Organizator: Umotosha
Marc Andreessen |. Założyciel funduszu venture capital Andreessen Horowitz
Powód: Zawsze jestem podejrzliwy w stosunku do osób twierdzących, że tym razem jest inaczej, czy to pod względem technologii, czy trendów kulturowych. Czy zatem tym razem naprawdę będzie inaczej, jeśli chodzi o sztuczną inteligencję (AI)?
Anderson: Sztuczna inteligencja była głównym marzeniem informatyki już w latach czterdziestych XX wieku. W historii było pięć lub sześć boomów na sztuczną inteligencję i ludzie mocno wierzyli, że tym razem sztuczna inteligencja zrealizuje ich marzenia. Zawsze jednak była zima AI i okazywało się, że i tak zawiodła. Dziś jesteśmy w trakcie kolejnego boomu na sztuczną inteligencję.
Teraz jest zdecydowanie inaczej. Mamy jasne testy do pomiaru zdolności inteligencji na poziomie ludzkim. W testach tych komputery faktycznie zaczęły osiągać lepsze wyniki niż ludzie. Testy te nie dotyczą tylko pytania „czy potrafisz szybciej rozwiązywać problemy matematyczne?”, ale bardziej interakcji z prawdziwym światem i zadawania pytań typu „czy potrafisz lepiej przetwarzać rzeczywistość?”
W 2012 r. nastąpił poważny przełom, kiedy komputery po raz pierwszy prześcignęły ludzi w identyfikowaniu obiektów na obrazach. Dzięki temu samochody będą mogły jeździć samodzielnie. Jaka jest natura samochodów autonomicznych? Musi przetworzyć wiele obrazów i zdecydować: „Czy to dziecko, czy plastikowa torba? Nacisnąć hamulec, czy jechać dalej?”. Chociaż autopilot Tesli nie jest jeszcze doskonały, już radzi sobie dobrze. Waymo, w które zainwestowaliśmy, również zostało oddane do użytku.
Około pięć lat temu zaczęliśmy dostrzegać przełomy w tak zwanym przetwarzaniu języka naturalnego, w ramach którego komputery zaczęły naprawdę dobrze rozumieć pisany angielski. Doskonale radzą sobie także z syntezą mowy, co w rzeczywistości jest bardzo trudnym problemem. Niedawno ChatGPT dokonał wielkiego przełomu.
ChatGPT to tylko jeden przykład szerszego zjawiska modelu dużego języka (LLM). Nie tylko ludzie spoza branży technologicznej są zszokowani jej możliwościami, ale wielu pracowników branży technologicznej jest również zaskoczonych jej możliwościami.
Powód: dla tych z nas, którzy nie rozumieją wewnętrznych elementów, ChatGPT wydaje się magiczną sztuczką. Jak mówi Trzecie Prawo Arthura C. Clarke’a: „Każda wystarczająco zaawansowana technologia jest nieodróżnialna od magii”. Co sądzisz o ChatGPT?
Anderson: Cóż, jest to zarówno technika, jak i przełom. Wiąże się to z głębokim pytaniem: czym jest mądrość? Czym jest świadomość? Co to znaczy być człowiekiem? Ostatecznie wszystkie te ważne pytania nie dotyczą tylko „Co potrafią maszyny?”, ale „Co chcemy osiągnąć?”
LLM (Large Language Model) można zasadniczo uznać za bardzo zaawansowaną formę automatycznego uzupełniania. Autouzupełnianie jest powszechną formą funkcjonalności komputera. Jeśli używasz iPhone'a, gdy zaczniesz wpisywać słowo, automatycznie uzupełni ono resztę słowa, oszczędzając Ci kłopotów z wpisywaniem całego słowa. Teraz Gmail może nawet automatycznie uzupełniać całe zdania, więc wystarczy wpisać część zdania, np. „Przepraszam, nie mogę przyjść na Twoje wydarzenie”, a ona zasugeruje resztę zdania. LLM można traktować jako automatyczne uzupełnianie akapitów, 20 stron, a w przyszłości nawet całej książki.
