Pojawiający się jako alternatywa dla protokołu Bitcoin Proof of Work, Proof of Stake (PoS) to protokół, który uwzględnia własność zasobów cyfrowych, a nie system oparty na mocy obliczeniowej. Protokół PoS, wprowadzony w artykule opublikowanym przez twórców blockchain Sunny Kinga i Scotta Nadala w 2012 roku, koncentruje się na wyeliminowaniu wysokiego zużycia energii i niektórych innych problemów wymaganych przy wydobywaniu Bitcoinów. Pierwszą kryptowalutą korzystającą z protokołu PoS jest Peercoin.
Protokół Proof of Work stosowany w sieci Bitcoin to system, w którym górnicy, posiadający większość mocy obliczeniowej, mają więcej do powiedzenia w sieci i dzięki temu osiągają większe zyski. Wydobywanie bitcoinów wymaga dużego zużycia energii, ale protokół Proof-of-Stake nie rozdziela mocy sieci w oparciu o moc procesora. W PoS produkcja kolejnego bloku może być realizowana przez operatorów wykonujących jednocześnie kilka kombinacji. Istnieje wiele typów protokołu Proof of Stake.
Aby uzyskać bardziej szczegółowe informacje na temat Proof of Work, zobacz Co to jest Proof of Work? Jak to działa? Masz dostęp do jego zawartości.
W protokole Proof of Stake użytkownicy, którzy chcą mieć możliwość weryfikacji transakcji i otrzymać część przychodów, muszą zablokować swoje zasoby kryptowalut, aby można je było wykorzystać do weryfikacji. W procesie blokowania, zwanym „stakowaniem” (otrzymywaniem części dochodu), kwota, która ma zostać wykorzystana na tę transakcję w portfelu, nie może zostać pobrana z portfela, dopóki blokada nie zostanie usunięta i nie zostanie oznaczona w sieci jako kwota użytkownika udział.
W blockchainach korzystających z protokołów dowodu stawki użytkownicy dzielą się nagrodami za weryfikację bloku i opłatami za transfer (opłatami za kopanie) płaconymi przez innych użytkowników proporcjonalnie do ich stawki. Proces ten można porównać do posiadania akcji spółki publicznej. Tak jak osoby posiadające więcej akcji otrzymują większą część zysków rozdzielanych przez firmę, tak użytkownicy, którzy przeznaczą więcej zasobów kryptowaluty na „stakowanie”, również otrzymują większą część dochodu.
Projekt Ethereum. Dzięki wersji 2.0 będzie to największy projekt kryptowalutowy wykorzystujący Proof of Stake.
Cechy protokołu Proof of Stake
Najbardziej rzucającą się w oczy cechą Proof of Stake jest to, że kładzie nacisk na siłę kapitału, a nie moc obliczeniową. Dlatego konieczne jest posiadanie aktywów, które można układać w stosy, a nie rozpoczynać handel od obsługi urządzenia. W protokole PoS użytkownik posiadający większą liczbę kryptowalut może zwiększyć swoją moc w sieci. Proces weryfikacji opiera się na pewnych zasadach. Użytkownicy posiadający więcej aktywów w portfelach z większym prawdopodobieństwem zostaną walidatorami. Stąd właśnie wzięła się koncepcja „stakingu”. Protokół PoS opiera się na tym, że właściciele portfeli zarabiają pieniądze na potwierdzaniu transakcji. Użytkownicy posiadający więcej zasobów otrzymują większą część przychodów. Należy jednak zauważyć, że nie działa to tak samo we wszystkich typach PoS.
Aby zapobiec monopolizacji sieci przez najbogatszego interesariusza, protokół Proof of Stake wykorzystuje wiele opcji definicji bloków. Najbardziej znane rodzaje selekcji PoS to selekcja losowa i selekcja oparta na wieku kryptowalut.
W przypadku selekcji losowej ci, którzy zatwierdzają transakcje, wybierani są spośród węzłów, które są najsłabsze pod względem wartości hash, ale najbogatsze pod względem wartości udziału. W przypadku wyboru kryptowaluty na podstawie wieku użytkownicy, którzy najdłużej trzymali dany zasób, są wybierani jako walidatorzy i po weryfikacji ci użytkownicy otrzymują nagrody.
Dowód typów stawek
Protokół Proof of Stake, który podkreśla własność aktywów użytkowników, ewoluował z biegiem czasu i zaczął być oferowany z różnymi opcjami. Delegowany dowód stawki (dPoS) i dzierżawiony dowód stawki (LPoS) to najważniejsze typy PoS.
Delegowany dowód stawki (DPoS)
W protokole Proof of Stake opartym na własności kryptowaluty użytkownik ma prawo weryfikować transakcje i generować bloki poprzez trzymanie aktywów kryptograficznych w swoim portfelu podłączonym do odpowiedniego blockchainu. DPoS, który ma kilka dodatkowych funkcji, wykorzystuje siłę interesariuszy do osiągnięcia konsensusu w drodze uczciwego głosowania.
Delegowany dowód stawki (dPoS) wykorzystuje system reputacji społecznej w celu ustalenia konsensusu w sieci blockchain. Nazywany najmniej zdecentralizowanym protokołem w porównaniu do innych, dPoS ma na celu umożliwienie posiadaczom kryptowaluty głosu w zarządzaniu siecią.
W przeciwieństwie do systemu Proof of Stake, użytkownicy delegują swoje aktywa kryptograficzne w swoich portfelach innemu użytkownikowi. Zasób kryptowaluty nie jest przesyłany z portfela, ale jest uważany za zasób delegowanego użytkownika, zwiększając jego wpływ na sieć. Osoba, która otrzymuje uprawnienia delegowane od innych użytkowników, otrzymuje większy udział w przychodach w sieci i dzieli się dochodami ze swoimi delegatami proporcjonalnie do swoich udziałów.
Dzierżawiony dowód stawki (LPoS)
W protokole Proof of Stake użytkownicy są wybierani według pewnych kryteriów i weryfikują bloki. Innymi słowy, nie mogą zarabiać na każdym wyprodukowanym bloku. Jednak w protokole Leased Proof of Stake (LPoS) użytkownicy mogą wynajmować określony procent całego węzła. System ten działa dokładnie tak samo jak PoS, ale wykorzystuje metodę wynajmu, aby zachęcić użytkowników posiadających niewielkie ilości aktywów do udziału. Wśród kryptowalut korzystających z protokołu LPoS najbardziej znana jest Waves.
Użytkownicy wypożyczają kryptowalutę znajdującą się w ich portfelach innym użytkownikom, którzy zatwierdzają transakcje w sieci. W procesie wypożyczenia wypożyczona kwota nie opuszcza portfela użytkownika, lecz jest zamknięta na możliwość wypłaty oraz transakcji kupna i sprzedaży. Dzierżawiony korzystający otrzymuje większą część przychodów przy wykonywaniu działalności wydobywczej i swoim zarobkiem dzieli się ze swoimi interesariuszami proporcjonalnie do ich udziałów. Użytkownik może w dowolnym momencie wypowiedzieć umowę najmu lub wydzierżawić większą ilość kryptowaluty.