Rozdział drugi: Związek z finansami

Nastał Dzień Narodowy, wydaje się, że wszyscy poza mną cieszą się wakacjami. A dla osób bez pracy nie ma innego miejsca poza rynkiem talentów.

Rynek talentów w Szanghaju jest jak zwykle bardzo ruchliwy, ogłoszenia rekrutacyjne dużych firm mieszają się z napływem osób poszukujących pracy, przez co to miejsce przypomina bardziej bazar niż miejsce poszukiwania pracy. Różnorodne hałasy, mieszane z subtelnym zapachem potu w tłumie, trudno skojarzyć z tym, jak powinien wyglądać rynek talentów w międzynarodowej metropolii.

Mając doświadczenie z poprzedniej firmy, stałem się znacznie bardziej ostrożny w poszukiwaniu pracy. W ciągu jednego poranka poznałem trzy lub cztery firmy, ale nie wysłałem ani jednego CV.

Sam dobrze wiedziałem, że w tak rozwiniętej metropolii jak ta, znalezienie satysfakcjonującej pracy jest dość trudne. Chociaż ciągle próbowałem sobie przypominać, by się nie spieszyć, pusta kieszeń nieustannie wołała o pomoc.

Po południu wydawało się, że na rynku talentów jest jeszcze więcej ludzi. Jedna firma miała swoje stanowisko rekrutacyjne zatłoczone, co przykuło moją uwagę.

„Nie wyjaśniaj mi!” Mężczyzna w średnim wieku był zdenerwowany, „strategia firmy wkrótce się zmieni, kluczowe stanowiska są wciąż puste, co masz do wyjaśnienia, jeśli twoja praca nie została ukończona?”

Mężczyzna w średnim wieku, choć ubrany stosownie, miał w głosie pewien żal. Dobrze kontrolował swoje emocje, ale jeśli się nie przyjrzysz, trudno byłoby zauważyć, że jego spojrzenie niemal pożerało podwładnych.

„Twoim zadaniem jest przeszukiwanie talentów dla firmy. W tak dużym rynku talentów, mówisz mi, że nie ma nikogo do wyboru?” Mężczyzna w średnim wieku nie oszczędzał swoich podwładnych, „gromadzi się tu tyle talentów, a ty mówisz, że nie możesz nikogo zatrudnić?”

Mężczyzna w średnim wieku wyglądał na bardzo dominującego, ale emanował także niezwykłą charyzmą przywódcy. Jego aura była całkowicie inna niż ta, jaką zazwyczaj widzi się w telewizji, gdzie liderzy są często uprzejmi i eleganccy; przypominał raczej doświadczonego generała.

„Młodzi ludzie poszukujący pracy, zbliżcie się tutaj.” Mężczyzna w średnim wieku, choć krytyczny, dbał również o wizerunek firmy: „Jesteśmy firmą Baobin, dzisiaj tutaj rekrutujemy, aby rozwinąć strategię firmy i zbudować zespół. Akurat mamy kilka wakatów w sprzedaży, powiedzcie, jakie stanowiska was interesują.”

„Dobre wynagrodzenie.” Ktoś odezwał się.

„Nasze wynagrodzenie w firmie jest znane jako bardzo dobre w Lujiazui.” Mężczyzna w średnim wieku wyjaśnił spokojnie, „ale wciąż trzeba polegać na osobistym wysiłku, aby je zdobyć.”

„Ile zarabiasz?” zapytał młody człowiek w tłumie bez skrępowania.

„Podstawa wynosi pięć tysięcy juanów miesięcznie, plus prowizja, plus premie, a firma zapewnia także zakwaterowanie i stołówkę.”

„To też nie jest dużo…” wtrącił inny młody człowiek.

„O, całkiem ambitny, niezłe,” mężczyzna w średnim wieku odpowiedział, „wszyscy tutaj to przynajmniej studenci. W przypadku stanowisk sprzedażowych, oprócz podstawowej pensji, jest również prowizja. Wszyscy to wiedzą. Nie narzekajcie, że pensja jest niska; jeśli jesteś zdolny, 10% prowizji i dodatkowe premie, to ile naprawdę możesz zarobić, to zależy od twoich umiejętności.”

Mężczyzna w średnim wieku mówił bardzo rozsądnie, w tamtych czasach rzeczywiście było mało stanowisk sprzedażowych z zapewnioną podstawową pensją. Chociaż nie trwałem w społeczeństwie długo, wiedziałem, że prawdziwe dochody w sprzedaży pochodziły z prowizji. Doskonały sprzedawca nigdy nie przejmuje się tym, ile wynosi podstawowa pensja, tylko tym, czy firma ma platformę, na której może się wykazać.

