem, jak ktoś analizował, że prawdziwe możliwości zastosowań blockchain w prawdziwej gospodarce, czyli blockchain, nie znajdują się w Stanach Zjednoczonych, Europie czy Azji Wschodniej, ale w Afryce, na Bliskim Wschodzie i w Azji Południowo-Wschodniej, co zdarza się będzie region brzegowy Oceanu Indyjskiego, zwany regionem Indo-Pacyfiku. Chociaż analizy te są rozsądne i logiczne, dla mnie są to jednak tylko pogłoski i nadal mam wątpliwości co do tego poglądu.

Jak to mówią, "przeczytanie tysiąca książek nie zastąpi przebiegnięcia tysiąca mil". Osobiste doświadczenia przyniosły mi pewne intuicyjne odczucia i więcej przemyśleń na temat przyszłości rozwoju blockchaina w regionie Indo-Pacyfiku, dlatego chciałem się podzielić moimi głównymi spostrzeżeniami w tym artykule. Oczywiście, krótka, dwutygodniowa podróż nie jest wystarczająca do wyciągnięcia głębokich wniosków, ale mam nadzieję, że będzie to przydatne dla branży i zapraszam do krytyki i różnych opinii.

1. Tło

Mogłem uczestniczyć w "Forum Technologii Finansów Inkluzyjnych" dzięki zaproszeniu Solv Protocol oraz naszego partnera ekosystemowego Unizon Blockchain Technology (UBT) w Australii, przez co MAS nas sponsorował i włączył do forum.

Jako przedstawiciel Solv wyruszyłem z Melbourne w Australii, przechodząc przez Singapur i Dubaj, i 20 czerwca rano dotarłem do stolicy Rwandy, Kigali.

Podczas mojego pobytu w Kigali prowadziłem panel na temat zastosowania ERC-3525 w branży rzeczywistych aktywów (RWA) razem z przedstawicielami UBT, panią Belle Lou i panem Chong Ren. Wygłosiłem przemówienie na wystawie, wziąłem udział w dwóch okrągłych stołach oraz rozmawiałem z wiceprezesem banku centralnego Rwandy, głównym oficerem technologicznym MAS oraz przedstawicielami banków centralnych Ghany, Kambodży, Nigerii i Kenii oraz przedsiębiorcami w dziedzinie FinTech. Odwiedziłem Muzeum Pamięci Ludobójstwa w Rwandzie i specjalnie poświęciłem dzień na zwiedzanie parku narodowego Akagera w Rwandzie, a także odwiedziłem wiejskie obszary tego kraju, co mogę podsumować jako bardzo bogate doświadczenie.

Ceremonia powitalna na otwarcie forum technologii finansów inkluzyjnych

Forum Technologii Finansów Inkluzyjnych (Inclusive FinTech Forum) to szczyt rządowy i przemysłowy zainicjowany przez MAS Singapuru, którego głównym celem jest, moim zdaniem, umożliwienie urzędnikom finansowym, bankierom i przedsiębiorcom z krajów rozwijających się spotkania i omówienia, jak innowacje w technologii finansowej mogą dostarczać usługi finansowe dla małych i średnich przedsiębiorstw oraz zwykłych ludzi w tych krajach, pomagając im w szybkim i zrównoważonym rozwoju gospodarczym.

Uczestnicy konferencji, oprócz gospodarza Rwandy i organizatora MAS z Singapuru, pochodzili głównie z krajów Azji Południowo-Wschodniej i Południowej, takich jak Indie, Filipiny, Wietnam, Tajlandia, Indonezja, Malezja, Kambodża, Bangladesz, a także z krajów afrykańskich, szczególnie z krajów subsaharyjskich, takich jak Nigeria, Kenia, Tanzania, Zambia, Uganda, Ghana, RPA itd., gdzie prawie wszędzie były reprezentacje. Dlatego tak wysoka frekwencja na pierwszej edycji tego wydarzenia wynika głównie z siły marki Singapuru i Rwandy.

Jako mały kraj z ograniczonymi zasobami, Singapur w krótkim czasie stał się wysoko rozwiniętą gospodarką o wysokich dochodach. Osiągnięcia w zakresie usług finansowych, zarządzania społeczeństwem, branży technologicznej itp. przyczyniły się do stworzenia dobrego wizerunku w krajach rozwijających się w regionie Indo-Pacyfiku, stając się wzorem do naśladowania. Rwanda, po tragedii ludobójstwa w 1994 roku, odrodziła się jak feniks, w ciągu mniej niż 30 lat stała się wzorem w zakresie zarządzania społeczeństwem i rozwoju gospodarczego w krajach Afryki subsaharyjskiej. Współpraca rządów tych dwóch krajów ma z pewnością silny potencjał przyciągania.