Kiedy będziesz gotowy do napisania następnej książki, wpisz pierwsze zdanie, a LLM zasugeruje resztę książki. Czy zastosujesz się do jego rad? Prawdopodobnie nie. Ale da ci pewne sugestie, sugestie dotyczące rozdziałów, sugestie dotyczące tematów, sugestie dotyczące przykładów, a nawet sugestie dotyczące sformułowań. Dzięki ChatGPT możesz już to zrobić. Możesz wpisać: „To moja pierwsza wersja robocza. Oto pięć akapitów, które właśnie napisałem. Jak mogę to przepisać lepiej? Jak mogę to napisać bardziej zwięźle? Jak ułatwić młodym ludziom zrozumienie?” zostaną zapisane na wiele interesujących sposobów, aby zakończyć się automatycznie. Następnie decyzja, co z tym zrobić, należy do użytkownika.
Czy to technika, czy przełom? Odpowiedź brzmi: jedno i drugie. Yann LeCun, legenda sztucznej inteligencji pracujący w Meta, uważa, że to nie przełom, a raczej podstęp. Porównał to do szczeniaka: automatycznie uzupełnia tekst, który chcesz zobaczyć, ale tak naprawdę nie rozumie niczego, co się mówi. Nie ma pojęcia, czym jest istota ludzka, ani nie rozumie praw fizyki. Wywołuje tak zwane halucynacje. Gdy nie ma dokładnego autouzupełnienia, nadal chce cię uszczęśliwić, więc automatycznie ukończy „iluzję”. Zacznie wplatać się w nazwiska, daty i wydarzenia historyczne, które nigdy nie miały miejsca.
Powód: Wspomniałeś słowo „halucynacja”, ale przychodzi mi na myśl inna koncepcja – syndrom oszusta. Nie jestem pewien, czy ludzie lub sztuczna inteligencja mogą mieć ten syndrom, ale czasami wszyscy po prostu mówimy to, co naszym zdaniem inni chcą usłyszeć, prawda?
Anderson: To prowadzi do podstawowego pytania: Co robią ludzie? I to jest pytanie, które niepokoi wielu ludzi – czym jest ludzka świadomość? Jak tworzymy pomysły? Nie wiem jak Ty, ale ja w moim życiu odkryłem, że wiele osób każdego dnia mówi to, co według nich chciałbyś usłyszeć.
Życie jest pełne takich autouzupełniań. Ile osób wypowiada się na temat kwestii, o których faktycznie myśli i w które naprawdę wierzy? A ilu ludzi przedstawia uwagi, które w istocie są tymi, których ich zdaniem inni od nich oczekują? Widzimy to w polityce – z wyjątkiem ciebie, oczywiście – gdzie większość ludzi ma takie same poglądy na niemal każdą możliwą kwestię. Wiemy, że ci ludzie nie omawiają szczegółowo wszystkich tych kwestii, zaczynając od pierwszych zasad. Wiemy, że jest to wzmocnienie społeczne w pracy. Czy to faktycznie ma większą moc niż maszyna próbująca zrobić coś podobnego? Myślę, że to trochę tak. Myślę, że przekonamy się, że jesteśmy bardziej podobni do ChatGPT, niż nam się wydawało.
Alan Turing wynalazł tak zwany test Turinga. Zasadniczo powiedział: „Załóżmy, że opracujemy program, który naszym zdaniem zawiera sztuczną inteligencję. Załóżmy, że opracujemy program, który naszym zdaniem jest tak inteligentny jak człowiek. Skąd mamy pewność, że jest naprawdę inteligentny?” , komunikują się z jedną osobą i komputerem na czacie. Zarówno człowiek, jak i komputer, próbowali przekonać eksperymentatora, że są prawdziwą osobą, a drugi jest komputerem. Jeśli komputer może sprawić, że uwierzysz, że jest osobą, wówczas uważa się go za sztuczną inteligencję.
