Autor: Rob Copeland

Autor jest reporterem finansowym „The New York Times”. Jest autorem książek Funds: Ray Dalio, Bridgewater Associates i Story of Wall Street Uncovered, na podstawie których zaadaptowano ten artykuł.

Strategia inwestycyjna Raya Dalio była pilnie strzeżoną tajemnicą, nawet w Bridgewater Associates. Kilka lat temu niektóre z największych nazwisk z Wall Street zaczęły zgłębiać tajemnice jego sukcesu.

Mówi się, że Ray Dalio od założenia firmy Bridgewater Associates w swoim mieszkaniu na Manhattanie w 1975 roku posiada zadziwiającą umiejętność dostrzegania zmian w światowej gospodarce i polityce oraz zarabiania na nich pieniędzy.

Przez lata szepty te rozprzestrzeniały się z jednego parkietu giełdowego na drugi na Wall Street.

Globalna potęga inwestycyjna Bridgewater Associates w szczytowym momencie swojej działalności w 2022 r. zarządzała aktywami o wartości 168 miliardów dolarów, co czyni ją nie tylko największym funduszem hedgingowym na świecie, ale także funduszem ponad dwukrotnie większym od drugiego co do wielkości.

Ray Dalio, miliarder i założyciel Bridgewater Associates, często pojawia się w mediach finansowych, gdzie publicznie oświadcza, że ​​odkrył tzw. „święty Graal” inwestowania, obejmujący szereg formuł handlowych, które z pewnością przyniosą zyski. „Chodzi mi o to, że jeśli znajdziesz tę rzecz, będziesz bogaty i osiągniesz sukces”.

Dlaczego więc nikt na Wall Street niewiele o tym wie?

Mówi się, że Dalio, odkąd w 1975 r. w swoim apartamencie na Manhattanie założył firmę Bridgewater Associates, wykazywał się niezwykłą zdolnością dostrzegania i wykorzystywania dużych zmian w światowej gospodarce i polityce, na przykład podnoszenia stóp procentowych lub obniżania podatków w danym kraju. To ma sens i jednocześnie nie ma sensu. W jaki sposób Bridgewater radzi sobie z prognozowaniem lepiej niż jakikolwiek inny inwestor na świecie próbujący robić to samo?

Firma Bridgewater zyskała największą sławę dzięki reakcji na kryzys finansowy z 2008 r., kiedy to jej główny fundusz wzrósł o 9%, podczas gdy akcje spadły o 37%, co uczyniło z pana Dalio pożądanego doradcę Białego Domu i Rezerwy Federalnej, a także przyciągnęło do jego firmy nowych, zamożnych klientów. Jednakże ogólny opis podejścia inwestycyjnego funduszu hedgingowego może być niezwykle niejasny.

Dalio często mówi, że polega na „maszynie inwestycyjnej” Bridgewatera, czyli zbiorze setek „sygnałów” lub ilościowych wskaźników, które pokazują, czy rynki idą w górę, czy w dół. Bridgewater rzadko ujawnia szczegóły tych sygnałów, powołując się na presję konkurencji, ale jeśli wskazują one na kłopoty lub nawet niepewność w przyszłości, Bridgewater twierdzi, że kupi lub sprzeda aktywa odpowiednio — nawet jeśli instynkt Dalio może mu podpowiadać co innego.

Tak zwane pokonanie podstawowych instynktów stanowi istotę tożsamości pana Dalio i zostało wyrażone w jego książce Principles, w której przedstawia doktrynę „radykalnej przejrzystości” i wymienia setki reguł dotyczących przezwyciężania własnej psychiki. (Jedna z zasad brzmi następująco: „Nie wszystkie opinie są równie cenne, więc nie traktuj ich w ten sposób”).

Ku zaskoczeniu konkurentów, inwestorów i obserwatorów, największy na świecie fundusz hedgingowy wcale nie wydawał się być graczem na Wall Street. Znacznie mniejsze fundusze hedgingowe mogą wpływać na rynek, po prostu szerząc pogłoski o jakiejś transakcji. Ciężar Bridgewatera powinien uczynić z niego wieloryba najwyższej klasy, wywołującego fale za każdym razem, gdy zmieniał swoją pozycję. Zamiast tego ślad węglowy firmy bardziej przypomina ślad płotki.

Jeśli tajemnicą jest to, że nie ma żadnej tajemnicy, jak świat zewnętrzny zareaguje na tę kwestię?

