Strategia Layer2 skoncentrowana na rollupach Ethereum nie nie powiodła się z powodu technologii, ale dlatego, że zachęty do decentralizacji nigdy nie były zgodne z modelami biznesowymi Layer2.
Gdy Ethereum zaczyna bezpośrednio skalować Layer1, ogólne sieci Layer2 tracą swoje podstawowe uzasadnienie i stają w obliczu kryzysu strukturalnej relewancji.
Tylko wyspecjalizowane Layer2, które oferują wyraźne różnice, takie jak prywatność, ultra niskie opóźnienia lub wykonanie specyficzne dla aplikacji, mogą przetrwać w epoce narracji po rollupach.
JAK MAPA DROGOWA SKONCENTROWANA NA ROLLUPACH STAŁA SIĘ JEDYNYM WYBOREM ETHEREUM I NAJWIĘKSZĄ STAWKĄ
Aby zrozumieć, dlaczego niedawny artykuł Vitalika Buterina ma znaczenie, należy cofnąć się do momentu, gdy Ethereum po raz pierwszy zobowiązało się do przyszłości skoncentrowanej na rollupach. Ta decyzja nie wynikała z teoretycznych preferencji. Wynikała z presji.
Między 2018 a 2021 rokiem Ethereum zmierzyło się z rosnącą sprzecznością. Z jednej strony popyt na przestrzeń blokową rósł szybko z powodu DeFi NFT i spekulacji on-chain. Z drugiej strony koszty uruchomienia pełnego węzła rosły, a społeczność była głęboko oporna na jakiekolwiek rozwiązanie, które znacznie zwiększyłoby wymagania sprzętowe. Skalowanie warstwy bazowej bezpośrednio było politycznie trudne i społecznie ryzykowne.
Rollupy pojawiły się jako kompromis, który zadowolił wszystkich na papierze. Ethereum Layer1 mogło pozostać konserwatywne i bezpieczne. Sieci Layer2 zajmowałyby się wykonawstwem i skalowaniem. Teoretycznie te systemy Layer2 ostatecznie odziedziczyłyby model bezpieczeństwa Ethereum i decentralizowałyby się w czasie. Pomysł rollupów jako "odłamków Ethereum" stał się dominującą narracją.
Ta roadmapa nie była tylko technicznym planem. Stała się społecznym kontraktem. Deweloperzy budowali wokół niej. Inwestorzy finansowali ją. Media ją wzmacniały. Layer2 nie był tylko metodą skalowania. Był przedstawiany jako przeznaczenie Ethereum.
W tamtym czasie zakład miał sens. Ethereum nie mogło szybko się skalować bez ryzyka fragmentacji. Konkurencyjne Layer1 pojawiały się z wyższą przepustowością i prostszymi doświadczeniami użytkowników. Roadmapa skoncentrowana na rollupach pozwoliła Ethereum opóźnić trudne wybory, zachowując jednocześnie swój ideologiczny rdzeń.
Jednak w tej decyzji tkwiło założenie, które później okazało się kruche. Zakładało, że projekty Layer2 dobrowolnie zmienią się w kierunku głębokiej decentralizacji, nawet gdyby to się sprzeciwiało ich biznesowym zachętom. Zakładało, że sam czas rozwiąże problem koncentracji władzy. Zakładało zgodność tam, gdzie nigdy nie była egzekwowana.
To był pierwotny strategiczny zakład. Ethereum outsourcowało złożoność wykonawczą do zewnętrznych sieci, ufając, że długoterminowe wartości poprowadzą ich ewolucję. Z perspektywy czasu, to była mniej techniczny plan, a bardziej akt wiary.
DLACZEGO DECYDENTALIZACJA LAYER2 ZASTOJA I DLACZEGO NIGDY NIE BYŁO TO TYLKO KWESTIĄ TECHNICZNĄ
Przez lata wolna decentralizacja na Layer2 była wyjaśniana jako kwestia dojrzałości. Zespoły argumentowały, że wczesna centralizacja była konieczna dla bezpieczeństwa i efektywności. Krytycy byli proszeni o cierpliwość. Wprowadzono ramy oparte na etapach, aby sygnalizować postęp.
Jednak niewygodna rzeczywistość jest taka, że decentralizacja zastała nie z powodu trudności technicznych, ale z powodu niezgodności zachęt. Kontrola nad sekwencerami oznacza kontrolę nad kolejnością transakcji i przychodami z opłat. Władza rządząca zapewnia elastyczność regulacyjną. Systemy multisig redukują ryzyko operacyjne.
Przechodząc w kierunku pełnej minimalizacji zaufania, usuwa się te zalety. Wprowadza to niepewność i redukuje opcjonalność. Z perspektywy operatora Layer2 decentralizacja nie jest aktualizacją. To kompromis.
Dlatego wiele sieci Layer2 pozostało strukturalnie scentralizowanych długo po zakończeniu ich wczesnej fazy. Nie tymczasowo scentralizowanych, lecz celowo. System nagradzał kontrolę, a nie jej zrzeczenie.
Ethereum tolerowało to, ponieważ alternatywa wydawała się gorsza. Dopóki sieci Layer2 dostarczały niższe opłaty i wyższą przepustowość, ekosystem akceptował różnicę między teorią a rzeczywistością. Narracja przyszłej decentralizacji działała jako tarcza przeciwko głębszej analizie.
Niedawny artykuł Vitalika przełamuje tę tarczę. Stwierdzając wprost, że decentralizacja Layer2 postępuje znacznie wolniej niż oczekiwano, przekształca problem w porażkę strategiczną, a nie tymczasowe opóźnienie. To rozróżnienie ma znaczenie.