Oczywistym problemem testu Turinga jest to, że ludzi można łatwo oszukać. Czy ten komputer potrafi cię oszukać? A może po prostu ujawnia to ukrytą słabość tego, co uważamy za głęboką naturę ludzką?
Bycie mądrym nie jest pojedynczym miernikiem. Zarówno ludzie, jak i komputery są w czymś lepsi lub gorsi. Ale komputery stały się bardzo dobre w tym, w czym są dobre.
Jeśli wypróbujesz Midjourney lub DALL-E, mogą stworzyć piękniejszą sztukę niż większość ludzkich artystów. Czy dwa lata temu spodziewaliśmy się, że komputery będą w stanie tworzyć piękne dzieła sztuki? Nie, nie. Czy mogą to zrobić teraz? Tak. Co to oznacza dla ludzkich artystów? Jeśli tylko kilku artystów potrafi stworzyć tak piękną sztukę, może po prostu nie jesteśmy aż tak dobrzy w tworzeniu sztuki.
Powód: Natura ludzka często jest powiązana z kulturą, w której żyjemy. Czy powinno nas obchodzić, czy sztuczna inteligencja pochodzi z Doliny Krzemowej, czy gdzie indziej?
Anderson: Myślę, że naprawdę powinniśmy się tym przejmować. Jednym z tematów, które tutaj omawiamy, jest przyszłość działań wojennych. Możesz zobaczyć wskazówki z samochodów autonomicznych. Jeśli masz samochód autonomiczny, oznacza to, że możesz mieć autonomiczny samolot, co oznacza, że możesz mieć łódź podwodną z własnym przewodnikiem, co oznacza, że możesz mieć inteligentne drony. Teraz mamy taką koncepcję, a na Ukrainie widzimy tak zwaną „amunicję wędrującą”, która w zasadzie jest dronem samobójczym – wysadzającym się w powietrze. Ale zanim to nastąpi, unoszą się w powietrzu, aż zauważą cel, po czym celują i rzucają granat, w przeciwnym razie same staną się bombami.
Oglądałem niedawno nową wersję „Top Gun” i w filmie coś zostało wspomniane: koszt wyszkolenia pilota myśliwca F-16 lub F-18 to miliony dolarów, a wartość samego pilota jest niezwykła. Umieściliśmy tych ludzi w metalowych puszkach i wystrzeliliśmy ich w powietrze z niezwykle dużą liczbą Macha. Manewry, które może wykonać statek powietrzny, są ograniczone fizjologiczną wytrzymałością pilota. Nawiasem mówiąc, samoloty utrzymujące pilotów przy życiu są bardzo duże i drogie, wyposażone w wiele systemów dostosowanych do potrzeb ludzkich pilotów.
Naddźwiękowe drony AI nie podlegają tym ograniczeniom. To ułamek kosztów. Nie musi nawet mieć kształtu, jaki sobie teraz wyobrażamy. Może przybrać dowolny aerodynamiczny kształt i nie musi pomieścić ludzkiego pilota. Może latać szybciej, jest bardziej zwrotny i może wykonywać różne trudne manewry, którym ludzcy piloci nie są w stanie wytrzymać. Pozwala na szybsze podejmowanie decyzji. Może przetwarzać znacznie więcej informacji na sekundę niż jakikolwiek człowiek. Nie masz tylko jednego z tych dronów, masz ich 10, 100, 1000, 10 000, a nawet 100 000 w tym samym czasie. Kraje posiadające najbardziej zaawansowaną sztuczną inteligencję będą miały najsilniejsze zdolności obronne.
Powód: Czy amerykańskie wartości będą miały wpływ na naszą sztuczną inteligencję? Czy rodzaje sztucznej inteligencji mają komponent kulturowy? Czy powinniśmy się martwić tymi problemami?
Anderson: Spójrz na debatę w mediach społecznościowych. Trwa intensywna debata na temat wartości kodowanych w mediach społecznościowych, cenzury treści i ideologii, którym pozwala się szerzyć.
