Wszedłem do VANAR, spodziewając się zwykłej „tezy łańcucha”, ponieważ tak to wciąż przedstawia większość ludzi. Ale im dłużej siedziałem z tym, co faktycznie dostarczyli i w co wyraźnie budują, tym bardziej to ujęcie wydawało się odwrotne. VANAR mniej przypomina ekosystem błagający deweloperów o wymyślenie przypadków użycia, a bardziej stos produktów, który przypadkowo osiada na łańcuchu, który kontrolują.
Najczystszy sygnał to sposób, w jaki sami układają stos: najpierw łańcuch bazowy, potem Neutron, potem Kayon, a następnie dwie warstwy, które wciąż nazywają „wkrótce dostępne” (Axon i Flows). Jest to przedstawione jak mapa drogowa zestawu oprogramowania, a nie oferta tokenów.
To tam część „wygląda jak Web2” zaczyna nabierać sensu. W Web2 nikt nie sprzedaje „bazy danych” jako celu końcowego. Sprzedają systemy, które sprawiają, że dane są użyteczne: przechowywane, wyszukiwalne, przenośne i zdolne do napędzania workflow. VANAR próbuje zrobić coś strukturalnie podobnego, z tym że chcą, aby przechowywanie i dowody były w łańcuchu, a nie w prywatnej infrastrukturze firmy. Możesz się zgodzić lub nie zgodzić z tym, czy łańcuch w ogóle musi istnieć - ale kształt strategii produktu jest zauważalnie inny niż w większości opowieści L1.
Na warstwie bazowej starsza dokumentacja VANAR jest dość bezpośrednia w tym, co ich zdaniem ma znaczenie dla aplikacji: stabilne niskie opłaty i czasy bloków, które nie sprawiają, że interaktywne produkty wydają się ociężałe. Ich dokument białej księgi określa cel projektowy „stałej opłaty” (stałej w stosunku do wartości dolara) i powtarza cel małych opłat, który ma na celu utrzymanie kosztów transakcji w przewidywalnych granicach dla użycia o wysokiej częstotliwości. Punkt nie polega na nowości. Punkt polega na usunięciu tarcia, aby warstwy powyżej mogły działać jak normalne oprogramowanie, w którym użytkownicy nie muszą myśleć o kosztach za każdym razem, gdy klikają.
Jeśli robisz staranność, wciąż musisz zapytać, czy łańcuch jest rzeczywiście używany, czy tylko opisywany. Własny eksplorator VANAR pokazuje dużą łączną liczbę transakcji i adresów (liczby, które są zbyt duże, aby je zignorować, nawet jeśli pozostajesz sceptyczny co do tego, jaki procent jest organiczny). Te sumy nie dowodzą dopasowania produktu do rynku, ale przynajmniej ustanawiają, że sieć jest żywa, produkuje bloki i przenosi wolumen z czasem, a nie siedzi bezczynnie.
Gdzie VANAR staje się naprawdę interesujący, to Neutron, ponieważ nie jest pozycjonowany jako „przechowywanie” w leniwym sensie. Opisują to jako system kompresji i restrukturyzacji, który przekształca surowe pliki w zwarte „Nasiona”, które mają być przechowywane bezpośrednio na łańcuchu i później zapytane jak aktywna pamięć, a nie traktowane jak martwe bąble. Nagłówkowe twierdzenie, które powtarzają, jest agresywne: kompresowanie czegoś takiego jak 25MB do około 50KB za pomocą „warstw semantycznych, heurystycznych i algorytmicznych”.
Jeśli poważnie traktujesz badania, ta liczba nie powinna być traktowana jako prawda tylko dlatego, że jest wydrukowana na stronie docelowej. Powinna być traktowana jak przypadek testowy: jakie rodzaje danych kompresują się tak dobrze, jak spójne są, co jest utracone i co oznacza „możliwe do weryfikacji” dla przekształconego obiektu? Ale nawet z sceptycyzmem, myślę, że kierunek jest jasny. Starają się przekształcić „dane” w prymityw wielokrotnego użytku, który można przenosić przez workflow i aplikacje bez uwięzienia w bazie danych jednego dostawcy.