Konferencja przyciągnęła 2500 uczestników z kilkudziesięciu krajów

2. Wrażenia z Rwandy

To było moje pierwsze odwiedziny w Afryce, a pierwszym celem podróży był Rwanda, co w rzeczywistości było niespodziewane. Ponad dziesięć lat temu w IBM pojawiła się propozycja, żebym udał się do Kenii, aby wspierać strategię rozwoju w Afryce, ale ostatecznie do tego nie doszło. Kiedy zrozumiałem podstawowe informacje o Afryce, myślałem, że jeśli kiedykolwiek odwiedzę Afrykę, to powinno to być w takich bardziej "rozwiniętych" regionach jak Kenia czy Nigeria, a nie przypuszczałem, że moim pierwszym miejscem w Afryce będzie Rwanda.

Jak większość ludzi, moje jedyne wrażenie o Rwandzie to straszne ludobójstwo sprzed 29 lat. Ludobójstwo w Rwandzie miało miejsce między kwietniem a lipcem 1994 roku, ale wiadomości o ludobójstwie dotarły do kraju dopiero w lipcu, więc moje wspomnienia o tym ludobójstwie są związane z Mistrzostwami Świata w piłce nożnej w USA w tym roku. W mojej pamięci, w ciągu minuty przed programem informacyjnym na telewizji emitowano ekscytujące wydarzenia z Mistrzostw Świata, a w następnej minucie ukazywały się przerażające obrazy ofiar ludobójstwa.

Pamiętam, że w tamtym czasie moje największe uczucie związane z tą wiadomością to nie strach czy smutek, ale szok i niedowierzanie. Myślałem, że zbliżamy się do XXI wieku, a w świecie wciąż mogą mieć miejsce takie brutalne ludobójstwa? I to jeszcze z tak ogromną liczbą ofiar! To wydawało się nie do pomyślenia, jak bardzo to zacofane miejsce. Po wielu latach obejrzałem film (Hotel Rwanda) i trochę zrozumiałem przyczyny i skutki ludobójstwa, ale nadal nie czułem, że mam z Rwandą jakiekolwiek powiązania.

Jednak przed tą podróżą do Rwandy słyszałem od wielu osób, że Rwanda jest najudolniejszym krajem w Afryce w ciągu ostatnich dwudziestu lat, nazywanym "Szwajcarią Afryki" lub "Singapurem Afryki". Ale sprawdziłem w Wikipedii, że w końcu to kraj o PKB na osobę poniżej 1000 dolarów, jak można go porównywać z Szwajcarią i Singapurem?

Spędziłem cztery dni w Rwandzie, co należy powiedzieć, miało ogromny wpływ na mnie. Wstępnie zrozumiałem powody, dla których świat z uznaniem mówi o Rwandzie. Aby w pełni przedstawić moje wrażenia o Rwandzie, potrzebny byłby artykuł liczący kilka tysięcy słów. W tym miejscu chciałem tylko krótko opisać kilka punktów związanych z tematem.

Warunki naturalne: Rwandy ma powierzchnię 27 000 kilometrów kwadratowych, jest górzysta, nazywana "krajem tysiąca wzgórz". Najgłębsze wrażenie, jakie mamy o naturalnych warunkach Rwandy, to jej doskonały klimat. Rwandy leży blisko równika, ale w porze letniej temperatura wynosi tylko kilkanaście do dwudziestu kilku stopni, wilgotność wynosi około 40, jest sucho i chłodno, co jest bardzo komfortowe, w ostrym kontraście do wilgotnego Singapuru i upalnego Dubaju. Rwandy ma tylko porę suchą i deszczową w ciągu roku; pora sucha jest ogólnie sucha i chłodna, a pora deszczowa wilgotna i ciepła. Pod względem klimatu jest to naprawdę bardzo odpowiedni region do zamieszkania przez ludzi. Oczywiście, jak wiemy, wiele okolicznych krajów, takich jak Kenia, Uganda i Tanzania, ma podobne cechy klimatyczne, które w ogóle nie odpowiadają naszym wyobrażeniom o regionach równikowych; być może wynika to z ogromnego wpływu klimatycznego Jeziora Wiktorii.

Rwandy leży na południowo-zachodnim wybrzeżu drugiego co do wielkości jeziora słodkowodnego na świecie, Jeziora Wiktorii, blisko równika.

Ludność: W czasie ludobójstwa w Rwandzie w całym kraju było 7 milionów mieszkańców. Trwające trzy miesiące ludobójstwo doprowadziło do śmierci ponad milion ludzi, a dodatkowe ponad milion osób stało się uchodźcami, co w krótkim czasie doprowadziło do utraty ponad 2 milionów mieszkańców. Jednak po zakończeniu wojny, pojednaniu narodowemu, stabilizacji politycznej i rozwoju gospodarczego, liczba ludności Rwandy wzrosła w ciągu 29 lat, a kraj stał się głównym celem migracji z pobliskich krajów. Obecnie liczba ludności wynosi już 13 milionów.