Śledczy z Wall Street

Bill Ackman należy do grona ludzi z Wall Street, którzy mają pytania dotyczące sposobu, w jaki Bridgewater zarabia pieniądze.

Trzy osoby o bardzo odmiennym pochodzeniu podchodzą na trzy różne sposoby do zagadki sposobu, w jaki Bridgewater wybiera swoje stanowiska.

Na początku 2015 roku jako pierwszy ucierpiał Bill Ackman, menedżer funduszu hedgingowego o zdecydowanych poglądach. Miliarder i założyciel Pershing Square Capital od dawna uważa publiczne wypowiedzi pana Dalio na temat jego stylu inwestowania ilościowego za niejasne, a nawet pozbawione znaczenia.

Podczas wywiadu na scenie podczas imprezy charytatywnej w lutym tego roku Ackman wypytywał Dalio o sposób, w jaki Bridgewater zarządzało aktywami.

Dalio odpowiedział: „Cóż, myślę, że to dlatego, że mogę grać na longu lub na shortu na czymkolwiek na świecie. Zasadniczo jestem long na płynność. I mogę grać na shortu lub na longu na czymkolwiek na świecie, i mogę grać na shortu lub na longu na czymkolwiek”.

Zauważył również, że około 99% transakcji Bridgewater jest zautomatyzowanych w oparciu o długo nieokreślone reguły. „To są moje standardy, więc czuję się komfortowo” – powiedział pan Dario.

Ackman spróbował innej taktyki. Zadał Dario „layup”, pytanie, które w telewizji komercyjnej zadaje się sześć razy na godzinę. „Powiedzmy, że zamierzasz kupić aktywa, akcje, rynek lub walutę. Gdzie ulokowałbyś swoje pieniądze?”

Po chwili milczenia Dalio powiedział: „Ja tego nie robię”. Następnie opisał, jak setki pracowników inwestycyjnych Bridgewater spędzają swój dzień, opisując podejście oparte na danych.

Na scenie pan Ackerman powiedział, że była to „jedna z najciekawszych rozmów, jakie kiedykolwiek odbyłem”. Ale on tylko pokręcił głową i odszedł.

„O czym on, do cholery, mówi?” po czym dał upust emocjom.

Jim Grant, analityk finansowy, który nazywa siebie „prorokiem rozsądku”, oglądał wywiad ze zdumieniem. Wydaje tajemniczy newsletter (Grant's Interest Rate Observer), który jest popularny, ponieważ wielu poważnych inwestorów twierdzi, że go czyta.

Grant przez lata prywatnie rozważał niejasne kwestie dotyczące Bridgewater. Polecił swoim najwyższym rangą zastępcom przeprowadzenie dalszego śledztwa. Rozchodzą się szeroko, przeglądając publiczne dokumenty spółek i rozmawiając potajemnie z każdym, kto może wiedzieć coś na temat tego, co się dzieje.

Jak wspominał pan Grant, „ludzie mrugali do nich i kiwali głowami, mówiąc: »Coś jest nie tak«”. W październiku 2017 r. pan Grant poświęcił Bridgewaterowi cały numer swojej publikacji zatytułowany „Rozproszenie, pochlebstwo” i „Tajemnica”.

Biuletyn wymienia całą litanię problemów. Akcjonariusze spółki dominującej Bridgewater, w tym pracownicy i klienci, nie otrzymują automatycznie kopii sprawozdań finansowych firmy. W biuletynie napisano, że pięć odrębnych trustów rodziny Dalio wydaje się posiadać „przynajmniej 25%, ale mniej niż 50% Bridgewater, co wydaje się matematycznie trudne”.

Według ujawnionych publicznie informacji, fundusz hedgingowy pożyczył pieniądze swojemu własnemu audytorowi, co wieloletni analityk uznał za niestabilne i niezwykłe. „Zrobimy wszystko, co możliwe, a Bridgewater nie przetrwa długo” – podsumowano w biuletynie.

20:30 W dniu opublikowania raportu Grant i jego żona siedzieli na kanapie w domu i oglądali mecz New York Yankees. Kiedy zadzwonił do niego telefon stacjonarny z nieznanego numeru w Connecticut, Grant pozwolił, by połączenie przeniosło się na pocztę głosową. Dopiero pół godziny później jego żona usłyszała w oddali sygnał dźwiękowy. Podeszła i nacisnęła przycisk odtwarzania na urządzeniu, przełączając wiadomość na tryb głośnomówiący. Głos Daria zabrzmiał ostrożnie i spokojnie:

Według Granta: „Nie jestem pewien, czy widziałeś najnowszy numer (Granta)”. Rozmowa Dalio trwała prawie pół godziny, podczas której szczegółowo opisał swoje skargi na artykuł.

