Zauważam wzorzec z @Walrus 🦭/acc $WAL .
Nie chodzi o to, by „umieścić wszystko na łańcuchu”, tylko po to, by brzmieć rozproszenie — robi się rzeczywiste, praktyczne.
Duże dane żyją poza łańcuchem, gdzie faktycznie powinny być.
Zasady, własność, dowody i czas są na łańcuchu, gdzie ważna jest zaufanie.
To podział sprawia, że Walrus wydaje się dojrzały.
Zamiast zmuszać każdy węzeł do przechowywania ciężkich plików, Walrus rozprowadza dane między operatorami przechowywania i używa Sui do śledzenia prawdy: kto przechowywał dane, przez jak długo i czy nadal są dostępne. Bez zgadywania. Bez ślepego zaufania. Tylko potwierdzenia na łańcuchu i dane przetwarzane efektywnie poza łańcuchem.
To, co najbardziej podoba mi się, to intencjonalność.
Nie głośne. Nie pośpieszne. Projektowane do rzeczywistego użytkowania, nie do prezentacji.
Jeśli aplikacje Web3 mają obsługiwać media, dane AI, zapisy tożsamości i treści należące do użytkowników w skali, taka architektura nie jest opcjonalna — jest nieunikniona.
Walrus wydaje się mniej jak „projekt przechowywania”
i bardziej jak sposób, w jaki przechowywanie powinno działać w Web3.
