Są momenty w makro, kiedy pojedyncze wydanie danych robi więcej niż aktualizowanie arkuszy kalkulacyjnych; zmusza ludzi do przemyślenia historii, którą cicho budowali w swoich głowach, a raport o zatrudnieniu w sektorze pozarolniczym w styczniu 2026 roku był jednym z tych momentów. Fraza „US NFP Blowout” nie pojawiła się, ponieważ liczba w nagłówku była historycznie ekstremalna, pojawiła się, ponieważ dane zakłóciły pozycjonowanie, podważyły oczekiwania i przypomniały wszystkim, że rynek pracy nie zawsze porusza się w czystych, przewidywalnych liniach, na które traderzy liczą.
Raport pokazał, że amerykańska gospodarka dodała 130 000 miejsc pracy w styczniu, stopa bezrobocia pozostała stabilna na poziomie 4,3 procenta, przeciętne wynagrodzenia godzinowe wzrosły o 0,4 procenta w porównaniu do miesiąca poprzedniego i o 3,7 procenta w porównaniu do roku poprzedniego, a przeciętny tydzień pracy nieznacznie wzrósł do 34,3 godzin. Na pierwszy rzut oka żadne z tych liczb nie krzyczy kryzysu ani przegrzania, ale razem wysłały bardzo wyraźny komunikat, że rynek pracy nie pogarsza się w tempie, którego wielu się spodziewało.
To, co sprawiło, że ten raport wydawał się potężny, to nie tylko sama figura płacowa, ale także timing. Wiodąc do publikacji, rosło przekonanie, że gospodarka wystarczająco się ochładza, aby uzasadnić wcześniejsze i być może bardziej agresywne cięcia stóp procentowych. Rynki obligacji zaczęły skłaniać się w tym kierunku, a rynki walutowe odzwierciedlały podobne myślenie. Zamiast potwierdzić narrację o spowolnieniu, dane o zatrudnieniu dostarczyły obrazu stabilności, a stabilność w tym środowisku jest zakłócająca, ponieważ sprzeciwia się pilności luzowania polityki monetarnej.
Główną warstwą złożoności były rewizje danych zatrudnienia na 2025 rok, które pokazały, że wzrost zatrudnienia w zeszłym roku był znacząco przeszacowany. Poziomy zatrudnienia zostały skorygowane w dół w dużym zakresie, a całkowite zyski zatrudnienia za rok zostały znacznie zmniejszone. To całkowicie zmieniło tło, ponieważ oznaczało, że gospodarka już wchłonęła więcej słabości, niż wcześniej rozumiano, a jednak styczeń wciąż przyniósł solidne zatrudnienie. Efekt był psychologiczny, jak i statystyczny, ponieważ rynek nagle musiał wziąć pod uwagę, że najgorsze spowolnienie mogło już zostać uwzględnione w cenach.
Patrząc głębiej na skład zysków zatrudnienia, zatrudnienie koncentrowało się w sektorach, które mają tendencję do bycia bardziej odpornymi niż cyklicznymi. Sektor opieki zdrowotnej ponownie prowadził z silnymi dodatkami w zakresie usług ambulatoryjnych, szpitali i placówek opiekuńczych, podczas gdy pomoc społeczna również odnotowała znaczący wzrost. Budownictwo zaskoczyło pozytywnie po okresie stagnacji, co sugerowało, że wyższe stopy procentowe nie zniszczyły aktywności tak zdecydowanie, jak obawiano się. W tym samym czasie zatrudnienie w rządzie federalnym spadło, a działalność finansowa wykazała słabość, tworząc mieszany, ale zrównoważony obraz zamiast szerokiego wzrostu.
Ten wzór ma znaczenie, ponieważ pokazuje selektywną siłę, a nie uniwersalną ekspansję. Gospodarka nie działa na pełnych obrotach, ale także nie przewraca się. Sektory oparte na potrzebach nadal zatrudniają, a ten rodzaj zatrudnienia ma tendencję do utrzymywania się nawet w przypadku spowolnienia szerszego wzrostu. Gdy wzrost zatrudnienia pozostaje zakotwiczony w branżach podstawowych, staje się trudniej argumentować, że gwałtowne pogorszenie jest w toku.