Jim Grant poświęcił cały newsletter na zbadanie sprawy Bridgewater Associates.

Przez następny tydzień Grant rozmawiał sporadycznie z różnymi dyrektorami Bridgewater. Zdał sobie sprawę, że popełnił kilka zasadniczych błędów w dokumentach regulacyjnych funduszu i relacjach z audytorami. Grant zadzwonił do stacji telewizyjnej CNBC, aby przeprosić, ale ogólnie rzecz biorąc, Grant powiedział, że nadal jest zdezorientowany „tym, jak firma faktycznie prowadzi interesy”.

Wszystko to wzbudziło zainteresowanie bostońskiego śledczego finansowego Harry’ego Markopolosa, który był nieznanym analitykiem pod koniec lat 90., gdy jego szef poprosił go o skopiowanie strategii handlowej konkurencji, która zdawała się przynosić spore korzyści. Markopolos nie mógł tego zrobić, ale znalazł rozwiązanie i zaczął rozmawiać z SEC. Sześć lat później, gdy jego ostrzeżenia dotyczące Madoffa okazały się słuszne, pan Markopolos zyskał ogólnokrajową sławę.

Zdaniem osób, które z nim współpracowały, dla Markopolosa to, co działo się w Westport w stanie Connecticut, gdzie znajduje się siedziba Bridgewater, budziło poważne pytania. Oto kolejny gigantyczny fundusz hedgingowy, który inwestuje w sposób, którego żaden konkurent nie potrafi zrozumieć. Uzyskał dokumenty marketingowe Bridgewater, w tym podsumowania strategii inwestycyjnej firmy i szczegółowe wykresy wyników funduszu.

Bridgewater przedstawia się jako globalny zarządca aktywów, ale dokumenty nie wymieniają żadnych konkretnych aktywów, które przyniosły firmie zyski lub straty. Wykresy wyników inwestycyjnych pokazują, że firma rzadko ma gorszy rok — główny fundusz Bridgewater, Pure Alpha, konsekwentnie kończy rok bez zmian, nawet gdy publiczne prognozy pana Dalio się sprawdzają.

Przeglądając dokumenty, Markopolos poczuł znajome uczucie w sercu.

Według trzech członków zespołu Markopolosa, jego zespół rozmawiał z Kyle'em Bassem, menedżerem funduszu hedgingowego z Teksasu, znanym z przewidzenia załamania się rynku kredytów hipotecznych wysokiego ryzyka w 2008 r. Pan Bass powiedział kolegom, że on również zawsze zastanawiał się, w jaki sposób handluje Bridgewater.

Markopolos odwiedził także Davida Einhorna z Greenlight Capital, miliardera i właściciela funduszu hedgingowego, znanego z wykrywania oszustw. Einhorn przywitał Markopolosa w swoim biurze na Manhattanie i spotkał się z zespołem analityków Greenlight, którzy, jak powiedział Einhorn, byli zainteresowani zbadaniem sprawy Bridgewater na własną rękę, wspominają dwie osoby obecne na spotkaniu.

Po wysłuchaniu przemówienia Markopolosa Einhorn stwierdził, że jest ono zgodne z jego podejrzeniami.

To była zachęta, której Markopolos potrzebował.

W liście do Komisji Papierów Wartościowych i Giełd napisał, że Bridgewater jest piramidą finansową.

Krąg Zaufania

Komisja Papierów Wartościowych i Giełd (SEC) i inne organy regulacyjne sumiennie spotkały się z Markopolosem i jego zespołem. Raport sygnalisty został przekazany całej organizacji, a zespół z agencji zbadał go. (SEC odmówiła komentarza.)

Według osoby poinformowanej o dochodzeniu, doszli oni między innymi do wniosku, że największy na świecie fundusz hedgingowy stosował szereg skomplikowanych machinacji finansowych — w tym stosunkowo trudne do wyśledzenia narzędzia handlowe — w celu dokonywania pozornie prostych inwestycji. Dla SEC ma to sens. Konkurenci nie mogą ich śledzić.

SEC jest z tego zadowolona. Przestań odpowiadać na prośby o aktualizacje od Markopolosa i jego zespołu. Organy regulacyjne nie wniosły publicznych oskarżeń przeciwko Bridgewater.

