Obserwuję postępy w robotyce od jakiegoś czasu. Maszyny stają się coraz lepsze z każdym rokiem. Poruszają się bardziej precyzyjnie, reagują szybciej i działają z większą autonomią niż wcześniej. Z zewnątrz wydaje się, że głównym wyzwaniem jest budowanie mądrzejszych robotów.
Ale im więcej o tym myślę, tym więcej pojawia się inne pytanie.
Kto rządzi tym, jak te roboty zachowują się z czasem?
Na początku robotyka wydaje się być historią sprzętową. Silniki, czujniki i inżynieria mechaniczna. Ale gdy robot zaczyna podejmować decyzje na podstawie danych i obliczeń, staje się czymś więcej niż tylko maszyną. Staje się częścią systemu, który potrzebuje struktury.
To tam Fabric Protocol przykuł moją uwagę.
Fabric nie koncentruje się na promowaniu pojedynczego robota. Zamiast tego koncentruje się na infrastrukturze wokół robotyki. Otwartą sieć wspieraną przez Fundację Fabric, która pomaga koordynować, jak ogólnego przeznaczenia roboty są konstruowane, zarządzane i udoskonalane.
Ta zmiana z produktu na infrastrukturę wydaje się ważna.
Roboty dzisiaj często działają w zamkniętych systemach. Firma buduje maszynę, kontroluje oprogramowanie i zarządza aktualizacjami wewnętrznie. Ten model działa przez jakiś czas, szczególnie w wczesnych etapach rozwoju. Ale w miarę jak robotyka staje się bardziej zintegrowana z przemysłami, te systemy zaczynają współdziałać z innymi systemami, innymi maszynami i operatorami ludzkimi.
Koordynacja staje się konieczna.
Fabric wprowadza ideę weryfikowalnego obliczania w robotyce. Zamiast decyzji robotycznych istniejących całkowicie w ramach prywatnej infrastruktury, ich obliczenia mogą być zakotwiczone w publicznym rejestrze. To oznacza, że działania i aktualizacje mogą być strukturalizowane przez wspólną infrastrukturę zamiast być kontrolowane przez jeden podmiot.
Dla mnie ta struktura ma sens.
Jeśli roboty mają działać w rzeczywistych środowiskach, przejrzystość staje się ważna. Nie tylko przejrzystość dotycząca tego, co robi robot, ale przejrzystość dotycząca tego, jak jego decyzje są przetwarzane i jak jego systemy ewoluują w czasie.
Sama zdolność sprzętowa nie rozwiązuje tego.
Możesz zbudować potężnego robota, ale jeśli systemy rządzące jego obliczeniami i aktualizacjami pozostaną nieprzejrzyste, problem koordynacji pozostaje. To tam infrastruktura zaczyna mieć znaczenie tak samo jak sama maszyna.
Fabric podchodzi do robotyki z tej warstwy infrastruktury. Dane, obliczenia i regulacje skoordynowane przez publiczny rejestr i modułowe systemy, które pozwalają agentom robotycznym ewoluować w ramach wspólnej struktury.
To modułowe podejście również pozwala na elastyczność. Robotyka nie będzie rozwiązaniem uniwersalnym. Różne środowiska będą wymagały różnych zdolności, a otwarta struktura pozwala na rozwój tych zdolności bez blokowania wszystkiego w jednym zamkniętym ekosystemie.
Myślę też o współpracy.
W miarę jak robotyka rośnie, maszyny będą częściej wchodzić w interakcje z innymi maszynami i systemami ludzkimi. Logistyka, produkcja, środowiska usługowe, te systemy nie będą istnieć w izolacji. Będą potrzebowały koordynacji i wspólnych zasad.
Otwartą sieć tworzy możliwość, aby ta koordynacja odbywała się bardziej przejrzyście.
To dlatego Fabric wyróżnia się dla mnie.
Nie próbuje konkurować z najgłośniejszymi demonstracjami technologii robotycznej. Skupia się na strukturze za tymi maszynami. Ramy, które pozwalają robotom działać odpowiedzialnie jako część większych systemów.
I z biegiem czasu ta struktura może być tak samo ważna jak same maszyny.