W Chinach istnieje tak zwana „Wielka zapora ogniowa”, która w dalszym ciągu budzi kontrowersje. Jeśli jesteś obywatelem Chin, ogranicza to zawartość, którą możesz zobaczyć. Pojawiają się także problemy międzykulturowe. Jako chińska platforma działająca w Stanach Zjednoczonych, TikTok ma wielu amerykańskich użytkowników, zwłaszcza amerykańskich dzieci. Wiele osób spekuluje, czy algorytm TikToka celowo nakłania amerykańskie dzieci do destrukcyjnych zachowań. Czy jest to jakiś wrogi czyn?
Krótko mówiąc, w dobie mediów społecznościowych wszystkie te problemy zostaną nagłośnione miliony razy w obszarze AI. Kwestie te stały się coraz bardziej niepokojące i ważne. Ludzie mogą tworzyć jedynie ograniczone treści, a sztuczna inteligencja będzie wykorzystywana w każdym aspekcie.
Powód: Czy to, co właśnie powiedziałeś, oznacza, że musimy przeprowadzić nadzór ostrożnościowy z wyprzedzeniem? A może ta sytuacja jest poza regulacją?
Anderson: Zastanawiam się, co magazyn „Reason” powiedziałby na temat rządu?
Powód: Ha! Cóż, chociaż niektórzy ludzie są sceptyczni wobec rządu, nadal myślą: „Może nadszedł czas, aby ustawić linie obrony”. Na przykład mogliby chcieć ograniczyć sposób, w jaki państwa mogą wykorzystywać sztuczną inteligencję.
Anderson: Odparłbym twoim własnym argumentem: „Droga do piekła jest wybrukowana dobrymi intencjami”. To jakby powiedzieć: „Wow, tym razem gdybyśmy mogli być bardzo dokładnie skalibrowani, przemyślani, racjonalni i rozsądni, prawda? miło byłoby skutecznie regulować?”
„Może tym razem uda nam się sprawić, że kontrola czynszów zadziała, jeśli podejdziemy do tego trochę mądrzej”. Oczywiście twoim argumentem jest to, że tak naprawdę nic się nie dzieje, z tych wszystkich powodów, o których ciągle mówisz.
Istnieje zatem teoretyczny argument na poparcie takiego stwierdzenia. Jednak nie mamy do czynienia z abstrakcyjnymi regulacjami teoretycznymi, ale z praktycznymi regulacjami ze świata rzeczywistego. Co otrzymaliśmy? Dylematy regulacyjne, korupcja, bariery dla wczesnego wejścia na rynek, przejęcie polityczne i wypaczone zachęty.
Powód: Dużo mówiłeś o tym, jak innowacyjne start-upy technologiczne mogą szybko stać się częścią istniejących przedsiębiorstw, nie tylko pod względem relacji z państwem, ale także pod względem szerszych praktyk biznesowych. Temat ten zyskał ostatnio sporo uwagi wraz z ujawnieniem dokumentów na Twitterze i dobrowolnym podejściem firmy do współpracy, ale mogą też pojawiać się zagrożenia dla współpracy z agencjami rządowymi. Myślę, że przed nami kolejne wyzwania. Zacieranie się granic między publicznym a prywatnym jest naszym nieuniknionym losem. Co myślisz? Czy stanowi to zagrożenie dla innowacyjności, czy może sprzyja jej rozwojowi?
Anderson: Podręcznikowy pogląd na gospodarkę USA jest taki, że opiera się ona na konkurencji wolnorynkowej. Firmy ścigają się, aby rozwiązać problem. To konkurencyjny rynek, na którym różne firmy produkujące pasty do zębów próbują sprzedawać różne pasty do zębów. Czasami wystąpią czynniki zewnętrzne wymagające interwencji rządu, po czym można zaobserwować dziwne zjawiska, takie jak banki „zbyt duże, by upaść”, ale są to wyjątki.