Okazuje się, że w momencie, gdy SEC otrzymała opinię Markopolosa, organ regulacyjny wszczął już dochodzenie w sprawie Bridgewater. Po aferze Madoffa SEC nigdy nie podjęła dogłębnej analizy największego funduszu hedgingowego na świecie. SEC nie jest specjalnie zainteresowana tym, w jaki sposób Bridgewater zarabia pieniądze, interesuje ją tylko to, czy inwestuje środki na kontach swoich klientów.

Markopolos, który złożył raport SEC dotyczący Bridgewatera, zyskał wcześniej ogólnokrajową sławę, gdy jego ostrzeżenia dotyczące Madoffa okazały się słuszne.

W rzeczywistości niewiele osób w Bridgewater zajmuje się na co dzień zarabianiem pieniędzy w funduszu hedgingowym.

W szczytowym okresie firma Bridgewater zatrudniała około 2000 pracowników i setki tymczasowych kontrahentów, z których mniej niż 20% zajmowało się inwestycjami lub pokrewnymi obszarami badawczymi. (Pozostali odpowiadają za zadania operacyjne, w tym za rozszerzanie „Zasad” pana Dalio.)

Wśród personelu inwestycyjnego jest wielu, których obowiązki nie są bardziej złożone niż obowiązki przeciętnego studenta. Pracują nad projektami badawczymi z zakresu historii gospodarczej i piszą artykuły, które są recenzowane i redagowane przez Dalio.

Jeśli chodzi o to, czy te spostrzeżenia zostały uwzględnione w transakcjach Bridgewater, większość pracowników działu badań wiedziała, że ​​nie należy o to pytać, powiedzieli obecni i byli pracownicy działu inwestycyjnego.

W Bridgewater tylko niewielka grupa ludzi (nie więcej niż 10 osób) doceniła „inny widok”. Dalio i jego wieloletni zastępca, Greg Jensen, wybrali członków zespołu Bridgewater Associates i pozwolili im wejść do wewnętrznego sanktuarium. W zamian za podpisanie dożywotnich umów i zobowiązanie się, że nie będą pracować dla innych firm zajmujących się funduszami, będą mogli poznać wewnętrzne funkcjonowanie Bridgewater.

Pan Dalio nazywa tę grupę swoim „kręgiem zaufania”.

Prawdziwy cud

Istnieją dwie wersje tego, w jaki sposób Bridgewater zainwestował setki miliardów dolarów na rynku. Pan Dalio przedstawił jedną wersję opinii publicznej i klientom. Obecni i byli pracownicy działu inwestycji twierdzą, że druga wersja jest tajna.

W swojej pierwszej wersji fundusz hedgingowy Bridgewatera był wzorem myślenia merytorycznego. Każdy pracownik lub badacz działu inwestycji może przedstawić pomysł inwestycyjny, a zespół Bridgewater spokojnie omówi jego zalety, popierając to obszernymi badaniami historycznymi.

Z czasem pracownicy działów inwestycyjnych, którzy mają na swoim koncie trafne prognozy, będą mieli większy wpływ i zyskają poparcie większej liczby funduszy klientów.

Inwestorzy masowo gromadzili fundusze, pewni, że wartość Bridgewater, w przeciwieństwie do innych funduszy hedgingowych, nie wzrośnie ani nie spadnie w wyniku pojedynczej transakcji lub prognozy założyciela firmy. To jest odpowiednik darwinizmu na Wall Street.

Każdego piątku asystent Dalio dostarcza grubą teczkę wypełnioną raportami z badań ekonomicznych, które następnie kierowca szybko zabiera do rezydencji Dalio w Greenwich w stanie Connecticut. Materiał ten położył podwaliny pod konferencje Bridgewater, które nazywa „Co dzieje się na świecie”.

Odbywa się w każdy poniedziałkowy poranek. Dalio, Jensen i Bob Prince, wieloletni współdyrektor ds. inwestycji w Bridgewater, siedzieliby z przodu największego pomieszczenia, w którym rzeka wije się wokół grupy budynków w średniowiecznym stylu. W przedniej części sali siedzieli pracownicy, a także od czasu do czasu klienci zapraszani na pokaz.

Greg Jensen jest jednym z wieloletnich zastępców Dalio i członkiem Circle of Trust firmy Bridgewater Associates wśród akcjonariuszy mniejszościowych.

Rozmowę na temat najważniejszych tematów dnia nagrywano na kamery wideo, aby reszta towarzystwa mogła ją później obejrzeć. To prawdziwy spektakl.

