Supersieć lub sieć parasolowa łączy wiele mniejszych sieci lub łańcuchów bloków w jedną większą sieć.
Supersieci umożliwiają komunikację między odrębnymi sieciami blockchain, znacznie poprawiając użyteczność całego systemu, umożliwiając przesyłanie zasobów i danych między różnymi sieciami blockchain.
Co więcej, dzięki wzajemnie połączonym sieciom możliwa będzie wspólna infrastruktura i zasoby, co może obniżyć koszty i zwiększyć ogólną efektywność. Udostępniając aktywa w wielu sieciach, mogą znacznie poprawić ich płynność, co podniesie wartość aktywów.
W tym artykule omówiono koncepcję supersieci, sposób wdrożenia supersieci, zalety i wady supersieci oraz czym różni się ona od podsieci.
Co to jest supersieć?
Supersieć, znana również jako metanet, to sieć sieci, która umożliwia interoperacyjność i komunikację między różnymi sieciami blockchain. Ideą supersieci jest stworzenie zdecentralizowanej sieci, która umożliwia różnym platformom blockchain komunikację i interakcję ze sobą bez potrzeby stosowania scentralizowanego pośrednika, tworząc jednolity ekosystem. Co więcej, w rezultacie można znacznie zwiększyć efektywność i szybkość transakcji oraz komunikacji pomiędzy różnymi blockchainami.
Supersieć ma również tę zaletę, że ułatwia rozwój nowych zdecentralizowanych usług i aplikacji, które mogą łączyć zalety wielu łańcuchów bloków. Może to stworzyć nowe możliwości rozwoju i innowacji w branży blockchain. Komunikacja między łańcuchami to kolejna cecha supersieci, która umożliwia łańcuchom łączenie się i zawieranie między sobą transakcji, zwiększając wartość dla użytkowników.
Jak działa supersieć?
Do implementacji supersieci stosuje się różne protokoły i technologie, takie jak swapy atomowe, protokoły komunikacji międzyłańcuchowej i łańcuchy boczne. Technologie te pozwalają różnym łańcuchom bloków komunikować się i wchodzić w interakcje ze sobą i można je traktować jako rodzaj „pomostu” między różnymi sieciami.
Swapy atomowe, czasami określane jako atomowy handel międzyłańcuchowy, umożliwiają handel kryptowalutami bez korzystania ze scentralizowanych pośredników. Osiąga się to poprzez opracowanie inteligentnego kontraktu na jednym łańcuchu bloków, który szyfruje aktywa będące przedmiotem obrotu, odblokowuje je po zakończeniu transakcji i uwalnia je na drugim łańcuchu bloków. Umożliwia to przenoszenie zasobów między łańcuchami bloków bez potrzeby scentralizowanej wymiany.
Aby umożliwić komunikację i interakcję w kilku łańcuchach bloków, stosowane są protokoły komunikacji międzyłańcuchowej, takie jak Cosmos i Polkadot. Protokoły te umożliwiają wymianę informacji i zasobów pomiędzy wieloma łańcuchami bloków oraz rozwój zdecentralizowanych aplikacji, które mogą łączyć zalety różnych łańcuchów bloków.
Inną technologią wykorzystywaną w supersieci są łańcuchy boczne. Sidechain to dodatkowy łańcuch bloków, który jest podłączony do głównego łańcucha bloków i umożliwia przepływ aktywów między nimi. Pozwala to na większą skalowalność i prywatność, a także możliwość eksperymentowania z nowymi technologiami i mechanizmami konsensusu bez wpływu na główny blockchain.
Jak utworzyć supersieć w sieci
Supersieć, czyli sieć sieci, można zbudować przy użyciu różnych technologii i protokołów, co jest skomplikowanym procesem. Oto ogólny przegląd etapów tworzenia supersieci:
Zidentyfikuj sieci, które mają zostać połączone
Proces budowy supersieci rozpoczyna się od zidentyfikowania różnych sieci blockchain, które mają zostać połączone. Aby ułatwić płynną komunikację i interakcję, sieci te powinny mieć identyczne protokoły i cele.
Implementuj zamiany atomowe
Kluczowy element technologii umożliwiający transfer aktywów między różnymi łańcuchami bloków. Swapy atomowe umożliwiają handel międzyłańcuchowy między różnymi łańcuchami bloków.
Opracuj protokoły komunikacji międzyłańcuchowej
Należy stworzyć międzyłańcuchowe protokoły komunikacyjne, takie jak Cosmos i inne odpowiadające im protokoły, aby umożliwić komunikację i interakcję pomiędzy różnymi łańcuchami bloków. Protokoły te umożliwiają wymianę informacji i aktywów pomiędzy kilkoma łańcuchami bloków.
Utwórz łańcuchy boczne
Sidechain to oddzielny łańcuch bloków, który działa równolegle do głównego łańcucha bloków i jest z nim połączony za pomocą dwukierunkowego kołka. Oznacza to, że aktywa mogą być przenoszone z głównego łańcucha bloków do łańcucha bocznego i odwrotnie. Każdy łańcuch boczny w supersieci ma wyspecjalizowaną funkcję, taką jak zapewnianie prywatności i skalowalność lub obsługa określonych zasobów.