Pracuję w startupach od 30 lat i z mojego doświadczenia wynika, że jest zupełnie odwrotnie. James Burnham ma rację. Dziesiątki lat temu przeszliśmy od pierwotnego modelu kapitalizmu, który nazwał kapitalizmem burżuazyjnym, do innego modelu, który nazwał kapitalizmem menedżerskim. Właściwy model działania amerykańskiej gospodarki zasadniczo zakłada, że duże korporacje tworzą oligopole, kartele i monopole, a następnie wspólnie korumpują i kontrolują procesy regulacyjne i rządowe. Skończyło się na tym, że przejęli kontrolę nad organami regulacyjnymi.
W rezultacie większość sektorów gospodarki to w rzeczywistości spisek wielkich korporacji i organów regulacyjnych. Spiski te mają na celu zapewnienie utrwalenia monopoli i zapobieżenie nowej konkurencji. Moim zdaniem to całkowicie wyjaśnia sytuację w systemie edukacji (w tym w szkołach podstawowych i średnich i szkołach wyższych), systemie opieki zdrowotnej, kryzysie mieszkaniowym, kryzysie finansowym i programach pomocowych oraz dokumentach na Twitterze.
Powód: Czy istnieją branże, na które zjawisko rynkowe, które właśnie opisałeś, jest mniej dotknięte?
Anderson: Pytanie sprowadza się do tego, czy istnieje prawdziwa konkurencja? Idea kapitalizmu jest w zasadzie sposobem na wprowadzenie teorii ewolucji do sfery ekonomicznej - doboru naturalnego, przetrwania najsilniejszych i idei, że produkty wysokiej jakości powinny wyróżniać się na rynku. Rynek powinien być otwarty na konkurencję, a nowe firmy mogą wprowadzać na rynek lepsze produkty i zastępować istniejących liderów rynku, ponieważ ich produkty są lepsze i cieszą się większym zainteresowaniem klientów.
Czy zatem istnieje prawdziwa konkurencja? Czy konsumenci naprawdę mają wystarczający wybór spośród istniejących alternatyw? Czy rzeczywiście będziesz w stanie wprowadzić na rynek nowy produkt, czy też odetną Cię istniejące bariery regulacyjne?
Dobrym przykładem jest branża bankowa. Podczas kryzysu finansowego w 2008 r. kluczowym pytaniem było: „Musimy ratować te banki, ponieważ są„ zbyt duże, by upaść ””. Stąd ustawa Dodda-Franka. Jednakże w wyniku tej ustawy (którą nazywam ustawą o ochronie wielkich banków) banki „zbyt duże, by upaść” są obecnie większe niż w przeszłości, a liczba nowych banków tworzonych w Stanach Zjednoczonych gwałtownie spadła.
Cyniczna odpowiedź jest taka, że w mniej ważnych obszarach tak się nie dzieje. Każdy może wypuścić nową zabawkę. Każdy może otworzyć restaurację. Są to kategorie konsumentów premium, które ludzie naprawdę lubią itd., ale w porównaniu z systemem opieki zdrowotnej, systemem edukacji, systemem mieszkalnictwa czy systemem prawnym...
Jeśli chcesz wolności, lepiej nie wybierać poważnego biznesu.
Jeśli nie ma to znaczenia dla spraw determinujących strukturę władzy w społeczeństwie, niech tak będzie. Z pewnością jednak tak się nie stanie, jeśli będzie to miało znaczący wpływ na rząd i powiązane z nim główne kwestie polityczne.
To oczywiste. Dlaczego wszystkie te uniwersytety są tak podobne? Dlaczego ich ideologie są tak spójne? Dlaczego na poziomie uniwersyteckim nie ma rynku pomysłów? Powstaje zatem pytanie, dlaczego nie ma więcej uniwersytetów? Koniec ze studiami, bo trzeba zdobyć certyfikat. Z kolei jednostkami akredytującymi zarządzają istniejące uniwersytety.
Dlaczego koszty opieki zdrowotnej są tak wysokie? Jednym z głównych powodów jest to, że zasadniczo są one opłacane przez ubezpieczenie. Istnieje ubezpieczenie prywatne i ubezpieczenie publiczne. Ceny ubezpieczeń prywatnych są podobne do cen ubezpieczeń publicznych, ponieważ Medicare jest dużym nabywcą.