Nie ma to też prawie żadnego znaczenia w kontekście tego, co Bridgewater robi ze swoimi pieniędzmi.

Po spotkaniu grono zaufanych osób uda się do małego kącika w biurze, do którego dostęp ma niewiele osób w firmie, a potem rozpocznie się prawdziwa praca.

Gra handlowa

Istnieje rzeczywiście tzw. krąg zaufania. Ale jak twierdzą pracownicy, chociaż w dyskusji mogło wziąć udział więcej niż jedna osoba, w rzeczywistości tylko jedna opinia inwestycyjna ma znaczenie w przypadku flagowego funduszu firmy. Nie ma żadnego wielkiego systemu, prawdziwej sztucznej inteligencji, świętego Graala. Tylko pan Dario osobiście wydawał polecenia, telefonicznie, ze swojego jachtu, a przez wiele tygodni letnich ze swojej willi w Hiszpanii.

Prawnicy Dalio i Bridgewatera stwierdzili, że fundusze hedgingowe „nie są miejscem, w którym rządzi jedna osoba, ponieważ w 98% przypadków decyzje podejmuje system”. Powiedzieli, że „nieprawdą jest sugerowanie, że pan Dalio „decyduje” w Bridgewater”.

Dalio nadzoruje główny fundusz Pure Alpha i opracował zestaw reguł „jeśli-to”. Jeśli wydarzy się jedno, wydarzy się drugie. W przypadku Pure Alpha reguła „jeśli-to” mówi, że jeżeli stopa procentowa w danym kraju spadnie, wówczas waluta tego kraju ulegnie deprecjacji, dlatego Pure Alpha będzie sprzedawać walutę kraju ze spadającymi stopami procentowymi.

Wiele zasad odnosi się jedynie do trendów. Uważają, że trendy krótkoterminowe mogą być wskaźnikiem trendów długoterminowych i zależą od dynamiki poszczególnych rynków.

Zasady Bridgewater zapewniły mu niekwestionowaną przewagę w okresie jego ogromnego sukcesu pod koniec lat 80. i na początku lat 90., kiedy większość ludzi na Wall Street, od początkujących traderów po miliarderów, wciąż wierzyła w wartość własnego instynktu.

Jednak przewaga Dalio z czasem malała i w latach 2010. i w obecnej dekadzie najwyraźniej uległa zahamowaniu. Rozwój potężnych komputerów sprawił, że każdy trader może teraz łatwo tworzyć reguły i handlować zgodnie z nimi. Konkurenci szybko dogonili odkrycia Dalio, a następnie prześcignęli go w takich obszarach jak handel wysokoczęstotliwościowy. Dalio do dziś trzyma się swoich historycznych zasad. („Są ponadczasowe i uniwersalne” – powiedział w wywiadzie.)

Mimo że aktywa zarządzane przez Bridgewater stopniowo zmniejszały się poniżej 130 miliardów dolarów w erze po pandemii, firma pozostaje największym funduszem hedgingowym na świecie, biorąc pod uwagę jej znacznie większe rozmiary niż jakiegokolwiek innego konkurenta oraz chęć pozyskiwania kapitału z niemal każdego zakątka świata.

Chociaż główny fundusz hedgingowy Bridgewater przez lata pozostawał w tyle za rynkami globalnymi, to i tak w dużej mierze uniknął negatywnych skutków. Można więc śmiało powiedzieć, że w ujęciu bezwzględnym zarabia dla swoich klientów pieniądze. Jej rozwój jest dowodem na kunszt marketingowy firmy, który zyskał mityczną otoczkę dzięki opartemu na zasadach, nieingerującemu podejściu Pure Alpha.

Stagnacja skłoniła Bridgewatera do stworzenia „gier handlowych”, symulacji rzeczywistego świata, w których pracownicy działu inwestycji obstawiali swoje najlepsze pomysły przeciwko puli pieniędzy pana Dalio. (Jeśli pomysły pracowników wygrają, otrzymują oni nagrody pieniężne.)

Dla wielu osób pracujących w dziale inwestycji był to jedyny moment w karierze w Bridgewater, kiedy udało im się faktycznie zrealizować pomysł inwestycyjny.

„Dajcie im helikopter”

Inwestorzy twierdzą, że Pure Alpha przynosiła niskie, jednocyfrowe zwroty w latach 2011–2016, czyli w okresie prosperity na rynku, znacznie poniżej poziomów historycznych, a kolejne pięć lat nie było o wiele lepsze.

