Inwestycje uznaje się za narzędzie wzrostu, oszczędzania i wolności.
Jednak prawie nigdy nie omawia się sytuacji, w której system inwestycyjny
okazuje się zmuszona do wykonywania obcej jej funkcji — funkcji przetrwania.
Kiedy inwestycje stają się ostatnim źródłem środków,
przestają być inwestycjami z natury.
To nie jest kwestia dyscypliny.
To nie jest kwestia siły woli.
To kwestia kontekstu.
Każda strategia, nawet idealnie obliczona,
zaplanowana na działanie w warunkach, gdzie podstawowe potrzeby są zaspokojone.
Gdzie jest oddzielny kontur dochodu.
Gdzie system może działać bez nagłych wyjęć.
Gdy tylko inwestycje przejmują rolę ostatniej linii obrony,
znajdują się w konflikcie z rzeczywistością.
I w tym konflikcie zawsze wygrywa rzeczywistość.
Ważne jest, aby zrozumieć:
wycofanie środków w takich warunkach — to nie błąd i nie słabość.
To naturalna reakcja systemu na zewnętrzny deficyt.
Człowiek nie «łamie» strategii —
strategia okazuje się być postawiona w niewłaściwych warunkach.
Dlatego wszelkie rozmowy o «żelaznej dyscyplinie»
tracą sens tam, gdzie inwestycje muszą zaspokajać podstawowe potrzeby.
Dyscyplina jest niemożliwa, gdy system odpowiada za przetrwanie.
Stąd kluczowy wniosek:
system inwestycyjny nie powinien być ostatnią linią obrony.
Nie jest do tego przeznaczona.
Ostatnia linia obrony — to dochód.
Niech będzie skromny.
Niech będzie nudny.
Niech będzie nieskalowalny.
Ale to on musi utrzymać kontur,
podczas gdy inwestycje pełnią swoją prawdziwą funkcję —
działają, rosną i gromadzą.
Inwestycje zaczynają być stabilne
nie wtedy, kiedy strategia staje się bardziej skomplikowana,
a wtedy, kiedy znikają ich obowiązki ratunkowe.
To nie jest rezygnacja z inwestycji.
To przywrócenie im właściwego miejsca w systemie.
Dopóki inwestycje są ostatnią linią obrony,
zawsze będą podatne.
Kiedy przestają być ostatnią —
w końcu zaczynają działać.
