Większość systemów prywatności zakłada idealne warunki: nienaruszone sieci, uczciwych walidatorów, nieprzerwaną dostępność. Walrus zakłada przeciwnie. Jego architektura traktuje awarię jako stan domyślny, a nie wyjątek. Łącząc kodowanie erasure z zdecentralizowanym przechowywaniem obiektów, Walrus przekłada prywatność na właściwość geometryczną układu danych, a nie obietnicę egzekwowaną przez tajemnicę.
W Walrusie żaden pojedynczy fragment nie niesie ze sobą znaczenia semantycznego. Kompromis nie jest już binarny. Atakujący nie „włamuje się”; napotyka statystyczny szum. To przesuwa model bezpieczeństwa z obrony perymetralnej na zarządzanie entropią. System nie musi ukrywać wszystkiego — musi tylko zapewnić, że częściowa widoczność nigdy nie zbiega się w zrozumienie.
To, co jest cicho radykalne, to jak wpływa to na założenia dotyczące zaufania. Użytkownicy nie polegają już na ciągłej dostępności ani uniwersalnej uczciwości. Polegają na strukturalnej nieodwracalności. Zaufanie jest osadzone w tym, jak dane są rozdzielane, a nie w tym, kto je strzeże.
W miarę jak systemy zdecentralizowane się rozwijają, prywatność, która degraduje w sposób łagodny, będzie miała większe znaczenie niż prywatność, która dramatycznie się załamuje. Walrus wskazuje na przyszłość, w której sama odporność staje się najsilniejszą formą poufności.#walrus @Walrus 🦭/acc $WAL