To również dlatego myNeutron ma większe znaczenie, niż ludzie mu przypisują. To nie jest tylko „aplikacja” przyczepiona do łańcucha. To klin dystrybucyjny. Produkt jest przedstawiany jako osobista baza wiedzy, w której możesz gromadzić strony, pliki, notatki i wcześniejsze prace, a następnie ponownie używać tego kontekstu bez odbudowywania go od podstaw za każdym razem. Jeśli VANAR może przekonać prawdziwych użytkowników do traktowania tej warstwy pamięci jako codziennego narzędzia, łańcuch przestaje być abstrakcyjną inwestycją infrastrukturalną i staje się torami pod nawyk.
I obserwuję jeden konkretny detal tutaj: ruch w kierunku monetyzacji. Strona aktualizacji VANAR w CoinMarketCap wyraźnie wspomina o „Modelu Subskrypcyjnym Narzędzi AI (2026)” w związku z przenoszeniem produktów takich jak myNeutron na model płatny, z zamierzonym celem stworzenia trwałego popytu na łańcuchu. To zupełnie inny ton niż typowa księga gry kryptowalutowej „zachęt na zawsze”. Pobieranie pieniędzy jest niewygodne, ale jest również znakiem, że ktoś przynajmniej stara się udowodnić, że produkt może stać na swoich własnych zasadach ekonomicznych.
Gdy zaakceptujesz pomysł, że Neutron ma być pamięcią, Kayon staje się łatwiejszy do interpretacji. VANAR pozycjonuje Kayon jako warstwę rozumowania, która znajduje się na tych Nasionach i danych przedsiębiorstw, przekształcając przechowywany kontekst w spostrzeżenia i workflow, które można śledzić i sprawdzać, a nie traktować jak wyniki czarnej skrzynki. Nie jestem tutaj, aby powtarzać ogólne twierdzenia „AI + blockchain”. Ważne jest architektoniczne rozdzielenie: pamięć jako prymityw bazowy, rozumowanie jako warstwa nad nią. W praktyce to w ten sposób ewoluują trwałe systemy oprogramowania - jedna warstwa stabilizuje się, a następnie inna warstwa czyni to użytecznym na dużą skalę.
Jednak Kayon jest również miejscem, w którym mocno bym naciskał jako inwestor. „Możliwe do audytu” może oznaczać dwie bardzo różne rzeczy: może oznaczać „rejestrujemy, co się wydarzyło”, lub może oznaczać „strony trzecie mogą niezależnie weryfikować kluczowe kroki i dane wejściowe”. Publiczne opisy VANAR skłaniają się ku silniejszej interpretacji. Pytanie dotyczące staranności brzmi, czy wdrożenie spełnia te wymagania w trudnych warunkach rzeczywistych, i czy deweloperzy spoza VANAR mogą na to polegać bez indywidualnego wsparcia.
Teraz, szczyt stosu to miejsce, w którym teza albo staje się rzeczywistością, albo pozostaje piękną grafiką. Axon i Flows nadal są wyraźnie określone jako nadchodzące warstwy, a strony samego VANAR traktują je jako „wkrótce”. Niezależne opracowania z końca stycznia 2026 opisują Axon jako system kontraktowy „gotowy na agentów” i Flows jako zestaw narzędzi do zautomatyzowanych workflow na łańcuchu. Ten opis to dokładnie ten rodzaj rzeczy, który może brzmieć imponująco, a mimo to zawieść, jeśli wykonanie zawiedzie lub doświadczenie dewelopera będzie niezdarne.
Ale to również brakujący element, jeśli próbujesz zrozumieć porównanie „stosu produktów Web2”. W Web2 skok od „przechowujemy dane” do „zespoły prowadzą swoje biznesy na tym” to workflow. Orkiestracja. Automatyzacja. Nudny klej, który przekształca narzędzie w warstwę operacyjną. Jeśli VANAR dostarczy Flows w sposób, który rzeczywiście pozwala zespołom definiować niezawodne procesy wieloetapowe, wtedy Neutron i Kayon stają się czymś więcej niż sprytnymi funkcjami - stają się fundamentem pamięci i rozumowania, na którym można budować workflow.
