999

Wracałem do małego miasteczka rodzinnego przez ponad dziesięć dni, w końcu nie mogłem tego znieść, w moim sercu nieustannie tęskniłem za dniami w Changsha.

W Changsha było tak swobodnie, z bratem Tu, wielkim arbuzem, przystojnym i innymi, spotykaliśmy się razem, w tygodniu zaledwie raz lub dwa byliśmy lekko pijani, alkohol był tylko do zabawy, a nasze wygłupy były szczere, pić do lekkiego upojenia i przestać, a po smaku zostawał tylko relaks. Ale wróciłem do rodzinnego miasteczka, a spotkania przy alkoholu były jak nieuchronna sieć, przez ponad dziesięć dni praktycznie codziennie jedno za drugim, minimum dwa spotkania, maksimum trzy. Moja wytrzymałość na alkohol została już dawno zredukowana przez wiek, nie jestem już tą samą osobą, która mogła pić do upadłego, ale nie mogłem oprzeć się gęstości tych spotkań, przeliczywszy, w tygodniu przynajmniej raz byłem mocno pijany, dwa razy lekko pijany, a po każdym przebudzeniu ból głowy i ciężkość w żołądku, tylko ja o tym wiedziałem.

Nie myślałem o ucieczce, ale zasady małego miasteczka z reguły kręcą się wokół znajomych. Bracia, koledzy, przyjaciele, którzy znają mnie od dziecka, naprawdę szczerze pamiętają, że wróciłem, niektórzy dzwonią na dwa dni przed, żeby umówić się na jedzenie i picie, ta gorąca serdeczność była oczywista. Jeśli bym odmówił, nieuchronnie zyskałbym łatkę, że jestem bez serca, i zawiodłem tę pamięć; ale zaciągnąwszy się na spotkanie, każdy wypity kieliszek to była strata dla mojego ciała, a rozmowy i hałasy przy stole były jedynie przykrywką dla niewidocznego zmęczenia.

Z jednej strony są relacje, których nie można odrzucić, z drugiej strony jest ciało, które nie wytrzymuje, utknąłem pośrodku i nie wiem, co robić. Czy jest ktoś, kto ma podobne doświadczenia, kto mógłby doradzić, jak rozwiązać problem z tymi spotkaniami alkoholowymi po powrocie do domu?