Jak zatem ustalane są ceny ubezpieczeń zdrowotnych? Oddział w Departamencie Zdrowia i Opieki Społecznej prowadzi Radę ds. Cen Produktów i Usług Medycznych w stylu sowieckim. Więc raz w roku grupa lekarzy zbiera się w sali konferencyjnej, takiej jak hotel Hyatt Regency w Chicago, siada i robi to samo. Związek Radziecki miał centralne biuro cen, ale to nie pomogło. Nie mamy agencji cenowej dla całej gospodarki, ale mamy agencję cenową dla całego systemu opieki zdrowotnej. Było nieskuteczne z tych samych powodów, dla których nieskuteczny był system sowiecki. Kopiowaliśmy dokładnie system sowiecki, ale spodziewaliśmy się lepszych rezultatów.
Powód: Około 10 lat temu porównałeś Bitcoin do Internetu. Jak myślisz, jak trafna jest ta prognoza?
Anderson: Nadal zgadzam się z opiniami zawartymi w tym artykule. Jednak aby dokonać korekty, wierzyliśmy wówczas, że Bitcoin będzie ewoluował w sposób mający szerokie zastosowanie, podobnie jak Internet ewoluował i dał początek wielu innym aplikacjom. Jednak tak nie jest. Rozwój samego Bitcoina w zasadzie uległ stagnacji, ale pojawiło się wiele innych alternatywnych projektów, z których największym jest Ethereum. Tak więc, gdybym miał dzisiaj napisać ten artykuł od nowa, prawdopodobnie wspomniałbym o Ethereum zamiast o Bitcoinie lub po prostu wspomniałbym o kryptowalutach.
Poza tym nadal obowiązują te same koncepcje. Punkty, które poruszyłem w tym artykule, dotyczyły głównie kryptowalut, Web3 i blockchain – tego, co nazywam drugą połową Internetu. Kiedy po raz pierwszy zbudowaliśmy Internet, jaki znamy dzisiaj, wiedzieliśmy, że chcemy mieć wszystkie możliwości Internetu, w tym prowadzenie handlu, zawieranie transakcji i budowanie zaufania. Jednak w latach 90. nie mieliśmy pojęcia, jak wykorzystać Internet do osiągnięcia tych celów. Dzięki przełomom w technologii blockchain mamy teraz sposób, aby to osiągnąć.
Mamy podstawy techniczne, aby to wszystko osiągnąć: zbudować sieć zaufania w Internecie. Internet sam w sobie jest siecią niewiarygodną i każdy może w Internecie podszywać się pod kogokolwiek. Web3 tworzy na sobie warstwę zaufania. W ramach tych warstw zaufania możesz reprezentować nie tylko pieniądze, ale wiele innych rzeczy, takich jak roszczenia własności, tytuły własności domów, tytuły samochodów, umowy ubezpieczeniowe, pożyczki, roszczenia dotyczące aktywów cyfrowych, unikalna sztuka cyfrowa i nie tylko. Można mieć także uniwersalną koncepcję umowy internetowej, umożliwiającej zawieranie faktycznie wiążących umów online. Możesz nawet skorzystać z usług hostingu internetowego, aby umożliwić transakcje e-commerce. W takim przypadku dwóch kupujących może skorzystać z zaufanego pośrednika, który działa natywnie w Internecie i oferuje usługi depozytowe.
Wszystkie funkcje potrzebne do zbudowania kompletnej, globalnej gospodarki opartej na Internecie w oparciu o internet bez zaufania. To wspaniały pomysł z nieskończonym potencjałem. Jesteśmy w trakcie realizacji tej wizji, wiele rzeczy zakończyło się sukcesem, a niektóre jeszcze nie zostały zrealizowane, ale wierzę, że w końcu im się to uda.
Powód: W jakie branże Twoim zdaniem warto teraz inwestować?