„Kto ma ochotę?” Mężczyzna w średnim wieku miał przenikliwy wzrok, przeszukując tłum, jakby dostrzegał wszystkich młodych ludzi, którzy dopiero co weszli w życie zawodowe.

„Ja, ja chcę spróbować!” Podniosłem rękę, podając moje CV.

Mając tak bezpośredniego lidera, który najwyraźniej był w wyższej kadrze, oczywiście byłem chętny spróbować.

„Chłopcze,” mężczyzna w średnim wieku spojrzał na moje CV i poklepał mnie po ramieniu, „przyłóż się do pracy, kiedy byłem tak młody jak ty, zjadałem wszelkie trudy i znosiłem wszelkie zmęczenia. Jeśli tylko się postarasz, nasza firma nie zawiedzie cię.”

W ten sposób znalazłem drugą pracę w Szanghaju. Poszedłem z kilkoma osobami, które również przygotowywały się do rozpoczęcia pracy, do ich działu HR.

Słowa mężczyzny w średnim wieku nie miały sensu; nie dlatego, że się przechwalał, ale dlatego, że nie dokończył swojej myśli.

Firma Baobin mieści się w dużym budynku w Lujiazui, zajmując całe piętro. Posiadają ponad 1800 metrów kwadratowych biur klasy A, które są wyłączną przestrzenią tej firmy. Firma wcześniej zajmowała się sprzedażą telewizyjną, ale w ciągu ostatnich dwóch lat rynek telezakupów spadł, a firma zaczęła zmiany w strategii i rozpoczęła marketing oprogramowania giełdowego, co zrozumiałem dopiero później.

Od momentu przybycia do Szanghaju, wydaje mi się, że związałem się z finansami. Chociaż podczas rekrutacji chciałem być tylko sprzedawcą, dwa razy z rzędu zostałem sprzedawcą oprogramowania giełdowego. Zastanawiając się nad zasięgiem branży finansowej w internacjonalizującym się mieście, w rzeczywistości życie jest pełne finansów. A jakaś niewidzialna siła popycha mnie w stronę kariery finansowej.

Nasza grupa nowych pracowników liczyła 38 osób, po tygodniu szkolenia firma podzieliła nas na cztery zespoły. Mój lider grupy nazywa się Niu, a jego dziewczyna z innej grupy nazywa się Feng. Lider Niu zawsze z cierpliwością opowiadał nam o zasadach, co sprawiało, że czuliśmy jego przyjazną atmosferę.

Firma wymagała od nas noszenia formalnego stroju do pracy. Dotknąłem chudego portfela i kupiłem tani garnitur za 130 juanów w jakimś miejscu, którego nazwy do tej pory nie potrafię wymówić. Choć było mi niewygodnie, to jednak w lustrze wyglądałem znacznie bardziej jak profesjonalista.

Pierwszego dnia pracy zostaliśmy zgrupowani w sali konferencyjnej, a osobą mówiącą w tej sali był mężczyzna w średnim wieku, który pojawił się na rynku talentów tamtego dnia. Dopiero teraz zrozumiałem, że tamtego dnia na stoisku rekrutacyjnym rozmawiał z nami prawdziwy przewodniczący naszej firmy.

Na spotkaniu przewodniczący podsumował dla nas swoje wieloletnie doświadczenie w sprzedaży, dzieląc się nie tylko swoimi, ale także doświadczeniami wielu kolegów. Zapełnił małą tablicę notatek, które należy opanować w sprzedaży, a my, nowi, nie nadążaliśmy za jego prędkością pisania kredą.

Na spotkaniu ciągle podkreślał, że jako sprzedawca naszym obowiązkiem jest sprzedaż produktów klientom, a to, co musimy zrobić, to powiększyć słabości klientów. Tylko wtedy, gdy słabości klienta zostaną wystarczająco uwydatnione, będzie on czuł strach, a gdy zostanie owładnięty swoim strachem, zrozumie, jakie ma potrzeby. W tym momencie nasze produkty muszą być czymś, co przynosi klientowi nadzieję, a on zacznie ich potrzebować. Wtedy jest to najlepszy czas na zaoferowanie produktów klientowi.

Po długim spotkaniu opuściłem salę z zeszytem pełnym notatek. W drzwiach, żegnając się z nowymi pracownikami, przewodniczący nagle poklepał mnie po ramieniu: „Chłopcze, pamiętam cię.”

„Dziękuję przewodniczącemu za zaufanie.”