Tamtejsze ludobójstwo było brutalnością Hutu wobec Tutsi. Po ludobójstwie rząd rwandyjski przestał zezwalać na rozróżnianie Hutu i Tutsi, wszyscy są jedną, zjednoczoną narodowością rwandyjską. Pod względem wyglądu Rwandyjczycy rzeczywiście mają pewne cechy, jest wielu wysokich ludzi, mężczyźni powyżej 190 cm są dość powszechni, mają długie i smukłe sylwetki, rysy twarzy są wyraźne, a kolor skóry jest jaśniejszy w porównaniu do mieszkańców bardziej południowych części Afryki, jest wielu pięknych ludzi.

Zdjęcia niektórych ofiar w Muzeum Pamięci Ludobójstwa w Kigali

Gospodarka i infrastruktura: Rwanda jest górzystym krajem śródlądowym, z dość ograniczonymi zasobami, a jej głównymi produktami są kawa i herbata. PKB na mieszkańca wynosi ponad 900 dolarów, co odpowiada mniej więcej poziomowi Chin z 2000 roku, ale w rzeczywistości standard życia i stan infrastruktury są zbliżone do tych z początku lat 90. XX wieku w Chinach. Jakość dróg jest dobra, ale są one zbyt wąskie, często tylko dwupasmowe, przez co wolniejszy pojazd może blokować ruch przez dłuższy czas. Podczas mojego pobytu w Rwandzie wystąpiła jedna przerwa w dostawie prądu, nie wiem, czy to był przypadek, czy norma. Warunki mieszkaniowe w miastach są zbliżone do tych w chińskich miastach średniej wielkości, natomiast na wsiach wciąż można zobaczyć wiele domów z gliny. Rząd już uruchomił plany budowy i zapewnienia bezpłatnych mieszkań dla wszystkich ubogich, co jest całkiem dobre. Wprowadzono powszechne ubezpieczenie zdrowotne. Jest sporo samochodów, a marki nie są złe, ale jakość paliwa jest słaba, a powietrze jest pełne gryzącego zapachu spalin, co sprawia, że czuję, jakbym cofnął się do lat 90. XX wieku.

CBD Kigali, stolica Rwandy

Bezpłatne mieszkania budowane przez rząd Rwandy dla ubogich (w trakcie budowy)

Bezpieczeństwo i poziom cywilizacyjny: W porównaniu z poziomem gospodarczym Rwandy, bezpieczeństwo i poziom cywilizacyjny osiągnęły zaskakująco wysoki poziom. Bezpieczeństwo jest bardzo dobre, obcy mogą spacerować nocą bez żadnych obaw o bezpieczeństwo. Ludzie są powszechnie serdeczni i uprzejmi. Kiedy stajemy na drodze, aby przejść, wszystkie przejeżdżające pojazdy zatrzymują się, aby poczekać, a dzieci serdecznie machają na powitanie, gdy widzą obcokrajowców. Oczywiście zauważyliśmy również, że w Rwandzie jest wielu uzbrojonych policjantów patrolujących ulice, co wyraźnie jest wynikiem aktywnego działania rządu. Mówi się, że bezpieczeństwo w Rwandzie stało się jej wizytówką, co jest unikalną zaletą, której nie mają sąsiednie kraje.

Sytuacja polityczna: Obecny prezydent Rwandy, Paul Kagame, to bohater, który w 1994 roku poprowadził rwandyjską armię patriotów z zagranicy, by obalić rząd tymczasowy, który zorganizował ludobójstwo, i uwolnić ludzi od cierpienia. W nowym rządzie początkowo zajmował stanowisko wiceprezydenta, a w 2000 roku został prezydentem, sprawując władzę nieprzerwanie przez 23 lata. Zgodnie z konstytucją Rwandy może sprawować władzę przynajmniej do 2034 roku. Pod jego rządami sytuacja polityczna w Rwandzie jest stabilna, gospodarka szybko się rozwija, liczba ludności szybko rośnie, a system zabezpieczeń społecznych się rozwija, nie tylko rozwiązując problemy z ubóstwem, ale także zapewniając ubezpieczenia zdrowotne i budując mieszkania dla wszystkich.

Na ścianie jednej z agencji turystycznych wisi zdjęcie prezydenta Paula Kagame.

Języki: Rwandyjczycy ogólnie posługują się wieloma językami. Oprócz lokalnego języka, wiele osób mówi po francusku, angielsku i suahili. W szkołach angielski i francuski są przedmiotami obowiązkowymi. Z powodu długotrwałej kolonizacji przez Belgię, francuski jest preferowanym językiem obcym Rwandyjczyków, dlatego ich wymowa angielska jest zazwyczaj niepoprawna, z silnym akcentem francuskim. Jednak ich wypowiedzi są bardzo płynne, potrafią swobodnie używać zaawansowanego słownictwa i struktur zdaniowych. Kiedy już przyzwyczaimy się do ich akcentu, możemy komunikować się z nimi po angielsku stosunkowo płynnie.

