Kiedyś myślałem, że wersjonowanie polega głównie na utrzymywaniu starego kodu przy życiu.
Vanar sprawił, że bardziej myślałem o utrzymywaniu starych oczekiwań przy życiu.
W wielu systemach nowa wersja nie tylko dodaje funkcje—cicho zmienia sposób, w jaki rzeczy się czują. Zmiany czasowe. Skrajne przypadki się przesuwają. Rzeczy, które kiedyś były bezpieczne, stają się „prawdopodobnie w porządku.” Wtedy zespoły zaczynają przypinać wersje i unikać aktualizacji, nie dlatego, że nienawidzą postępu, ale dlatego, że nienawidzą niespodzianek.
Ciekawe w podejściu Vanara jest to, jak stabilne wydają się te oczekiwania. Gdy aktualizacje nie przepisują zasad gry, ludzie przestają traktować je jak ryzyko i zaczynają traktować je jak konserwację.
A infrastruktura, która przekształca aktualizacje w konserwację, zwykle zostaje zaufana znacznie dłużej.