Anderson: Słowa badania i rozwój są często mylone ze sobą, ale w rzeczywistości są to dwa różne pojęcia. Badania polegają przede wszystkim na finansowaniu inteligentnych ludzi badających głębokie problemy technologii i nauki, którzy mogą jeszcze nie wiedzieć, jakie produkty mogą zbudować w oparciu o te problemy, a nawet nie mieć pewności, czy coś jest możliwe.
Naszym celem jest rozwój. Kiedy inwestujemy w firmę w celu rozwoju produktu, badania podstawowe powinny być już zakończone. Nie możesz mieć nierozwiązanych pytań z zakresu badań podstawowych, bo wtedy jako startup nie wiesz nawet, czy będziesz w stanie zbudować opłacalny produkt. Ponadto produkt musi być na tyle bliski komercjalizacji, aby za około pięć lat można było go faktycznie skomercjalizować.
Formuła ta bardzo dobrze sprawdza się w branży komputerowej. W czasie II wojny światowej i po jej zakończeniu rząd przeprowadził 50 lat badań w dziedzinie informatyki i informatyki. Przełożyło się to na przemysł komputerowy, przemysł oprogramowania i Internet. Co więcej, jest to równie ważne w dziedzinie biotechnologii.
Myślę, że te dwa obszary to główne obszary, w których badania podstawowe przyniosły praktyczne rezultaty. Czy badania podstawowe powinny otrzymać więcej środków? Prawie na pewno tak. Jednakże dziedzina badań podstawowych stoi obecnie w obliczu poważnego kryzysu, zwanego kryzysem replikacji. Okazuje się, że wiele projektów uznawanych za badania podstawowe jest w rzeczywistości bezpodstawnych – a nawet może być oszustwem. Zatem jednym z wielu problemów współczesnych uniwersytetów jest to, że większość prowadzonych przez nie badań wydaje się fałszywa. Czy poleciłbyś zatem zainwestowanie większej ilości pieniędzy w system, który generuje jedynie fałszywe wyniki? NIE. Ale czy powiedziałbyś, że potrzebujemy podstawowych badań, aby wypuścić nowe produkty na drugą stronę? z pewnością.
Jeśli chodzi o rozwój, jestem prawdopodobnie większym optymistą. Myślę, że generalnie nie brakuje nam pieniędzy. Fundusze są w zasadzie dostępne dla wszystkich dobrych przedsiębiorców.
Głównym problemem tutaj nie jest finansowanie. Problemem jest konkurencja i sposób działania rynków. W jakich obszarach działalności gospodarczej faktycznie mogą istnieć startupy? Na przykład, czy naprawdę możesz być właścicielem startupu edukacyjnego? Czy naprawdę możesz być właścicielem startupu z branży opieki zdrowotnej? Czy naprawdę możesz być właścicielem startupu mieszkaniowego? Czy naprawdę możesz być właścicielem start-upu świadczącego usługi finansowe? Czy można stworzyć nowy bank internetowy, który będzie działał inaczej? W przypadku obszarów, w których mamy nadzieję osiągnąć duży postęp, wąskim gardłem nie jest to, czy będziemy w stanie je sfinansować; faktycznym wąskim gardłem jest to, czy umożliwimy istnienie tym przedsiębiorstwom.
Myślę, że czasami w niektórych obszarach, choć powszechnie uważa się, że startupu nie da się zbudować, to faktycznie można. Mówię tu o przemyśle kosmicznym, w pewnym stopniu konkretnym podzbiorze edukacji i przestrzeni kryptograficznej.
SpaceX jest chyba najlepszym przykładem. Jest to rynek zdominowany przez rząd, z niezwykle rygorystycznymi przepisami. Nie pamiętam nawet, kiedy ostatni raz ktoś próbował zbudować nową platformę startową. Trzeba rozmieścić wiele satelitów, co wiąże się z wieloma kwestiami regulacyjnymi. Następnie pojawia się kwestia złożoności. Elon Musk chce, aby rakiety nadawały się do ponownego użycia i dlatego chce, aby lądowały autonomicznie, co uważa się za niemożliwe. Chociaż poprzednie rakiety były w zasadzie jednorazowe, jego rakiety mogą być używane wielokrotnie, ponieważ mają zdolność autonomicznego lądowania. SpaceX wspięło się na ścianę wątpliwości, a Musk i jego zespół odnieśli sukces dzięki czystej wytrwałości.
