W ostatnim czasie, im głębiej zaglądam w projekt Walrus, tym bardziej odczuwam rodzaj dziwnego przyciągania. Bez zbędnego hałasu, bardzo spokojnie — Walrus staje się najbardziej niedocenianą, a jednocześnie najbardziej praktyczną siłą w śledzeniu przechowywania Web3. Brak przesadzonych obietnic, brak błyszczącego marketingu — tylko uczciwe inżynierowanie trudnych problemów.
Podczas rozwijania Web3 w ostatnich latach pojawiła się niepokojąca rzeczywistość. On-chain projektujemy logikę aktywów, transakcje, stan — wszystko jest perfekcyjnie zaprojektowane. Ale rzeczywista waga aplikacji, jak strony front-end, obrazy, wideo, zasoby do gier, modele AI — ostatecznie trafia do scentralizowanej usługi, takiej jak AWS, lub w pewnego rodzaju niepewną grę hazardową opartą na pinning IPFS. Gdy pinning zostaje wyłączony, dane znikają. To tak, jakby postawić papierową ścianę na betonowej podstawie. Po tylu latach mówienia o decentralizacji, jeśli największa część, która konsumuje najwięcej pasma i przechowywania, przechodzi do centralnego lub słabego bodźca, gdzie wówczas znajduje się cała historia?
Walrus odpowiedział na to pytanie zupełnie inaczej. Nie próbował stworzyć ogromnego i ciężkiego L1. Zamiast tego wyraźnie rozdzielił „wykonanie” i „przechowywanie”. Sieć Sui radzi sobie z logiką on-chain, zarządzaniem obiektami, płatnościami i koordynacją. Walrus skoncentrował się na stworzeniu programowalnej, zdecentralizowanej warstwy przechowywania dla dużych plików. Ten projekt jest niesamowicie klarowny — Sui bada konsensus i dowód dostępności, a Walrus koduje dane i rozprowadza je w setkach lub tysiącach niezależnych węzłów.
Najważniejszym aspektem jest tutaj kodowanie erasure, które Walrus nazywa rozwiązaniem „Czerwone Rzeczy”. W tradycyjnej replikacji trzeba przechowywać wiele kopii całego pliku, co jest straszliwie kosztowne. Kodowanie erasure wykorzystuje matematykę do fragmentacji danych w taki sposób, że nawet jeśli nie ma wszystkich fragmentów, można odzyskać oryginalne dane, mając tylko część. Oznacza to idealną równowagę między dostępnością danych a kosztami przechowywania. Według oficjalnych danych, Walrus może wytrzymać awarie dużych węzłów lub złośliwe zachowanie przy zaledwie 4x-5x replikacji, a mimo to dane można odzyskać.
Dlatego koszty Walrus są znacznie niższe w porównaniu do stałego przechowywania, takiego jak Arweave, i nie są tak ciężkie jak złożony model ekonomiczny Filecoin. W rzeczywistości zbliżyły się do cen na poziomie chmury, jednocześnie zachowując weryfikowalność na poziomie blockchain i decentralizację. Wynikiem tego jest możliwość współistnienia dostępu o wysokiej częstotliwości i zimnego przechowywania. Zdecentralizowane zasoby społecznościowe, zasoby do gier, modele AI, a nawet statyczne zasoby całych stron internetowych — wszystko to można tu przechowywać bez obaw o załamanie modelu ekonomicznego.
To może również zmienić koncepcję własności NFT. Do tej pory wiele NFT właściwie dawało tylko własność jednego URL. Ale jeśli plik multimedialny znajduje się bezpośrednio w Walrus, a jego odniesienie obiektu jest w Sui, to wtedy stwierdzenie „ten zasób należy do mnie” nabiera prawdziwej wagi.
Walrus nie jest już tylko wiadrem do przechowywania; stopniowo staje się rzeczywistą infrastrukturą. Nie można nie wspomnieć o kilku rzeczywistych przykładach. Humanity Protocol migrował miliony wrażliwych danych tożsamości — biometryczne poświadczenia, informacje o reputacji — do Walrus, przechowując już ponad 300 GB danych i planując osiągnąć 10 milionów poświadczeń do końca roku. Bycie wybranym w tak zaufanym przypadku użytkowania, niefinansowym oznacza, że Walrus przeszedł testy bezpieczeństwa i zgodności.
Myriad rynek predykcji trzyma wszystkie swoje obrazy i dane w Walrus, co sprawia, że cała platforma jest audytowalna i naprawdę on-chain. Zaufanie użytkowników wzrosło, a regulatorzy mogą uzyskać dowody na integralność danych, gdy zajdzie taka potrzeba. Ponadto, w współpracy z Veea Inc., Walrus wszedł do sieci obliczeniowej brzegowej, wykorzystując klastry NVMe do zapewnienia niskiej latencji odczytu/zapisu. W rezultacie stare problemy z przechowywaniem zdecentralizowanym — latencja i wydajność w czasie rzeczywistym — znacznie się zmniejszyły.
Od strony technicznej Walrus również idzie naprzód. Może skalować dynamiczną pojemność przechowywania w zależności od popytu, nie ma potrzeby rezerwacji niepotrzebnych zasobów. Model sieci asynchronicznej utrzymuje stabilność systemu nawet w rzeczywistych, chaotycznych warunkach sieciowych. Wsparcie Walrus Foundation dla SDK, pulpitu nawigacyjnego, integracji międzyłańcuchowej i narzędzi deweloperskich szybko się rozwija, co sprawia, że ekosystem rośnie jak śnieżna kula.
Token WAL również stopniowo się rozwija. Na początku był tylko środkiem płatności za przechowywanie, ale teraz stał się centrum zarządzania i bodźców. Posiadacze mogą głosować na opłaty za przechowywanie, parametry sieci, aktualizacje — na wszystko. Istnieją również możliwości nagród i airdropów dla członków społeczności uczestniczących w testnetach, hackathonach i operacjach węzłów. W rezultacie, zamiast jednostronnych obietnic infrastruktury i zespołu, rozwija się to w rękach deweloperów i użytkowników.
Na koniec jedno jest jasne — następna eksplozja Web3 nie przyjdzie z TPS ani marketingu. Przyjdzie wtedy, gdy middleware, takie jak Walrus, stanie się na tyle dojrzałe, że deweloperzy nie będą musieli iść na kompromis. Wiele protokołów chce być wszystkim, ale Walrus, akceptując swoje ograniczenia, koncentruje się na rozwiązaniu konkretnego problemu. Ta koncentracja, ta mentalność, która stawia inżynierię na pierwszym miejscu, wyróżnia go.
Czekam teraz na wydajność Devnet i mainnetu — latencję, przepustowość, koszty. Jeśli to będzie stabilne, być może wejdziemy w erę, w której dane będą zarówno tanie, jak i zrównoważone. Wtedy aplikacje on-chain nie będą już uwięzione w papierowych ścianach — staną się twierdzami zdolnymi wytrzymać burze.
\u003cm-48/\u003e \u003ct-50/\u003e \u003cc-52/\u003e