„Dobrze pracuj w firmie, dobrze pokazuj swoje umiejętności,” mówił z poważnym wyrazem twarzy, „nie czekaj tylko na moment, kiedy składasz CV, aby być pierwszym.”

Kiwnąłem głową, jego słowa miały w sobie głębszy sens.

Praca w sprzedaży nie jest dla mnie zbyt trudna, w końcu zaczynałem pracować w sprzedaży podczas wakacji na studiach.

Firma ustaliła dla każdego z nas 300 minut czasu rozmowy oraz minimum 100 połączeń telefonicznych. Te z pozoru rygorystyczne standardy wydają mi się dość łatwe. Od małego potrafiłem rozmawiać z różnymi ludźmi o ich sprawach, a teraz, znając techniki sprzedaży, rozmawianie z klientami stało się dla mnie bardzo łatwe.

Trzeciego dnia pracy zrealizowałem pierwszą transakcję w firmie — sprzedaż oprogramowania giełdowego o wartości 4799 juanów, obliczyłem, że mogę zarobić 500 juanów prowizji. Od tego momentu codziennie, oprócz realizacji codziennych zadań, miałem coraz więcej udanych transakcji. Co więcej, w międzyczasie zacząłem uczyć się o wiedzy na temat akcji.

Wtedy sytuacja na rynku akcji nie była dobra; po osiągnięciu szczytu w latach 06-07 rynek ciągle spadał i do dziś nie osiągnął nowego szczytu, a wręcz pogarszał się. Patrząc na spadek indeksu z 6000 do 2000 punktów, zacząłem zastanawiać się nad istotą akcji. Dopiero w tym momencie zrozumiałem, że wyjaśnienia dotyczące akcji w podręcznikach szkolnych były zbyt powierzchowne. Akcje to nie tylko część własności spółki akcyjnej, ale również dowody własności oraz papiery wartościowe, które przynoszą dywidendy. Zauważyłem jednak, że akcje są również przedmiotem obrotu po wprowadzeniu spółki na giełdę; jeśli działasz odpowiednio, osiągnięcie zysku na rynku wtórnym nie stanowi problemu.

Patrząc na tak wiele wzrostów i spadków akcji, ale w ciągu ostatnich dwóch lat różne akcje były tragiczne, wiele z nich spadło o ponad 90%.

Od zawsze w chińskim rynku akcji inwestorzy detaliczni mogli tylko kupować wzrosty, a nie spadki, więc większość z nich była teraz uwięziona.

To, co jest w tym temacie, nie jest proste.

Mówiąc szczerze, nasi klienci to rodzaj inwestorów giełdowych — drobnych inwestorów.

Dla nich to naprawdę jest trudne; aby zarobić pieniądze, muszą zrozumieć firmę pod kątem fundamentów, technik i wiadomości, aby dokonać lepszych wyborów inwestycyjnych. Wtedy jeszcze mało rozumiałem, ale wiedziałem, że 95% drobnych inwestorów traci. Ponieważ nie są profesjonalni, brakuje im wiedzy i umiejętności.

Zdałem sobie z tego sprawę i postanowiłem skoncentrować się na wiedzy i technikach handlowych, uczyć się samodzielnie, a następnie przekazywać więcej wiedzy klientom podczas sprzedaży oprogramowania.

Tego dnia myślałem o tym przez długi czas, długo nie mogłem zasnąć, a wiele lat później zrozumiałem, że wtedy byłem po prostu nowicjuszem, a moje myśli były bezsilne.

Od tej pory moje codzienne życie składało się z pracy i nauki. Zmęczenie było nieuniknione, ale za każdym razem, gdy budziłem się z łóżka, byłem pełen oczekiwań względem swojej przyszłości.

W tym czasie powoli zacząłem rozumieć wykresy K, zaczynając próbować analizować niektóre akcje. Nie zaniedbałem pracy, nauczyłem się nie tylko wielu nowych technik sprzedaży, ale również stworzyłem własne, zaskakujące techniki sprzedaży i podsumowania dla kolegów. Ogólnie rzecz biorąc, byłem bardzo zadowolony z wszystkiego w nowej firmie, z wyjątkiem kuchni serwowanej przez szanghajskich kucharzy, która była zbyt słodka. Wszystkie dania były słodkie, nawet smażona kapusta była słodzona.

W ciągu dnia, w biurze stopniowo zapanowała cisza. W miarę zbliżania się do lunchu, wszyscy przerywają rozmowy telefoniczne i porządkują podsumowania pracy oraz klasyfikację klientów.

W tym czasie w biurze panowała cisza.

„D-d-dzień dobry…” mały Zhang zarumienił się, „czy ty, do cholery, nie myłeś zębów rano… czemu masz taki brzydki zapach z ust?”

