Pytanie praktyczne, do którego wciąż wracam, jest proste: kto tak naprawdę jest gotów polegać na zdecentralizowanej pamięci masowej, gdy coś pójdzie nie tak? Nie wtedy, gdy demo działa, ale gdy dane są kwestionowane, regulatorzy zadają pytania lub koszty rosną bardziej niż oczekiwano.
Większość zdecentralizowanych systemów pamięci masowej ma z tym problem. Mówią o wolności i trwałości, ale prawdziwi użytkownicy martwią się o prędkość odzyskiwania, przewidywalność i to, czy system zachowuje się rozsądnie pod presją. Przedsiębiorstwa dbają o audyty. Budowniczowie dbają o opóźnienia i krzywe cenowe. Instytucje dbają o ostateczność rozliczeń i ekspozycję jurysdykcyjną. Wiele "rozwiązań" wydaje się niezręcznych, ponieważ optymalizują najpierw dla ideologii, a potem dla rzeczywistości operacyjnej.
Widząc to w ten sposób, @Walrus 🦭/acc jest interesujące dokładnie dlatego, że nie udaje, że slogany rozwiązują te problemy. Efektywność ma znaczenie, ponieważ nieefektywność objawia się jako ryzyko prawne, błąd ludzki lub ciche porzucenie. Jeśli przechowywanie dużych blobów jest zbyt drogie, zbyt wolne lub zbyt nieprzewidywalne, ludzie omijają to - zazwyczaj wracają do centralnych dostawców, których twierdzą, że nienawidzą.
Walrus wygląda jak infrastruktura zbudowana przez ludzi, którzy rozumieją, że pamięć masowa jest nudna, dopóki nie ulegnie awarii. Używanie Sui i kodowania erasure nie jest ekscytujące; to zakład, że krzywe kosztów i niezawodność mają większe znaczenie niż narracje.
Kto to używa? Prawdopodobnie budowniczowie i organizacje, które już akceptują kompromisy i chcą mniej nieznanych. Działa, jeśli efektywność pozostaje rzeczywista i nudna. Nie udaje się w momencie, gdy złożoność wycieka na użytkowników lub regulatorzy tracą cierpliwość.
