Moja droga rodzino, próbowałem to wam wytłumaczyć, ale zdałem sobie sprawę, że najpierw muszę to wytłumaczyć sobie. Nie w sposób techniczny, ani nie w sposób, w jaki ludzie zwykle mówią o blockchainie. Chciałem to zrozumieć tak, jak wy rozumiecie rzeczy, które mają znaczenie w codziennym życiu—powoli, cierpliwie, bez hałasu.
Vanar nazywa się blockchainem warstwy 1, stworzonym do realnego zastosowania. Na początku brzmi to jak coś, co słyszysz cały czas. Ale kiedy przestałem słuchać słów i zacząłem patrzeć na ideę, która za nimi stoi, poczułem, że to jest inne. Nie wydawało się, że to coś, co goni za uwagą. To było coś, co próbowało zachowywać się właściwie.
Większość systemów w tej przestrzeni chce cię ekscytować. Chcą szybkości, nagłówków, wielkich momentów. Ale prawdziwe systemy finansowe nie są ekscytujące. Są spokojne. Są przewidywalne. Są zaufane, ponieważ codziennie robią to samo bez niespodzianek. I szczerze mówiąc, tak powinno czuć się pieniądze.
Kiedy wysyłasz wartość, nie powinieneś czuć się zdenerwowany. Nie powinieneś zastanawiać się, czy dotrze, ani ile to będzie kosztować tym razem. Nie powinieneś czuć, że podejmujesz ryzyko tylko przez korzystanie z systemu. Dobre systemy finansowe nie wywołują emocji. Usuwają je.
Kiedy patrzyłem na Vanar, zacząłem widzieć to mniej jako „projekt”, a bardziej jako fundament. Coś, co ma wspierać codzienną aktywność—gry, w które ludzie grają, światy, w których ludzie spędzają czas, marki, z którymi ludzie wchodzą w interakcje, cyfrowe przestrzenie, które wydają się znajome. W tych środowiskach użytkownicy nie chcą myśleć o infrastrukturze. Chcą, aby wszystko działało płynnie, cicho i spójnie.
To jest miejsce, w którym projektowanie ma większe znaczenie niż obietnice.
Proste systemy nie są proste, ponieważ brakuje im głębi. Są proste, ponieważ ktoś się zatroszczył, aby usunąć to, co nie było potrzebne. Ukrywają złożoność, aby użytkownicy nie musieli jej dźwigać. Nie proszą ludzi o naukę nowych nawyków tylko po to, aby uczestniczyć. Spotykają ludzi tam, gdzie już są.
Z biegiem czasu zauważyłem coś ważnego: systemy budowane dla szybkiej ekscytacji szybko się wypalają. Systemy budowane z umiarem mają tendencję do trwania. Nie spieszą się. Nie zmieniają kierunku za każdym razem, gdy wiatr się zmienia. Skupiają się na robieniu kilku rzeczy dobrze i robieniu ich w ten sam sposób za każdym razem.
Taki rodzaj spójności to to, czego naprawdę potrzebuje użytkowanie.
Płatności, transakcje transgraniczne, rozliczenia biznesowe—to nie są eksperymenty. To są obowiązki. Firmy i ludzie na nich polegają. Potrzebują pewności. Muszą ufać, że jutro będzie wyglądać jak dziś. Stabilność nie jest nudna, gdy od niej zależą prawdziwe źródła utrzymania.
Istnieje także cicha siła w neutralności. System finansowy nie powinien wydawać się, jakby zajmował strony lub reagował emocjonalnie. Powinien być stabilny, niepodlegający trendom, niezmienny przez hałas. Z biegiem czasu ta stabilność staje się zaufaniem—nie dlatego, że ktoś powiedział właściwą rzecz, ale dlatego, że system ciągle się pojawiał i działał.
Myślę też o ludziach budujących na tym. Dobre systemy nie zmuszają budowniczych do wyrzucenia wszystkiego i zaczynania od nowa. Szanują istniejące narzędzia i nawyki. Wpasowują się w świat, zamiast wymuszać, aby świat przekształcał się wokół nich. To szacunek sprawia, że ekosystemy rosną bez wyczerpania.
Więc kiedy myślę o Vanar teraz, nie myślę o hype ani konkurencji. Myślę o niezawodności. Myślę o rodzaju infrastruktury, która zanika w tle—nie dlatego, że jest nieistotna, ale dlatego, że działa tak dobrze, że nikt nie musi o tym już mówić.
A może to najwyższy komplement, jaki można dać systemowi finansowemu.
Kiedy przestaje prosić o uwagę.
Kiedy cicho wspiera prawdziwą aktywność.
Kiedy ludzie ufają temu, nie myśląc o tym, dlaczego.