Media, komunikacja i infrastruktura finansowa: W Rwandzie gospodarstwa domowe nie mają jeszcze powszechnie telewizorów, komputery stacjonarne są rzadkie, ale prawie każdy dorosły ma smartfona. Najpopularniejszym telefonem w kraju jest marka Techno, produkowana przez chińskiego producenta, a następnie Samsung.

Apple iPhone jest używany tylko przez nielicznych bogatych. Walutą w Rwandzie jest frank rwandyjski, a kurs wynosi 1160 za 1 dolara amerykańskiego, przy czym prawie co roku traci kilka punktów.

W zakresie płatności gotówka jest nadal głównym sposobem płatności, a następnie płatności mobilne. Jeśli można płacić tylko kartą, w wielu miejscach może to prowadzić do trudności w płatności. Można znaleźć bankomaty, ale ich dostępność wymaga poprawy.

Najpopularniejszą lokalną marką płatności mobilnych jest MoMo, a także są konkurenci, tacy jak BK wprowadzany przez Bank Kigali. Znana kenijska platforma płatności mobilnych M-Pesa jest również popularna w Rwandzie. Kraj jest w zasadzie pokryty siecią 4G, a wiele miejsc publicznych oferuje darmowe Wi-Fi. Z naszych osobistych doświadczeń wynika, że prędkość internetu jest całkiem dobra.

Reklama aplikacji płatności mobilnych na ulicach Kigali

Powyżej znajdują się moje wrażenia o Rwandzie. Choć wydają się one nie związane z tematem, zrozumienie jej kontekstu społecznego jest niezbędne do zrozumienia moich głównych argumentów. Oczywiście, ze względu na krótki czas, mogą wystąpić uprzedzenia i nieścisłości, mam nadzieję, że bardziej zorientowane osoby mogą to wskazać.

3. Skok do blockchaina

Szczerze mówiąc, przed konferencją myślałem, że nasza technologia cyfrowych faktur oparta na blockchainie ERC-3525 może być dla tych krajów trochę zbyt zaawansowana. Myślałem, że powinni najpierw wprowadzić płatności elektroniczne. Ale nie spodziewałem się, że nasza propozycja spotka się z gorącym przyjęciem.

Podczas tego spotkania przedstawiłem słuchaczom projekt pilotażowy cyfrowej faktury, który opracowaliśmy dla CBDC Banku Centralnego Australii. Jeden z rwandyjskich przedsiębiorców zgłosił się w trakcie i powiedział, że to jest dokładnie to, czego potrzebuje Afryka. Przedstawiciel VC z Nigerii bezpośrednio poprosił o kontakt, aby omówić możliwości inwestycyjne.

Urzędnik banku centralnego Ghany zapytał mnie, czy technologia ERC-3525 może pomóc krajom afrykańskim w rozwiązaniu problemu interoperacyjności cyfrowych walut banków centralnych. Przedstawiciel działu innowacji technologicznych banku centralnego Kambodży również zaprosił nas do głębszej dyskusji na temat zastosowania technologii ERC-3525 w międzynarodowym łańcuchu dostaw. Wszystkie te sytuacje wzbudziły moje zaskoczenie i zainteresowanie: dlaczego kraje Indo-Pacyfiku tak bardzo preferują tę nowatorską technologię?

Rozmawiałem z kilkoma nowymi przyjaciółmi z Afryki oraz znajomymi z Singapuru, którzy znają sytuację na rynku Indo-Pacyfiku, i doszedłem do bardzo ważnego wniosku, że kraje rozwijające się w Azji Południowo-Wschodniej i Afryce nie są zadowolone z "nadrabiania zaległości" w budowie infrastruktury gospodarki cyfrowej, nie chcą powtarzać ścieżki, którą przeszły Stany Zjednoczone i Chiny, ale pragną od razu przeskoczyć do ery 3.0, bazując na blockchainie dla gospodarki cyfrowej.

Dlaczego mają taką mentalność?

Jeśli uznamy, że amerykański system płatności elektronicznych oparty na terminalach POS, kartach kredytowych i sieciach rozliczeniowych międzybankowych stanowi cyfrowe finanse 1.0, a błyskawicznie rozwijający się chiński system płatności mobilnych to cyfrowe finanse 2.0, można powiedzieć, że ogólny stan krajów Indo-Pacyfiku to bardzo wczesny etap zarówno 1.0, jak i 2.0. Jak wspomniałem wcześniej, wiele sklepów w Rwandzie nie ma terminali POS, karty bankowe nie są powszechne, a płatności odbywają się głównie w gotówce. Jak więc powinny dalej postępować?

Oczywiście nie planują oni wydawać cennych funduszy na "nadrabianie 1.0", ponieważ większość tych krajów nie ma wystarczającej wielkości gospodarczej i systemu bankowego, ani nie chcą marnować funduszy na instalację terminali POS i bankomatów, co jest zrozumiałe dla większości ludzi.

W międzyczasie, choć scentralizowany system płatności mobilnych, zwany cyfrowymi finansami 2.0, jest już bardzo dojrzały, pojawiają się pewne problemy, które sprawiają, że te kraje są zdezorientowane.