Przetestuj i wdróż
Po skonfigurowaniu infrastruktury supersieci ważne jest jej dokładne przetestowanie przed wdrożeniem. Ten krok pomoże zidentyfikować i naprawić wszelkie możliwe błędy.
Awans
Kolejnym etapem po utworzeniu supersieci będzie promowanie wykorzystania zupełnie nowej infrastruktury. Budowanie społeczności programistów, tworzenie sojuszy z innymi inicjatywami i zapewnianie nagród dla osób, które dołączą do sieci, może pomóc w osiągnięciu tego celu.
Powyższe kroki oferują ogólny przegląd tworzenia supersieci, a proces może być złożony i wymagać różnych poziomów wiedzy specjalistycznej, w zależności od konkretnego przypadku użycia.
Jak zidentyfikować adres supersieci
Adres sieciowy utworzony przez połączenie wielu adresów sieciowych nazywany jest adresem supersieci. Proces identyfikowania adresu supersieci nazywany jest supersiecią lub bezklasowym routingiem międzydomenowym (CIDR).
Aby zidentyfikować adres supersieci, można wykonać następujące kroki:
Załóżmy na przykład, że istnieją dwie sieci:
Aby utworzyć supersieć tych dwóch sieci, należy znaleźć największą maskę sieci, która będzie w stanie objąć obie sieci. W tym przypadku największą maską, która będzie działać, jest maska /23 (255.255.254.0). Nową masę sieci można uzyskać, zliczając współdzielone bity wiodące w części sieciowej adresów. Umożliwia to wygenerowanie adresu supersieci poprzez połączenie obu sieci w jedną, większą sieć, którą mogą reprezentować jako:
Tej supersieci można użyć zamiast dwóch oddzielnych sieci, a dowolny adres IP w zasięgu supersieci zostanie przekierowany do właściwej sieci docelowej. Supersieć pomaga zmniejszyć liczbę tras w tablicy routingu, ułatwiając routerom zarządzanie ruchem sieciowym i poprawiając efektywność wykorzystania adresów IP. Należy jednak pamiętać, że proces tworzenia supersieci wymaga dobrego zrozumienia adresowania protokołu internetowego (IP) i tworzenia podsieci sieciowych.
Zalety supersieci
CIDR to technika używana do tworzenia adresu supersieci poprzez łączenie wielu adresów sieciowych. Ma kilka zalet, m.in.:
Efektywne wykorzystanie adresów IP: Bardziej efektywne wykorzystanie adresów IP jest możliwe dzięki supersieci, która łączy kilka sieci w jedną supersieć. Może to pomóc w zachowaniu adresu IP i zapobiec jego wyczerpywaniu.
Większa wydajność routingu: Supersieć może pomóc zminimalizować liczbę wpisów w tablicach routingu, co może zmniejszyć ilość pamięci i mocy obliczeniowej potrzebnej do routingu ruchu, co skutkuje lepszą wydajnością routingu.
Łatwiejsze zarządzanie siecią: Supersieć może ułatwić zarządzanie siecią, zmniejszając liczbę sieci wymagających zarządzania i konfiguracji. Może to pomóc w uproszczeniu administrowania siecią i zmniejszeniu liczby błędów i błędnych konfiguracji.
Zwiększone bezpieczeństwo: zmniejszając liczbę sieci komputerowych i potencjalnych powierzchni ataku, supersieć może również poprawić bezpieczeństwo, utrudniając hakerom włamanie się do sieci.
Interoperacyjność: Jest to główna cecha sieci SuperNet, osiągana poprzez zastosowanie łańcuchów bocznych i międzyłańcuchowych zamian atomowych. Umożliwia to użytkownikom zarządzanie zasobami cyfrowymi i handel nimi w różnych łańcuchach bloków w płynny i wydajny sposób.
Skalowalność: Supersieć umożliwia budowę sieci, które można rozszerzać lub kurczyć w miarę potrzeb, aby sprostać zmieniającym się wymaganiom.
Pomimo powyższych zalet, tworzenie supersieci należy wykonywać ostrożnie, ponieważ może ono również spowodować nowe zagrożenia bezpieczeństwa, jeśli nie zostanie wykonane prawidłowo.
Wady supersieci
Chociaż supersieć, znana również jako CIDR, ma wiele zalet, należy wziąć pod uwagę również pewne potencjalne wady:
Złożoność: może to być trudna technika, która wymaga solidnej wiedzy na temat adresowania IP i podsieci sieciowych, aby móc korzystać z supersieci. Ponadto może wymagać użycia specjalistycznego oprogramowania i sprzętu, co zwiększa koszty i złożoność sieci.
Zagrożenia bezpieczeństwa: nieprawidłowe wykonanie supersieci może spowodować nowe problemy związane z bezpieczeństwem. Połączenie kilku sieci w jedną supersieć może zwiększyć powierzchnię ataku i sprawić, że bezpieczeństwo sieci będzie większym wyzwaniem.