Wynagrodzenia i liczba przepracowanych godzin dodały kolejny ważny wymiar do tej historii. Miesięczny wzrost przeciętnego wynagrodzenia godzinowego o 0,4 procenta nie sygnalizuje niekontrolowanej inflacji, ale wskazuje, że popyt na pracę pozostaje wystarczająco zdrowy, aby zapobiec ostrym spadkom wynagrodzeń. Nieznaczny wzrost przeciętnego tygodnia pracy wzmocnił ten punkt, ponieważ pracodawcy zazwyczaj redukują godziny przed zwalnianiem pracowników, gdy popyt słabnie. Widząc, jak godziny rosną zamiast maleć, sugeruje, że firmy nie przygotowują się na skurczenie w krótkim okresie.
Z perspektywy polityki, to tutaj narasta napięcie. Rezerwa Federalna nawigowała delikatną równowagę między schładzaniem inflacji a unikaniem niepotrzebnych szkód gospodarczych. Rynek pracy, który nadal generuje stabilny wzrost zatrudnienia i stabilne wynagrodzenia, daje decydentom przestrzeń na czekanie, a czekanie zmienia wycenę wszystkiego, od obligacji rządowych po wyceny akcji. Rynki szybko dostosowały się do tej rzeczywistości, a rentowności obligacji skarbowych wzrosły, a oczekiwania dotyczące cięć stóp procentowych w krótkim okresie zostały przesunięte dalej.
Reakcja nie dotyczyła paniki ani euforii, lecz recalibracji. Gdy traderzy przygotowują się na miękkość i otrzymują odporność zamiast tego, przeszacowanie może wydawać się dramatyczne, nawet jeśli dane podstawowe wydają się skromne. Rentowność dwuletnich obligacji skarbowych zmieniła się gwałtownie, ponieważ jest bardzo wrażliwa na zmiany oczekiwań politycznych, a dolar amerykański umocnił się, gdy inwestorzy ponownie ocenili prawdopodobieństwo nadchodzącego luzowania.
Niemniej jednak ważne jest, aby nie upraszczać przesłania raportu. Długoterminowe bezrobocie pozostaje wysokie w porównaniu do roku ubiegłego, a zyski zatrudnienia nie są równomiernie rozłożone w branżach. Zatrudnienie w sektorze finansowym ma tendencję do spadku, a duże rewizje danych z przeszłości przypominają wszystkim, że dane o zatrudnieniu są podatne na zmiany. Rynek pracy jest stabilny, ale nie jest odporny na ryzyko.
Prawdziwe znaczenie tego "blowout" leży w tym, co zrobiło z narracją. Zamiast potwierdzić, że gospodarka zmierza ku słabości, raport zasugerował, że wchłania presję bez załamania. To rozróżnienie jest subtelne, ale potężne, ponieważ rynki działają na podstawie oczekiwań przyszłych, a nie tylko bieżących warunków. Gdy oczekiwania przesuwają się z nieuchronnego spowolnienia do ostrożnej odporności, ceny aktywów dostosowują się szybko.
Patrząc w przyszłość, następne raporty o zatrudnieniu będą miały jeszcze większe znaczenie, ponieważ określą, czy styczeń był anomalią, czy początkiem stabilniejszej fazy. Jeśli wzrost zatrudnienia pozostanie spójny, stopa bezrobocia będzie kontrolowana, a wzrost wynagrodzeń będzie łagodny, a nie nagły, argumenty dla cierpliwości ze strony decydentów będą się wzmacniać. Jeśli dane gwałtownie się odwrócą, ten epizod zostanie zapamiętany jako krótka przerwa w szerszym trendzie schładzania.
Na razie wnioskiem jest to, że gospodarka nie kwitnie, ani też presje inflacyjne nie wracają agresywnie. Wnioskiem jest, że rynek pracy okazał się bardziej trwały, niż wielu przewidywało, a ta trwałość wystarcza, aby zmienić trajektorię oczekiwań dotyczących stóp procentowych. W środowisku rynkowym napędzanym polityką, czasami najpotężniejszym ruchem nie jest przyspieszenie, lecz odmowa zwolnienia tempa.