Po pierwsze, scentralizowane systemy płatności internetowych mają naturalną tendencję do monopolizacji danych. Centrum operacyjne tego systemu może dowolnie podglądać, wykorzystywać i kontrolować wszystkie prywatne dane użytkowników, co pozwala łatwo uzyskać główne informacje o funkcjonowaniu gospodarki. W takich okolicznościach te kraje Indo-Pacyfiku wyraźnie nie chcą, aby scentralizowany system płatności prowadzony przez zagraniczne przedsiębiorstwa zmonopolizował ich rynek. Dlatego w większości przypadków oczekują wspierania krajowych systemów płatności.

Po drugie, górzysta i fragmentaryzowana struktura internetowych systemów płatności stwarza ogromne tarcia w integracji, obniżając efektywność regionalnej współpracy. W Afryce i krajach Azji Południowo-Wschodniej regionalna współpraca gospodarcza jest bardzo aktywna. W Rwandzie spotkałem Afrykańczyków z różnych krajów, niezależnie od tego, czy pochodzą z Rwandy, Nigerii, Kenii czy Ghany, zawsze wspominają o Afryce. Dlatego mają bardzo wysokie wymagania dotyczące wzajemnej interakcji systemów płatności i finansów. Podczas całego forum tematy dotyczące interoperacyjności systemów finansowych były najliczniej uczęszczane, sale były najbardziej zatłoczone, a dyskusje najżywsze, co pokazuje, jak bardzo to doceniają. Ale w tych dziesiątkach krajów, poza kilkoma krajami o populacji przekraczającej 100 milionów, większość to niskodochodowe gospodarki z populacją wynoszącą kilka milionów. Każdy kraj tworzy kilka swoich mini systemów płatności, co w sumie daje ponad sto firm płatniczych, co nie tylko prowadzi do marnotrawstwa, ale również uniemożliwia któremuś z nich osiągnięcie efektu skali, co nie sprzyja głębokiemu rozwojowi finansów cyfrowych.

Ponadto, setki zfragmentaryzowanych mini systemów płatności, takich jak Alipay, wytwarzają ogromne tarcia w rozliczeniach, co wpływa na efektywność i zaufanie współpracy. Ponadto, taki elastyczny i wydajny scentralizowany system płatności stawia poważne wyzwania w zakresie regulacji prywatności finansowej i danych, które nie zostały rozwiązane nawet w krajach rozwiniętych, nie mówiąc już o tym, aby kraje Indo-Pacyfiku mogły samodzielnie je rozwiązać.

W 2022 roku rynek płatności mobilnych w Afryce, z 586 milionami aktywnych użytkowników, został podzielony na prawie 200 firm płatniczych.

Oczywiście, płatności internetowe są wygodne, szybkie i stosunkowo dojrzałe jako technologia, więc kraje te mają pozytywne nastawienie do tego. Jednak gdy blockchain stopniowo ujawnia swoje zalety technologiczne i perspektywy zastosowania, kraje Indo-Pacyfiku rzeczywiście są bardzo entuzjastyczne w stosunku do systemu finansów cyfrowych opartego na blockchainie. Poprzez rozmowy z nimi podsumowałem cztery punkty, które uważają za atuty blockchaina:

Po pierwsze, blockchain równoważy potrzeby tych regionów w zakresie współpracy w gospodarce cyfrowej, jak również ochrony prywatności i suwerenności danych. Wiemy, że w scentralizowanych systemach, powodem, dla którego prywatność i suwerenność danych są nieuchronnie kontrolowane przez operatorów głównych platform, jest to, że scentralizowane systemy oddają prawa do zarządzania infrastrukturą w sposób nieodróżnialny od praw własności danych operatorom platformy. Użytkownicy, aby uzyskać wygodę i efekty sieciowe, muszą oddać swoją suwerenność danych platformie. Dla platformy wszystkie środki regulacyjne to tylko puste obietnice, a nie ma skutecznych technicznych środków nadzoru. Natomiast w blockchainie prawa do zarządzania i suwerenności danych są oddzielone, a zarządzanie infrastrukturą jest rozproszone wśród węzłów, podczas gdy suwerenność danych jest kontrolowana przez użytkowników za pomocą mechanizmów kryptograficznych, co eliminuje ryzyko utraty suwerenności danych przez operatora platformy. Ponadto, dane na blockchainie są odporne na manipulacje i mogą być weryfikowane przez trzecią stronę, co ułatwia zdobycie zaufania. Zaufanie jest podstawą współpracy, dlatego blockchain może zarówno sprzyjać współpracy, jak i chronić suwerenność danych oraz prywatność, osiągając idealną równowagę, która szczególnie odpowiada potrzebom współpracy gospodarczej krajów Indo-Pacyfiku.