Gdy decentralizacja zostaje uznana za wybór, a nie kamień milowy, cała uzasadniona koncepcja skoncentrowana na rollupach słabnie. Sieci Layer2 przestają wyglądać jak rozszerzenia Ethereum i zaczynają wyglądać jak niezależne systemy pożyczające wiarygodność Ethereum.
W tym momencie pytanie się zmienia. Nie chodzi już o to, czy Layer2 może kiedyś się zdecentralizować. Chodzi o to, czy Ethereum powinno nadal przyznawać im status oficjalnych warstw skalowania, jednocześnie wchłaniając ryzyka ich decyzji projektowych.
KIEDY ETHEREUM WYBIERA SKALOWANIE, ORYGINALNA OBIETNICA LAYER2 ZAPADA SIĘ
W ciągu ostatniego roku działania Ethereum cicho sygnalizowały zmianę na długo przed przybyciem słów. Stopniowe zwiększanie limitu gazu. Optymalizacje warstwy wykonawczej. Stopniowe przesuwanie dowodów zero wiedzy bliżej warstwy bazowej. To nie są zmiany kosmetyczne.
Reprezentują one odwrócenie wcześniejszego założenia, że Layer1 musi pozostać minimalny za wszelką cenę. Ethereum jest teraz gotowe przyjąć większą odpowiedzialność na warstwie bazowej, aby odzyskać spójność i kontrolę.
Ta zmiana zasadniczo zmienia propozycję wartości ogólnych sieci Layer2. Jeśli koszty transakcji Layer1 zbliżają się do kosztów Layer2, a luki w wydajności nadal się zmniejszają, to główne uzasadnienie dla Layer2 znika.
Użytkownicy nie wybierają architektur. Wybierają doświadczenia. Jeśli warstwa bazowa stanie się wystarczająco tania i szybka, niewielu użytkowników zniesie dodatkową złożoność mostkowania fragmentowanej płynności i wielu środowisk wykonawczych.
Deweloperzy stoją przed tym samym obliczeniem. Budowanie na Layer2 ma sens, tylko jeśli oferuje coś znacząco różnego. Jeśli jedynie replikują Ethereum z dodatkowymi krokami, staje się to obciążeniem, a nie korzyścią.
Artykuł Vitalika można odczytać jako oficjalne uznanie, że pierwotna rola przypisana Layer2 jest zakończona. Rollupy służyły jako most w okresie, gdy Ethereum nie mogło się skalować bezpośrednio. Ten okres się kończy.
Nie oznacza to, że wszystkie sieci Layer2 znikną. Oznacza to, że ich legitymacja musi teraz być zdobywana poprzez różnicowanie, a nie dziedziczona przez stowarzyszenie.
Implikacja jest niewygodna, ale jasna. Ethereum już nie postrzega Layer2 jako przyszłości swojej warstwy wykonawczej. Postrzega je jako opcjonalne środowiska o różnych stopniach zaufania i znaczenia.
CO PRZETRWA I CO NIE W NARRACJI PO ROLLUPIE
Jeśli roadmapa skoncentrowana na rollupach nie jest już kręgosłupem przyszłości Ethereum, to ekosystem musi dostosować się odpowiednio. Nie wszystkie sieci Layer2 stają w obliczu tego samego losu.
Ogólne Layer2, które istnieją głównie po to, aby oferować tańsze transakcje Ethereum, są najbardziej zagrożone egzystencjalnie. Ich propozycja wartości maleje w miarę poprawy Layer1. Ich decentralizacja pozostaje niekompletna. Ich modele ekonomiczne zależą od utrzymanego ruchu, który może się nie zmaterializować.
W przeciwieństwie do tego, wyspecjalizowane Layer2 mają wciąż ścieżkę naprzód. Sieci, które koncentrują się na prywatności, ultra niskiej latencji, aplikacjach nie finansowych lub wykonawstwie specyficznym dla aplikacji, mogą uzasadnić swoje istnienie. Oferują funkcjonalności, które Ethereum Layer1 nie jest zaprojektowane, aby optymalizować w krótkim okresie.
Kluczową różnicą jest intencja. Przetrwanie Layer2 nie będzie pozycjonować się jako przyszłość Ethereum. Będą pozycjonować się jako uzupełnienia Ethereum.
Ta transformacja wymusza również ponowną ocenę dla inwestorów. Wiele wycen Layer2 opartych było na założeniu o stałej strukturze istotności. To założenie już nie obowiązuje. Pozostaje jakość wykonania, różnicowanie i rzeczywisty popyt.
Vitalik nie ogłosił końca Layer2. Usunął ich domyślną legitymację. Rynek zrobi resztę.
Na dłuższą metę ta korekta może wzmocnić Ethereum. Odbierając swoją podstawową ścieżkę skalowania i wyjaśniając rolę sieci zewnętrznych, Ethereum zmniejsza systemową niejednoznaczność. Wymienia krótkoterminowy dyskomfort na długoterminową spójność.
Niewygodna prawda jest taka, że największym błędem Ethereum nie było wybranie Layer2. To było założenie, że outsourcowanie swojej przyszłości zachowa jego wartości. To założenie zostało teraz porzucone.
Dla uczestników ekosystemu pytanie nie jest już teoretyczne. Jest praktyczne. Które sieci oferują prawdziwą wartość poza pożyczoną bezpieczeństwem. A które były tylko podtrzymywane narracją, która teraz dotarła do końca.
"Vitalik przyznaje się do błędnego osądu strategicznego, gdy Ethereum zaczyna kończyć narrację Layer2" ten artykuł został pierwotnie opublikowany w (CoinRank).
