30 stycznia srebro spadło dramatycznie w dół, tracąc 30% w ciągu dnia. Wiele osób zareagowało pierwszą myślą: czyż to nie jest taka sama apokaliptyczna zapaść jak "bracia Hunt" w 1980 roku? Obraz faktycznie wygląda podobnie — ale w istocie to zupełnie coś innego.
Srebro z 1980 roku to typowy przykład "jednostronnej kontroli przez jeden podmiot + sztuczny monopol + regulacje kończące sprawę raz na zawsze". Bracia Hunt wykorzystali kapitał i zasoby do stworzenia bańki, a na końcu zasady giełdy dosłownie przewróciły stół, co było czystym przypadkiem manipulacji. Dzisiejsza runda bardziej przypomina 2011 roku: uczestnicy nie są jedną korporacją, a instytucje, detaliczni inwestorzy, ETF, kapitał przemysłowy wspólnie popychają rynek do strefy przegrzania; bańka nie jest stworzona przez jedną osobę, lecz powstaje w wyniku makronarracji, napięcia popytowego, zatłoczenia kapitału. Historia się nie powtarza, ale rymy zawsze będą bardzo podobne.
Przywracając czas do 2011 roku, odkryjesz, że kryzys z tamtego roku nie był "nagle się zdarzył", lecz "logika doszła do końca". Po kryzysie finansowym globalne QE napełniło rynek płynnością, złoto wzrosło do 1500, próg był zbyt wysoki, a srebro zostało uznane za "alternatywę o niskim progu dostępu". Po wzroście z 8.5 do 20, zaczęło przyspieszać, aż w kwietniu 2011 roku osiągnęło 49.83 — najstraszniejszą częścią tego wzrostu jest to, że prawie nie wymagało podstawowego wyjaśnienia, wystarczyły szybsze pieniądze, wyższy dźwignia i gęstsze emocje.
To typowy cykl sprzężenia zwrotnego: cena rośnie → kapitał podąża → ETF zwiększa pozycje → kontrakty terminowe wzrastają → więcej osób zwiększa dźwignię i wchodzi na rynek → cena nadal rośnie. W pierwszym kwartale 2011 roku inwestycje w ETF srebra wzrosły dramatycznie, obroty kontraktów terminowych podwoiły się, a detaliczni inwestorzy zaczęli wchodzić na rynek z dużą dźwignią, co nawet spowodowało powstanie społecznej gorączki "finansowego handlu srebrem". W międzyczasie spadek zapasów dostaw został powiększony do narracji o "niedoborze", a oczekiwania dotyczące wyciskania pozycji zaczęły się w rynku samodzielnie "autohipnotyzować". Bańka rosła coraz bardziej, aż giełda zaczęła intensywnie podnosić marginesy — w tym momencie rynek przestał być określany przez "byków", a przez "kto może wytrzymać dodatkowe marginesy".
Wynik wszyscy widzieli: podwyżka marginu wywołała Margin Call, kapitał był zmuszony do redukcji pozycji, sprzedaż skoncentrowała się; na to nałożyły się spadki nastrojów geopolitycznych, odbicie dolara oraz wcześniejsze wycofanie dużych kapitałów, co spowodowało moment kryzysu. W zaledwie dziesięciu dniach handlowych srebro spadło z wysokiego poziomu o ponad 30%, a następnie przez kilka lat kontynuowało spadek, całkowicie pogrzebując ostatnich inwestorów, którzy wsiadali do "paraboli". To nie było "błędne kierunek", lecz nieuchronny rezultat "niedopasowania strukturalnego + zatłoczenia dźwigni".
Patrząc na ten spadek w 2026 roku, na powierzchni jest niemal lustrzanym odbiciem 2011 roku: najpierw irracjonalny wzrost, napięcie w punkcie dostawy, zatłoczenie dźwigni, a potem giełdy i systemy brokerskie zaczynają zaostrzać ryzyko (podwyżki zabezpieczeń, zwiększenia kontroli ryzyka), co ostatecznie wyzwala łańcuchowy upadek wysokiej dźwigni, a rynek w najszybszy sposób kończy proces debańkowy. To, co widzisz jako spadającą linię K, to w istocie "nagle znikająca płynność" — to nie tak, że nikt nie chce kupić, ale nikt nie odważy się przejąć w momencie, gdy ty upadasz.
Jednak w 2026 roku istnieją podstawowe różnice, których nie było w 2011 roku, co decyduje o tym, że nie będzie prostej kopii "czteroletniego rynku niedźwiedzia". Po pierwsze, kruchość systemu dolara jest znacznie większa niż wtedy. W 2011 roku dolar wciąż był absolutnym kotwicą, jedno zdanie Fed mogło zmienić globalne wyceny; teraz problemy z zaufaniem do dolara, kwestie fiskalne i długowe, ochrona handlu oraz narracja globalnego podziału są silniejsze, a długoterminowe zapotrzebowanie na "twarde aktywa" bardziej ugruntowane. Po drugie, sztywne napięcia w popycie i podaży srebra są bardziej wyraźne. W 2011 roku więcej było bańki kierowanej spekulacją, podczas gdy obecny strukturalny wzrost popytu przemysłowego (fotowoltaika, AI/półprzewodniki, pojazdy elektryczne itd.) sprawia, że "praktyczne właściwości" srebra są twardsze, a luka popytu i zapasów łatwiej tworzy średnio- i długoterminowe wsparcie po korekcie. Po trzecie, środowisko geopolityczne jest bardziej złożone, premiowanie ryzyka jest bardziej powszechne, co sprawi, że srebro w procesie "debańkowym — ponownej wyceny" będzie przechodzić przez intensywne wahania, a nie gładko.
Dlatego wolę zdefiniować ten spadek jako: rynek przeszedł z "dominacji emocji" do "dominacji struktury". Krótkoterminowo zabija dźwignia, wyciska przepełnione transakcje, likwiduje ostatnią grupę inwestorów podążających za wzrostem; w średnim i długim okresie to te trzy rzeczy naprawdę decydują, czy srebro może znów wzrosnąć: zaufanie do dolara i rzeczywiste stopy procentowe, czy globalny popyt przemysłowy może być utrzymany, oraz czy luka między zapasami a popytem/może się dalej kurczyć.
Na koniec jedno najbardziej realistyczne przypomnienie: niebezpieczeństwo srebra nigdy nie polega na "złym kierunku", lecz na "wahaniach ponad zdolność do wytrzymania". W ekstremalnych warunkach w 1980 roku korekta mogła wynosić blisko 95%, a w 2011 roku z najwyższego punktu do kolejnych lat również blisko 80%. Urok srebra tkwi w jego elastyczności, a jego siła rażenia także w elastyczności. Nawet jeśli długoterminowo masz rację, wystarczy raz pomylić się z pozycją, dźwignią lub zleceniem stop loss, aby nie mieć już następnej okazji.
Jak głęboki będzie ten spadek? Nie wiadomo. Ale można być pewnym, że prawdziwym zwycięzcą nie jest "ten, kto odważy się kupić na dnie", lecz "ten, kto przetrwa do następnej rundy".
