Prywatność jest wymogiem zgodności, a nie preferencją
Prywatność w blockchainie jest często omawiana tak, jakby była osobistym wyborem. Niektórzy użytkownicy jej chcą, inni nie. Taki sposób ujęcia ma sens w aplikacjach konsumenckich, ale rozpada się, gdy w grę wchodzi regulowany sektor finansowy. W systemach instytucjonalnych prywatność nie jest preferencją. Jest to wymóg strukturalny.
Banki, fundusze i regulowane podmioty nie są przeciwni nadzorowi. To, czego nie mogą zaakceptować, to niekontrolowane ujawnienie. Regulacja finansowa opiera się na selektywnej widoczności. Niektóre strony muszą być w stanie weryfikować aktywność, podczas gdy inne nie mogą jej w ogóle widzieć. Tradycyjna infrastruktura egzekwuje to poprzez scentralizowaną kontrolę dostępu i autorytet prawny.
Publiczne blockchainy kwestionują ten model, czyniąc przejrzystość domyślną. Każda transakcja jest widoczna. Każdy bilans można wywnioskować. Działa to w przypadku otwartych sieci rozliczeniowych, ale stwarza tarcia dla rzeczywistej aktywności finansowej. Gdy informacja staje się publiczna, nie można jej selektywnie cofnąć. To ograniczenie nie jest filozoficzne. Jest praktyczne.
Bardziej realistyczne podejście polega na oddzieleniu weryfikacji od ujawnienia. System powinien być w stanie udowodnić, że zasady były przestrzegane, nie ujawniając podstawowych danych. Gdy to oddzielenie istnieje, prywatność przestaje być przeszkodą w zgodności. Staje się częścią zgodności.
To rozróżnienie jest ważne, ponieważ regulacja nie stoi w miejscu. Standardy raportowania ewoluują. Wymogi jurysdykcyjne różnią się. Systemy, które zakładają pełną przejrzystość, mają trudności z dostosowaniem się, nie wprowadzając później scentralizowanych kontroli.
Dusk podchodzi do prywatności jako części podstawowej infrastruktury, a nie warstwy dodanej później. Weryfikacja nie zależy od ujawniania szczegółów transakcji całej sieci. Zamiast tego poprawność można zweryfikować bez szerokiego ujawnienia.