W biznesie ważnym tematem, o którym często dyskutujemy, jest to, że jest to bardzo trudna podróż przedsiębiorcza. Właśnie to muszą podpisać przedsiębiorcy, a ryzyko z tym związane jest znacznie większe niż założenie nowej firmy produkującej oprogramowanie. Wymaga to wyższych standardów kompetencji, a stawka jest wyższa.
Takie firmy poniosą więcej porażek, ponieważ nie mogą odnieść sukcesu. Będą w jakiś sposób utrudniane. Dodatkowo potrzebny jest pewien typ założyciela, który chce wziąć na siebie tę odpowiedzialność. Założyciel jest bardzo podobny do Elona Muska, Travisa Kalanicka (założyciela Ubera) czy Adama Neumanna (założyciela WeWork). Kiedyś wyglądali jak Henry Ford. Wymaga to postaci takich jak Hun Attyla, Aleksander Wielki, Czyngis-chan. Do prowadzenia takiej firmy potrzebna jest niezwykle inteligentna, zdeterminowana, zdeterminowana i nieustraszona osoba, która jest w stanie wytrzymać różnorodne obrażenia i jest gotowa stawić czoła ogromnej ilości złośliwości, nienawiści, nadużyć i zagrożeń dla bezpieczeństwa. Potrzebujemy więcej takich osób. Mam nadzieję, że znajdziemy sposób na rozwinięcie tego talentu.
Powód: Skąd tyle gniewu wobec przedsiębiorców-miliarderów? Na przykład amerykański senator napisał na Twitterze, że miliarderzy nie powinni istnieć.
Anderson: Myślę, że nawiązuje to do koncepcji Nietzschego dotyczącej tego, co nazwał „urazą”, toksycznej mieszaniny urazy i goryczy. To jest kamień węgielny współczesnej kultury, marksizmu i progresywizmu. Nienawidzimy tych, którzy są lepsi od nas.
Powód: Chodzi tu także o chrześcijaństwo, prawda?
Anderson: Tak, chrześcijaństwo. Ostatni będą pierwszymi, a pierwsi ostatnimi. Bogaty człowiek wolałby przejść przez ucho igielne, niż wejść do królestwa Bożego. Chrześcijaństwo jest czasami opisywane jako ostatnia religia, ostatnia religia, która mogłaby istnieć na ziemi ze względu na ofiary, które przyciąga. Natura życia jest taka, że zawsze jest więcej ofiar niż zwycięzców, więc ofiary zawsze stanowią większość. Dlatego religia chce schwytać wszystkie swoje ofiary lub wszystkich tych, którzy myślą, że są ofiarami, czyli zazwyczaj większość na dnie społeczeństwa. W naukach społecznych nazywa się to czasem zjawiskiem „kraba w beczce”, kiedy ktoś zaczyna odnosić sukcesy, inni ciągną go z powrotem w dół.
Jest to również problem w edukacji – kiedy dziecko zaczyna osiągać sukcesy, inne dzieci znęcają się nad nim, aż nie będzie już miało żadnej przewagi. W kulturze skandynawskiej istnieje termin zwany syndromem wysokiego maku, co oznacza, że wysokie maki są zawsze tłumione. Złość jest jak trucizna. Uraza daje poczucie satysfakcji, ponieważ wyciąga nas z kłopotów. „Jeśli odnoszą większe sukcesy ode mnie, to muszą być gorsi ode mnie. Najwyraźniej są niemoralni. Muszą być przestępcami. Muszą czynić świat gorszym miejscem”.
Powiedziałbym, że na najlepszych przedsiębiorców, z którymi rozmawiamy, te przekonania w ogóle nie wpływają. Uważają, że cała koncepcja jest absurdalna. Po co tracić czas na skupianie się na tym, co robią inni lub co inni o Tobie myślą?