Kiedyś myślałem, że niepowodzenia w zarządzaniu dotyczą głównie złych decyzji.
Vanar sprawił, że uświadomiłem sobie, że często chodzi o zły timing.
W wielu systemach propozycje się piętrzą, okna głosowania się nakładają, a realizacja jest przyspieszana w momencie, gdy uwaga jest najwyższa. Wynik to nie tylko niezgoda — to decyzje podejmowane w niewłaściwej kolejności.
Ciekawe w kierunku Vanara jest to, jak bardzo wydaje się dbać o sekwencję, a nie tylko o wynik. Gdy zmiany są wprowadzane w przewidywalnej kolejności, zespoły przestają traktować zarządzanie jak ćwiczenie przeciwpożarowe i zaczynają traktować je jak część normalnych operacji.
Dobre zarządzanie nie jest głośniejsze.
Jest cichsze, wolniejsze i łatwiejsze do zniesienia.
A infrastruktura, która respektuje timing, zazwyczaj kończy z mniejszą liczbą „awaryjnych” decyzji — i bardziej trwałymi.