Po drugie, otwarte i zaufane środowisko blockchaina oraz mechanizm automatycznego wykonywania smart kontraktów pomagają rozwiązać problemy interoperacyjności różnych krajów w systemach finansowych. Każdy kraj może emitować swoją własną walutę cyfrową, cyfrowe certyfikaty i aktywa cyfrowe na blockchainie. Dzięki wewnętrznej i przekazującej zaufanie strukturze blockchaina oraz stopniowi standaryzacji danych, trudność i złożoność integracji tych systemów jest znacznie mniejsza niż w przypadku integracji tradycyjnych systemów scentralizowanych, co może osiągnąć bardzo wysoki poziom automatyzacji. Podczas tego forum zasugerowaliśmy pewnemu bankowi centralnemu wykorzystanie mechanizmu podobnego do Curve do automatycznej wymiany walut między różnymi krajami. Nawet rozważaliśmy interesujące zastosowania błyskawicznych pożyczek w niektórych scenariuszach.

Po trzecie, blockchain sprawia, że programowanie pieniędzy staje się codziennym narzędziem. Dzięki prostszemu i bardziej kompletnemu modelowi bezpieczeństwa systemów blockchain w porównaniu do systemów scentralizowanych, możliwe jest osiągnięcie bardzo wysokiego poziomu otwartości. Operacje, które w systemach scentralizowanych wymagają wielu autoryzacji i kontroli, mogą być bezpośrednio udostępnione zwykłym użytkownikom w blockchainie. Programowanie pieniędzy to jeden z przykładów. Chińskie płatności internetowe rozwijały się przez długi czas, ale funkcje, które można było udostępnić użytkownikom, takie jak "łapanie czerwonych kopert" czy "zbieranie pieniędzy w grupie", były na poziomie podstawowym i wymagały ostrożności ze strony platformy, a użytkownicy sami nie mieli możliwości programowania płatności. Natomiast blockchain pozwala każdemu na programowanie pieniędzy i płatności za pomocą smart kontraktów, co jest otwartością, której systemy płatności internetowych nie mogą osiągnąć, i jest to zdolność, która jest bardzo atrakcyjna dla krajów Indo-Pacyfiku. Gdy słuchacze zobaczyli nasze prezentacje na temat automatycznego obliczania udziałów ERC-3525, automatycznego rozliczania, aktualizacji stanu płatności, ustalania limitów płatności i czasu itp., byli bardzo podekscytowani, mając nadzieję na bardziej dostosowane programowanie i kontrolę przepływów aktywów i pieniędzy.

Po czwarte, blockchain może wspierać tworzenie nowych mechanizmów regulacyjnych. W scentralizowanych systemach fintech, regulatorzy nie mogą bezpośrednio wdrażać regulacji na poziomie systemowym, dlatego wszystkie zasady regulacyjne są w pewnym sensie umowami dżentelmeńskimi. Środki regulacyjne mogą być jedynie punktowe, co wiąże się z wysokimi kosztami, wolnymi reakcjami i bardzo słabymi efektami. Wiele osób narzeka na obecne regulacje finansowe w krajach rozwiniętych, które ograniczają uczciwych innowatorów, podczas gdy w obliczu bezwzględnych gigantów nie potrafią sobie z tym poradzić. W blockchainie, po ustanowieniu wiarygodnej tożsamości cyfrowej, konta cyfrowego i systemu certyfikatów cyfrowych, regulatorzy mogą wdrażać rzeczywistą kontrolę za pomocą kodu smart kontraktów, niezależnie od tego, czy chodzi o legislacyjne zapobieganie, czy reagowanie w trakcie, czy gromadzenie dowodów po fakcie. Wydajność tego jest przynajmniej o dwa rzędy wielkości wyższa niż dzisiejsze technologie regulacyjne. Dlatego podczas tego forum, cyfrowe konta i cyfrowe certyfikaty stały się gorącym tematem. Rozmawiałem z ekspertem FinTech z Nigerii, pytając go o jego poglądy na temat emisji cyfrowej waluty przez bank centralny Nigerii. Powiedział, że głównym znaczeniem cyfrowej waluty banku centralnego nie jest płatność; osoby, które codziennie podważają wartość blockchaina, koncentrując się na efektywności płatności, mają zbyt małą perspektywę. Kluczowe jest to, że powszechna cyfrowa waluta banku centralnego przyczyni się do ustanowienia cyfrowej tożsamości i cyfrowych kont dla każdego przedsiębiorstwa i osoby, umożliwiając im korzystanie z cyfrowych portfeli. To jest najważniejsza publiczna infrastruktura dla następnej generacji gospodarki cyfrowej i regulacji finansowych. Zgadzam się z tym poglądem.

Można zauważyć, że zainteresowanie tych krajów blockchainem ma prawdziwą logikę. W porównaniu, takie duże kraje jak USA i Chiny, gdzie stopień integracji jest wyższy, są obciążone przyzwyczajeniami użytkowników i istniejącymi systemami, przez co mogą mieć trudności z pełnym przyjęciem blockchaina w najbliższym czasie. Natomiast kraje rozwijające się w regionie Indo-Pacyfiku są bardziej elastyczne i pragną skokowego rozwoju, przeskakując przez etapy 1.0 i 2.0, aby bezpośrednio zbudować przyszłościową, transgraniczną infrastrukturę gospodarki cyfrowej opartą na blockchainie.

