Dlaczego stateless blockchains wydają się niekompletne
Stateless design brzmi czysto na papierze. Każda transakcja stoi sama. Bez bagażu. Bez pamięci. Tylko wykonanie i dowód. Przez lata było to traktowane jako siła blockchainów.
W praktyce, to także powód, dla którego wiele aplikacji Web3 wydaje się płytkich.
W momencie, gdy aplikacja potrzebuje ciągłości, deweloperzy wychodzą poza łańcuch. Postęp gracza, zachowanie użytkownika, uczenie się AI, reputacja. Wszystko to kończy się na przechowywaniu gdzie indziej. Blockchain staje się weryfikatorem, a nie systemem, na którym użytkownicy mogą w pełni polegać.
To tworzy cichą lukę między obietnicą a rzeczywistością. Użytkownicy myślą, że wchodzą w interakcję z zdecentralizowanym oprogramowaniem, ale najważniejsze części często zależą od usług, których nie mogą sprawdzić ani kontrolować. Gdy te usługi zawodzą lub się zmieniają, aplikacja łamie się w sposób, którego blockchain nie może naprawić.
Vanarchain kwestionuje ten domyślny stan, podważając samą statelessness. Zamiast traktować pamięć jako zobowiązanie, traktuje ją jako coś, co można zaprojektować starannie i celowo w łańcuchu. Nie wszystko należy tam, ale to, co należy, nie powinno być przekazywane na zewnątrz z nawyku.
To podejście nie jest łatwe. Utrzymujący się stan zwiększa odpowiedzialność. Błędy projektowe są trwałe. Ale również redukuje niewidzialne zależności, które osłabiają zaufanie w czasie.
Systemy stateless są wydajne. Systemy stateful są odporne.
Jeśli Web3 chce budować aplikacje, na których ludzie polegają, a nie tylko eksperymentować, będzie musiał szczerze zmierzyć się z tym kompromisem. Niektóre łańcuchy są budowane do przetwarzania transakcji. Inne zaczynają myśleć o tym, co to znaczy wspierać prawdziwe cyfrowe życie.
