Bank Francji zakończył pełną repatriację swojej całkowitej krajowej rezerwy złota wynoszącej 2437 ton.
Sprzedali pozostałe 129 ton przechowywanych w Nowojorskiej Rezerwie Federalnej i zastąpili je identycznymi sztabkami wyższej jakości, które teraz są zamknięte w ich własnych skarbcach w Paryżu.
Każda pojedyncza uncja jest teraz fizycznie z powrotem na francuskiej ziemi.
To był ostatni krok w przemyślanej, wieloletniej strategii, która rozpoczęła się od wewnętrznego audytu w 2024 roku i zakończyła się między lipcem 2025 a styczniem 2026.
Wyznaczyli czas sprzedaży na rekordowo wysokie ceny złota i wyszli z czystym zyskiem kapitałowym w wysokości 13 miliardów euro.
Główny sojusznik NATO i jeden z największych posiadaczy złota na Ziemi właśnie usunął każdą uncję swojej strategicznej rezerwy z amerykańskiej pieczy.
Nie ma już francuskiego złota w Nowojorskiej Rezerwie Federalnej. Nie ma już polegania na zagranicznych skarbcach. Oto, co to naprawdę oznacza dla dolara amerykańskiego.
Banki centralne na całym świecie cicho przyspieszają repatriację złota, ponieważ nie ufają już w pełni przechowywaniu swojego najważniejszego aktywa w Stanach Zjednoczonych.
To cicha votum braku zaufania do starego modelu przechowywania, który wspierał dominację dolara przez dekady.
Nawet bliscy sojusznicy zabezpieczają się przed ryzykiem, że Waszyngton pewnego dnia może ograniczyć lub użyć jako broni dostępu do tych skarbców w taki sam sposób, w jaki uzbroił SWIFT i rozliczenia dolarowe.
Za każdym razem, gdy główny posiadacz przynosi swoje złoto do domu, podważa to fundamenty zaufania, na których oparty jest system dolara.
Dolar stał się światową walutą rezerwową, ponieważ wszyscy wierzyli, że amerykańskie skarbce są najbezpieczniejszym miejscem na Ziemi do przechowywania ostatecznych pieniędzy.
To przekonanie widocznie pęka od wewnątrz samego zachodniego sojuszu. Dla rynków ten ruch jest wyraźnym przyspieszaczem.
To sygnał dla każdego innego banku centralnego, że mądrym posunięciem jest podążanie za Francją.
Oczekuj więcej ogłoszeń o repatriacji z Europy, Azji i Zatoki w nadchodzących miesiącach.
To oznacza utrzymujący się silny nacisk na zakup złota przez banki centralne, co przez lata będzie pchać ceny w górę.
To także oznacza wolniejszy popyt na obligacje skarbowe USA, gdy narody przesuwają rezerwy w stronę twardych aktywów, którymi fizycznie kontrolują.
Cichy exodus złota z Ameryki nie jest już cichy.
To jest teraz oficjalna polityka z kraju G7.
To jest de-dolaryzacja dziejąca się na żywo z wnętrza sojuszu.
Dolar amerykański właśnie stracił kolejny filar swojej globalnej dominacji.