4. Analiza warunków

Zainteresowanie jest prawdziwe, ale czy można to zrealizować? Musimy jeszcze przeanalizować warunki tego rynku.

Po pierwsze, rynek ma silne zapotrzebowanie na międzynarodową integrację; w przypadku dużego jednolitego rynku często pojawiają się konflikty między scentralizowanym systemem a systemem blockchain, a obszary o silnym zapotrzebowaniu na transgraniczne usługi mają wyraźniejsze potrzeby związane z tymi zdecentralizowanymi infrastrukturami. Ten punkt dotyczy oczywiście regionu Indo-Pacyfiku, zwłaszcza w regionie ASEAN, krajach arabskich Bliskiego Wschodu oraz Afryce, które są obszarami z polityczną fragmentacją i ekonomiczną integracją, co stanowi naturalne podłoże dla rozwoju blockchaina.

Po drugie, świadomość suwerenności danych jest dość silna. Jeśli kraj jest gotów oddać swoją suwerenność danych scentralizowanej platformie innego kraju, to nie ma potrzeby korzystania z blockchaina. Jednak w miarę jak w ciągu ostatnich kilku lat wzrasta świadomość suwerenności danych i ochrony prywatności w różnych krajach, takich krajów powinno być coraz mniej. Nawet w niskodochodowych krajach afrykańskich rządy nie są już chętne do akceptacji, że ich gospodarki cyfrowe są kontrolowane przez zagraniczne podmioty. To również zwiększa atrakcyjność blockchaina dla tego regionu.

Po trzecie, infrastruktura spełnia standardy, szczególnie w zakresie internetu i infrastruktury mobilnego internetu. W tej kwestii kraje wokół Oceanu Indyjskiego również w dużej mierze osiągnęły standardy. Przyjaciele znający sytuację w Afryce informują, że dzięki wsparciu Chin, w ostatnich latach infrastruktura telekomunikacyjna i internetowa w krajach afrykańskich znacznie się poprawiła. Obecnie ponad 80% dorosłych ma telefony komórkowe, a niemal 600 milionów osób założyło konta do płatności mobilnych, co stwarza podstawowe warunki do wejścia na blockchain.

Po czwarte, rozwój gospodarczy stawia pilne wymagania dotyczące infrastruktury finansów cyfrowych. To również odpowiada rzeczywistości regionu Indo-Pacyfiku. W miarę przekształcania globalnych łańcuchów dostaw, region wokół Oceanu Indyjskiego staje się coraz bardziej aktywnym obszarem gospodarczym obejmującym całą ścieżkę od surowców po produkcję. Z drugiej strony, ponad 3 miliardy mieszkańców tego regionu to głównie kraje o średnich i niskich dochodach, które w ostatnich latach zaczęły przyspieszać rozwój gospodarczy, co może prowadzić do okresu szybkiego wzrostu gospodarczego napędzanego handlem i współpracą regionalną. To z pewnością stawia wymagania dla rozwoju finansów cyfrowych, co sprzyja rozwojowi blockchaina w tym regionie.

Z tych czterech punktów wynika, że region Indo-Pacyfiku jest bardzo korzystny dla rozwoju przemysłu blockchain. Dlatego można powiedzieć, że ten region ma dużą szansę, aby w ciągu najbliższych kilku lat stać się ważnym rynkiem przemysłu blockchain, a nawet w niektórych aspektach prowadzić rozwój blockchaina.

Oczywiście mają też oczywiste wady, przede wszystkim słabo rozwiniętą infrastrukturę, wiele ubogich osób nie ma dostępu do smartfonów i internetu. Innym problemem jest skrajny niedobór odpowiednich talentów, praktycznie brak umiejętności do samodzielnego tworzenia odpowiednich systemów, co wymaga importowania zewnętrznych zasobów.

5. Strategia Singapuru

Gdy istnieje popyt, pojawia się podaż. Powyższe analizy zostały dostrzegione przez pewną instytucję już dawno temu, a jest nią oczywiście Monetary Authority of Singapore. Ostatnio Monetary Authority of Singapore opublikowała szereg projektów i białych ksiąg, które są wyraźnie skierowane na międzynarodową infrastrukturę blockchain, głównie obejmują trzy plany:

Pierwszym projektem jest Project Guardian, międzynarodowa sieć aktywów cyfrowych, złożona z wielu blockchainów i tradycyjnych sieci scentralizowanych, stanowiąca podstawową infrastrukturę całego systemu.