Mały Zhang dzieli ze mną pokój, śpimy na piętrowych łóżkach. Jest bardzo łatwy w obyciu, ale kiedy jest podekscytowany, zaczyna się jąkać.

Widząc, jak mały Zhang kończy rozmowę telefoniczną, zapytałem go: „Co się stało?”

„Jak tylko odbiera telefon, to tylko przekleństwa, co mogę zrobić?” Słuchając nieprzyjemnej odpowiedzi Xiaozhanga, wszyscy się śmiali, a ja również się śmiałem; czasami dzień w pracy był naprawdę przyjemny.

Ładnie wyglądające dziewczyny zawsze mają dobre szczęście.

Xiaoxiao znalazła nową pracę już następnego dnia po zwolnieniu, jej nowa praca znajdowała się w dzielnicy Changning. Mieliśmy dużą odległość do pokonania; podróżując metrem linii numer 2, trzeba było się ściskać przez czterdzieści minut, co było moim pierwszym wyjściem po znalezieniu pracy, by ją odwiedzić. Wciąż byłem nowicjuszem w Szanghaju, nie nauczyłem się jeszcze, jak wchodzić i wychodzić z metra bez problemów.

Tamtego dnia Xiaoxiao miała na sobie zieloną sukienkę i rozpuszczone włosy. Jej prosty strój, w połączeniu z nieodłącznym zapachem kwiatów, był naprawdę pięknym widokiem na ulicy. Patrzyła na mnie w moim pogniecionym garniturze i już poważnie zniekształconym krawacie, z szerokim uśmiechem.

Powiedziała mi, że nadal znalazła pracę związaną z zasobami ludzkimi. Po poprzedniej lekcji, jej nowa praca jest znacznie bardziej formalna, w każdym razie lepsza niż moja, ma zapewnione zakwaterowanie i wszystkie ubezpieczenia. Szczególnie uderzające było dla mnie to, że jej pensja jest znacznie wyższa niż moja. Po odjęciu kosztów ubezpieczenia i zakwaterowania, jej pensja wynosiła aż pięć tysięcy juanów…

Znowu znaleźliśmy tanią restaurację, tym razem po godzinach szczytu. Stoły i krzesła były dokładnie wytarte, a właściciel wyglądał na wyraźnie zmęczonego; kelner również był obojętny. Tylko tym razem na twarzy Xiaoxiao nie było już smutku, jak poprzednio.

„Jak ci idzie?” Xiaoxiao rozpoczęła rozmowę.

„Nie jest źle,” powiedziałem szczerze, „w sprzedaży to trochę męczące. Ale codziennie, zliczając prowizje na koniec miesiąca, czuję się naprawdę szczęśliwy.”

„O?” Xiaoxiao uśmiechnęła się, „ile w tym miesiącu zarobisz?”

„Wygląda na to, że po odliczeniu wydatków mogę otrzymać 4500 juanów!”

„To muszę ci pogratulować.”

„Wynagrodzenie wypłacane jest 15. dnia każdego miesiąca, muszę czekać do następnego miesiąca, aby otrzymać pensję.”

Xiaoxiao nie odpowiedziała, wciąż była tak spostrzegawcza jak dawniej, schyliła głowę i zaczęła jeść, wyciągając telefon.

„Ten numer to twój Alipay?” zapytała mnie Xiaoxiao.

„Tak,” kiwnąłem głową „tak jest!”

Nie zdążyłem dokończyć zdania, kiedy telefon dał mi znać o wiadomości. Wyciągnąłem telefon i zobaczyłem, że Xiaoxiao przelała mi 1000 juanów.

„Co to jest?” zapytałem zdezorientowany.

„Nie udawaj,” śmiała się Xiaoxiao, „kto nie wie, jak biedny byłeś, kiedy się zwalniałeś? Jeśli teraz tylko wyciągniesz z portfela czerwony banknot, te pieniądze są twoje.”

Nie mogłem znaleźć słów, miała całkowicie rację.

„Te pieniądze…” Xiaoxiao kontynuowała, „muszą zostać obliczone z odsetkami.”

„Jak to policzyć? Słucham cię.” Powiedziała to, a ja poczułem się znacznie lepiej.

„Liczymy na dni,” Xiaoxiao mówiła z dumą, „za każdy dzień mi winisz, za każdą kolację. Ile dni mi winisz, tyle razy zapraszasz mnie na kolację. Miejsce, w którym jemy, wybieram ja, co ty na to?”

Kiwnąłem głową, przez chwilę nie mogłem wydusić z siebie słów: „Dziękuję…”