Istnieje fraza, którą branża technologiczna uwielbia powtarzać: „Nie bądź zły.”
Brzmi pewnie. Jednocześnie tworzy to straszne fundamenty.
Internet nie zawiodł, ponieważ firmy nagle stały się złośliwe. Zawiodł, ponieważ systemy zostały zaprojektowane tak, aby pozwalały na ekstrakcję bez oporu. Gdy przekroczenie granic jest możliwe, w końcu staje się polityką.
Ufność nigdy nie była strategią. Była tylko tymczasowym rozwiązaniem.
Centralizowane systemy danych działają tylko tak długo, jak firmy decydują się na ograniczenie. Historia pokazuje, jak to się kończy: zbierane jest więcej danych, wykorzystywane agresywniej, dzielone cicho. Użytkownicy rzadko protestują, ponieważ szkoda jest opóźniona, abstrakcyjna i rozpraszana w czasie.
Walrus zaczyna od odwrotnej założenia.
Zakłada, że nadużycia będą się zdarzać, jeśli systemy to zezwalają, dlatego projektuje systemy, w których nadużycia są niemożliwe od samego początku.
To sformułowanie ma znaczenie. Walrus nie prosi użytkowników, by ufali kimkolwiek z ich danymi. Usuwa całkowicie potrzebę zaufania. Dane są rozproszone. Zasady dostępu są przestrzegane na łańcuchu bloków. Szyfrowanie jest wbudowane. Nie ma klucza administratora, nie ma możliwości obejścia, nie ma cichego wyjątku, który mógłby obejść intencję użytkownika.
Nawet jeśli ktoś chciałby wykorzystać system w sposób nieodpowiedni, nie byłby w stanie tego zrobić.
To staje się krytyczne tam, gdzie dane mają bezpośredni wpływ finansowy.
Weźmy samochody elektryczne. Dane z EV są ogromnie wartościowe dla dostawców energii, ubezpieczycieli i planistów miejskich. W modelach centralizowanych ta wartość jest wyłapana na wstępie i wykorzystywana w sposób szkodliwy na końcu – wyższe składki, ocena zachowań, dynamiczne ceny. Kierowcy nie wyrażali zgody na tę ekonomię, a mimo to są w niej zamknięci.
Walrus tworzy inny środowisko ograniczeń.
Dane mogą nadal być wykorzystywane, ale tylko w sposób wyraźnie dozwolony przez użytkowników. Agregaty zamiast surowych strumieni. Dowody kryptograficzne zamiast ciągłego nadzoru. Odszkodowanie zamiast cichego wyłudzania.
To nie ideologia. To inżynieria.
Różnica jest wyraźna. W systemach centralizowanych prywatność i monetyzacja są wrogami. Albo ujawniasz wszystko, albo niczego nie otrzymujesz. W Walrusie współistnieją, ponieważ dostęp jest precyzyjny. Udzielasz dokładnie tego, co jest wymagane, i nic więcej.
Dlatego Walrus wydaje się nieuchronny, a nie opcjonalny.
Wraz ze skalowaniem agentów AI, systemów autonomicznych i rynków opartych na danych koszt ujawnienia surowych danych wybuchnie. Platformy centralizowane odpowiedzą tak, jak zawsze: zbierają więcej danych, ograniczają dostęp i przenoszą ryzyko na użytkowników.
Walrus reaguje na to przez projektowanie.
Moje zdanie jest proste. Przyszły internet nie zostanie zbudowany na obietnicach, politykach ani zaufaniu do marki. Zostanie zbudowany na ograniczeniach, w systemach, w których złośliwe zachowania są nieopłacalne i strukturalnie niemożliwe. Walrus to jedna z pierwszych warstw infrastruktury danych, która na dużą skalę przestrzega tego zasady.
Ludzie często pytają, kiedy dane rozproszone „wejdą na główną scenerę”. To pomija istotę. Prawdziwe pytanie brzmi: jak długo użytkownicy będą tolerować generowanie wartości za darmo, podczas gdy ponoszą cały ryzyko.
Walrus nie próbuje przekonywać użytkowników. Zmienia zasady, dzięki czemu przekonywanie nie jest potrzebne. Gdy własność staje się domyślna, wszystko inne organizuje się wokół niej.
To nie jest tylko lepsza warstwa danych.
To całkowicie inny kierunek dla internetu.