Drugim projektem jest Project Orchid, czyli Purpose Bound Money, programowalna waluta cyfrowa. Ta technologia, którą przedstawiałem przez ostatnie kilka dni, uważam za bardzo ważną. MAS wprowadza ten PBM głównie w celu zapewnienia nowej ramy technologicznej dla regulacji płatności, zachowując jednocześnie wiele ważnych właściwości pieniądza.

Trzecim projektem jest Project Savanah i inne projekty dotyczące cyfrowych certyfikatów, które mają na celu wiarygodne przedstawienie i potwierdzenie tożsamości, konta, kwalifikacji i historii transakcji użytkowników.

Dwa ostatnie projekty mają na celu rozwiązanie problemów regulacyjnych. W rzeczywistości, przemysł blockchain od dłuższego czasu nie przynosił rezultatów, nie z powodu zbyt wielu ograniczeń, braku przestrzeni na spekulacje czy braku możliwości inwestycyjnych, ale z dwóch głównych powodów: brak kont na blockchainie i brak środków na blockchainie. Gdy te dwa problemy zostaną rozwiązane, różne przedsiębiorstwa i osoby prywatne masowo ruszą w tym kierunku. Aby jednak rząd czuł się pewnie kierując przedsiębiorstwami i osobami prywatnymi, a tradycyjne instytucje mogły bezpiecznie przenieść swoje aktywa, fundusze i działalność na blockchain, należy najpierw rozwiązać problem regulowalności. W nowoczesnej gospodarce głównym wymaganiem są potrzeby związane z przeciwdziałaniem praniu pieniędzy, finansowaniem terroryzmu oraz wprowadzaniem sankcji gospodarczych i finansowych, co stanowi największą różnicę między infrastrukturą kryptograficzną a przemysłem blockchain. Jeśli plany MAS będą mogły być realizowane, z jednej strony stworzą zdolność zarządzania kontami, a z drugiej strony zdolność zarządzania pieniędzmi, to zasadniczo wypełnią lukę w przemysłowym blockchainie, a perspektywa wprowadzenia kont i funduszy na blockchain stanie się realna.

Cały ten plan MAS nie jest oczywiście zaprojektowany dla siebie. Singapur ma 6 milionów mieszkańców, natomiast skala tego planu jest oparta na miliardowej populacji. Uważam, że Singapur uczy się na błędach, które przemysł blockchaina popełniał przez ostatnie dziesięć lat, i przygotowuje krok po kroku zorganizowaną strategię rozwoju infrastruktury blockchain i gospodarki cyfrowej dla regionu Indo-Pacyfiku.

Nie mogłem się oprzeć myśli, że gdyby w 2019 roku Chiny mogły wdrożyć podobną strategię, korzystając z politycznego wsparcia, aby zorganizować budowę infrastruktury, systemu kont, programowalnej waluty i ram regulacyjnych, to być może dziś chińskie zastosowania blockchaina w przemyśle byłyby już na odpowiednim poziomie i mogłyby być eksportowane. Infrastruktury na poziomie internetu czy przemysłowego blockchaina potrzebują strategii rządowej i wsparcia w budowie w początkowej fazie, co może mieć pozytywny wpływ. Analizując wczesną historię rozwoju internetu, zrozumiemy, że mechanizmy rynkowe są bardziej efektywne w kierowaniu innowacjami, ale gdy kierunek innowacji jest ustalony, odpowiednia strategia rządowa i polityka przemysłowa mogą przyspieszyć rozwój przemysłu.

Oczywiście nie twierdzę, że MAS na pewno odniesie sukces, ponieważ aby spełnić wszystkie wymagania, potrzeba dużo czasu. Nawet jeśli infrastruktura zostanie zbudowana, płynność rynku również musi być stopniowo budowana, co również wymaga dużo czasu. Jednak uważam, że MAS znalazło właściwą ścieżkę i rynek potrzeb, co może rzeczywiście dość szybko stworzyć zamknięty krąg wartości i sprzężenie zwrotne między innowacjami technologicznymi, budową infrastruktury i rynkiem aplikacyjnym, co pozwoli prowadzić ten przemysł do szybkiego rozwoju przez szybkie iteracje, wyprzedzając inne regiony na świecie.

Rozmawiając z wieloma przyjaciółmi z Singapuru, dowiedziałem się, że Singapur widzi siebie jako przyszłe centrum światowej gospodarki cyfrowej. W związku z tym, że kraj ma ograniczoną powierzchnię, możliwości rozwoju gospodarki fizycznej są już ograniczone. Jednak w gospodarce cyfrowej fizyczna przestrzeń Singapuru przestaje być ograniczeniem, a istnieje szansa na stanie się potęgą w globalnej gospodarce cyfrowej, co jest ambicją Singapuru.

Gdy istnieje wyraźne zapotrzebowanie, a Singapur prowadzi, teraz wierzę, że region Indo-Pacyfiku stanie się gorącym obszarem rozwoju przemysłu blockchain. Ten rynek powinien dostarczyć cennych możliwości dla osób zaangażowanych w tworzenie prawdziwej wartości gospodarczej za pomocą blockchaina.