Problemy ze zgodnością: Supersieć może powodować problemy ze zgodnością z niektórymi urządzeniami sieciowymi lub oprogramowaniem, które mogą nie obsługiwać CIDR.
Większa złożoność routingu: Supersieć może sprawić, że znalezienie właściwej ścieżki dla pakietów będzie ryzykowne, co może prowadzić do wzrostu złożoności routingu. Może to skutkować większymi opóźnieniami i gorszą wydajnością sieci.
Brak szczegółowości: supersieci mogą utrudniać segmentację sieci i tworzenie mniejszych, bezpieczniejszych podsieci. W rezultacie kontrola dostępu do określonych zasobów sieciowych lub urządzeń może stać się trudniejsza.
Ograniczona skalowalność: Supersieć może ograniczać skalowalność w tym sensie, że może powodować trudności w dodawaniu nowych sieci do istniejącej supersieci.
Jednakże powyższe wady supersieci można złagodzić poprzez właściwe planowanie i wykonanie oraz zastosowanie odpowiednich środków bezpieczeństwa w celu ochrony sieci.
Jaka jest różnica między podsiecią a supersiecią?
Mniejsza sieć, często nazywana podsiecią lub podsiecią, powstaje poprzez segmentację większej sieci na mniejsze, łatwiejsze w zarządzaniu sieci. Podsieci dzielą sieć na mniejsze, niezależne części, poprawiając strukturę i bezpieczeństwo.
Każdą podsieć można utworzyć i zarządzać nią niezależnie, a także może mieć ona własny zestaw adresów sieciowych. W dużych sieciach, takich jak te używane przez firmy lub organizacje, typową praktyką jest tworzenie podsieci. Z drugiej strony wiele sieci jest połączonych ze sobą, tworząc supersieć, która umożliwia im interakcję i komunikację między sobą w celu utworzenia jednego ekosystemu.
Oto podsumowanie supersieci i podsieci:
Jak zarządzać supersieciami
Do zarządzania supersiecią niezbędna jest dogłębna znajomość adresowania IP i podziału sieci na podsieci. Oto kilka ogólnych wymagań dotyczących zarządzania supersiecią:
Opracuj plan sieci
Przed wdrożeniem supersieci należy stworzyć szczegółową strategię sieciową, która określa cele i zadania sieci, a także szczególne wymagania dla każdej unikalnej sieci, która zostanie włączona do supersieci.
Ustanowienie zarządzania
Ustal jasne granice odpowiedzialności i procesy decyzyjne dla supersieci. Obejmuje to określenie, kto będzie odpowiedzialny za zarządzanie siecią, kto będzie miał do niej dostęp i kto będzie mógł wprowadzać zmiany w konfiguracji sieci.
Przeszkol personel
Zespół zarządzający supersiecią musi posiadać wiedzę i umiejętności wymagane do skonfigurowania i obsługi sieci. Powinni otrzymać instrukcje dotyczące korzystania z poszczególnych technologii i protokołów stosowanych w supersieci.
Planuj i wdrażaj integrację sieci
Ustal, w jaki sposób różne sieci będą ze sobą połączone i w jaki sposób będą wymieniać zasoby w ramach większej integracji sieci. Następnie zainstaluj wymagany sprzęt i oprogramowanie, aby połączyć sieci i włączyć je do supersieci. Może to obejmować oprogramowanie do zarządzania siecią, przełączniki, routery i zapory ogniowe.
Stosuj odpowiednie środki bezpieczeństwa
Stosowanie odpowiednich mechanizmów bezpieczeństwa, takich jak zapory sieciowe, systemy wykrywania włamań, systemy zapobiegania i inne technologie bezpieczeństwa, jest niezbędne do zapewnienia bezpieczeństwa sieci.
Monitoruj i konserwuj sieć
Sieć musi być regularnie monitorowana i konserwowana, aby zapewnić jej skuteczne działanie oraz szybkie wykrywanie i naprawianie wszelkich problemów.
Korzystaj ze scentralizowanych narzędzi do zarządzania
Scentralizowane narzędzia do zarządzania mogą uprościć zarządzanie supersiecią, zapewniając pojedynczy punkt kontroli całej sieci.
Aktualizuj oprogramowanie
Jeśli oprogramowanie jest aktualizowane, sieć może być zabezpieczona przed znanymi lukami w zabezpieczeniach i uruchamiana najnowszymi poprawkami zabezpieczeń.
Dokumentuj i rozwiązuj problemy
Sieć jest łatwiejsza do zrozumienia i administrowania dzięki odpowiedniej dokumentacji i rozwiązywaniu problemów.
Przetestuj sieć
Regularne testowanie sieci może pomóc w znalezieniu i rozwiązaniu wszelkich potencjalnych problemów. W tym celu można zastosować regularne testy penetracyjne i inne technologie testowania bezpieczeństwa.
Ogólnie rzecz biorąc, w celu skutecznego zarządzania supersiecią, ważne jest, aby dobrze rozumieć infrastrukturę sieciową, praktyki bezpieczeństwa i zarządzania.