Jedną rzeczą, którą doceniam, jest to, że VANAR wydaje się dokumentować historię w sposób spójny w wielu punktach styku, a nie tylko na jednej błyszczącej stronie. Ich indeks bloga pokazuje częste posty wokół API pamięci i budowania narracji „warstwy inteligencji” przez wczesny luty 2026. To nie gwarantuje substancji, ale spójność ma znaczenie. Projekty, które improwizują, mają tendencję do sprzeczności na stronach. Tutaj ta sama struktura wciąż się pojawia: pamięć → rozumowanie → orkiestracja → aplikacje.
Jednocześnie jestem ostrożny co do tego, co traktuję jako mocny dowód. Wiele treści „analiz” stron trzecich to w zasadzie komentarze przerobione na badania. Nie przeważam tego. Używam tego tylko do sprawdzenia, czy rynek odbiera te same sygnały, które VANAR przesyła, oraz do zidentyfikowania, jakie twierdzenia są powtarzane. Na przykład, wiele ostatnich postów powtarza te same twierdzenia o kompresji Neutron i tę samą ramę drogi, ale te nadal są podporządkowane własnemu przesłaniu VANAR. To nie jest niezależna walidacja; to potwierdzenie, że narracja się rozwija.
Więc jakie jest moje rzeczywiste odczytanie inwestora?
Myślę, że VANAR stawia zakład, że następna fala użycia kryptowalut nie będzie napędzana przez „więcej dAppów”, ale przez lepsze prymitywy dla pamięci, kontekstu i workflow - rzeczy, które sprawiają, że oprogramowanie wydaje się spójne w czasie, nie tylko w portfelach. Neutron to próba uczynienia danych zwartymi i wielokrotnego użytku na łańcuchu. myNeutron to próba przekształcenia tego w nawyk użytkownika. Kayon to próba uczynienia tej pamięci działającej bez utraty możliwości śledzenia. Axon i Flows to próba złożenia tego wszystkiego w rzeczywiste procesy, a nie izolowane funkcje.
Co nie sądzę, że jest jeszcze zasłużone, to ostatni krok: dowód na to, że stos napędza trwały popyt, który nie jest kosmetyczny. Totale eksploratora pokazują aktywność, ale nie mówią, czy ludzie używają Neutron, ponieważ rozwiązują bolesny problem, czy dlatego, że kampania przepchnęła transakcje przez rurę. Ruch subskrypcyjny, jeśli rzeczywiście nastąpi na dużą skalę, byłby znaczącym kamieniem milowym, ponieważ zmusza do postawienia tego pytania na otwartą przestrzeń.
Dlatego moje wnioski są bardziej warunkowe niż celebracyjne.
VANAR nie jest dla mnie interesujący, ponieważ twierdzi, że jest „natywny w AI” lub ponieważ używa nowych etykiet dla starych pomysłów. Jest interesujący, ponieważ stara się zbudować stos w sposób, w jaki firmy programistyczne budują stosy: zaczynając od warstwy bazowej, która zachowuje się przewidywalnie, dodając warstwę pamięci, która jest wielokrotnego użytku, dodając warstwę rozumowania, która jest użyteczna, a następnie dostarczając narzędzia do workflow, które pozwalają innym zespołom budować bez reinventowania hydrauliki. Jeśli wykonają górne warstwy, a deweloperzy je przyjmą do nudnych, powtarzalnych workflow, to „uczucie Web2 na torach Web3” staje się konkretną przewagą, a nie hasłem. Jeśli Axon i Flows nie wypalą, lub jeśli Neutron okaże się bardziej marką niż prymitywem, to teza kompresuje się do „łańcucha z ładnym produktem”, a to znacznie mniejszy wynik.
