Czuje się, jakby Fed stał przed termostatem, kłócąc się o dokładny stopień, w którym przestajesz się pocić i zaczynasz się trząść.
Jedna strona chce poczekać i obserwować: Michael Barr zasadniczo mówi "utrzymuj stabilność przez jakiś czas", aż pojawi się wyraźne, trwałe schłodzenie inflacji towarów — zwłaszcza przy ryzyku związanym z presją cenową wynikającą z ceł.
Druga strona jest gotowa do ruchu, jeśli dane się poprawią: Austan Goolsbee mówi, że "kilka" cięć jest możliwych w 2026 roku, jeśli inflacja przekonująco wróci w kierunku 2% — ale wciąż wskazuje na uporczywe ceny usług jako problematyczny element.
Oto twarda rzeczywistość stojąca za debatem: stopy procentowe już wynoszą 3,50%–3,75%, inflacja wciąż jest nierówna (2,4% główna inflacja CPI wobec 3,2% inflacja usług), a tło zatrudnienia nie załamało się (+130 000 miejsc pracy, bezrobocie 4,3%).
Nawet ostatnia decyzja pokazała podział w głosowaniu: Fed utrzymał, 10–2, przy sprzeciwie Wallera i Mirana, którzy chcieli natychmiastowego cięcia o 25 pb.
Teraz wszyscy wpatrują się w protokół z posiedzenia z 16-17 stycznia, który opublikuje się o 14:00 ET (północ 19 lutego w Pakistanie), aby zobaczyć, jak wygląda prawdziwe "zielone światło" dla następnego cięcia.
Wnioski: walka nie dotyczy cięcia kiedykolwiek — chodzi o to, czy inflacja daje Fedowi pozwolenie na cięcie bez ponownego rozpalania części, które wciąż działają na gorąco.