Zaufanie do blockchaina miało być automatyczne. Kod zastępuje ludzi. Matematyka zastępuje reputację. Taki był pomysł. Ale im dłużej obserwuję tę przestrzeń, tym bardziej widzę, że zachęty wciąż kształtują zachowanie pod powierzchnią.
Model Dowodu-Reputacji VanarChain przykuł moją uwagę, ponieważ cicho zmienia rozmowę o walidatorach. Zamiast polegać tylko na tym, ile $VANRY ktoś stawia, uwzględnia wydajność i pozycję w czasie. Na powierzchni bloki są walidowane jak w każdej innej sieci. Pod powierzchnią walidatorzy budują historię, która wpływa na przyszły udział i nagrody.
To zmienia zachęty. Walidator nie tylko blokuje kapitał; chroni wiarygodność. A wiarygodność się kumuluje. Jeśli to się utrzyma, reputacja staje się drugą warstwą bezpieczeństwa — nie zastępując stawki, ale ją wzmacniając.
Oczywiście pozostają pytania. Czy systemy reputacji mogą się skalować bez faworyzowania? Czy mogą pozostać wystarczająco przejrzyste, aby utrzymać zaufanie? To prawdziwe obawy. Ale kierunek ma znaczenie.
VanarChain nie pyta tylko, kto ma najwięcej tokenów. Pyta, kto zasłużył na prawo do zabezpieczenia sieci. A ta subtelna zmiana wydaje się większa, niż się wydaje na pierwszy rzut oka.