Dalio i Bridgewater dołożyli wszelkich starań, aby utrzymać tę przewagę.

Na Wall Street termin „przewaga informacyjna” często ma niewłaściwe konotacje, sugerując, że ktoś zajmuje się handlem informacjami poufnymi. Jednak przewaga informacyjna Dalio jest zarówno uzasadniona, jak i ogromna.

Celem Bridgewater jest gromadzenie informacji na temat całego kraju. Według pracowników zaangażowanych w akcję, Dalio zabiegał o względy wpływowych urzędników rządowych, od których mógł wywnioskować, w jaki sposób planują oni interwencję w gospodarkę — spostrzeżenia te firma Bridgewater wykorzystała do zarabiania pieniędzy na swoich funduszach.

Wydaje się, że jest to „uczciwa gra” wszędzie, nawet w Kazachstanie.

Bridgewater nawiązał kontakty z przedstawicielami rządu Kazachstanu, drugiego co do wielkości producenta ropy naftowej w byłym Związku Radzieckim.

Ten kraj Azji Środkowej nie pojawia się na pierwszej stronie żadnego podręcznika Wall Street. Krajem tym rządzi autorytarny rząd i jest największym na świecie państwem śródlądowym, ale ma niewielką gęstość zaludnienia.

W 2013 roku Kazachstan rozpoczął realizację swojego najdroższego wówczas projektu naftowego – ogromnego złoża na Morzu Kaspijskim. Pozwoliło mu to na utworzenie funduszu majątku narodowego o wartości 77 miliardów dolarów. Pieniądze trzeba było gdzieś zainwestować, a zespół obsługi klienta Bridgewater zaplanował w kalendarzu Dalio spotkanie z dyrektorem generalnym funduszu, Bericiem Otmuratem, biurokratą, którego kariera rozpoczęła się zaledwie dekadę wcześniej.

Dario wykazał duże zainteresowanie delegacją. „Co robili wcześniej?” zapytał zespół marketingowy Bridgewater.

Jego personel odpowiedział, że pan Otmurat będzie w Nowym Jorku na kilka godzin przed przybyciem do Westport.

„Jak się tu znaleźli?” zapytał Dario.

Bridgewater zorganizował kierowcę Mercedesa.

„Wyślijcie im helikopter”.

Dramatycznemu wejściu towarzyszyło niekonwencjonalne przemówienie, przynajmniej w porównaniu z tym, czego doświadczył pan Otmurat w Nowym Jorku. Tam na zmianę zabiegali o jego względy tacy potentaci branży, jak współzałożyciel KKR Henry Kravis i Stephen Schwarzman z Blackstone Group, licząc na to, że uda im się zaoferować okonia morskiego, kawior i deser Napoleon z pomarańczy i orzechów laskowych, inspirowany kazachską flagą.

Dalio narysował nieczytelny wykres na tablicy suchościeralnej i rozwodził się na temat natury rynków. Według osoby obecnej na spotkaniu, niewiele powiedział o konkretnych praktykach Bridgewater. Wszystko to odbywa się z niezaprzeczalną charyzmą i pewnością siebie.

Zespół marketingowy Bridgewater już wcześniej widział tego typu ruch. Ostatecznym celem nie będzie gotówka. Kiedy więc Otmurat zaproponował zainwestowanie 15 milionów dolarów w główny fundusz hedgingowy Bridgewater, przedstawiciele funduszu odrzucili ten pomysł. „Nie chcemy teraz zawierać z tobą tej umowy” – powiedział jeden z dyrektorów ds. marketingu. „Jesteśmy tu, żeby stoczyć przedłużającą się wojnę”.

W Bridgewater relacje oznaczają dostęp. Zagospodarowanie nowych złóż ropy naftowej w kraju trwało ponad dekadę i było niemal bez końca opóźniane. Każdy, kto wie, jak przebiega projekt, może odpowiednio dostosować swoje stawki na ropę. Przedstawiciele firmy Bridgewater poinformowali delegację, że ich firma chętnie udzieli bezpłatnej porady inwestycyjnej, a zespół Bridgewater z równą przyjemnością będzie mógł zadać pytania na temat lokalnych branż zawodowych.

Pan Otmurat i inni członkowie delegacji wydawali się chętni do pogawędki.

Wkrótce Bridgewater Fund osiągnął dwutorowe podejście. Kilka miesięcy po wizycie Otmurata w Sihanoukville kazachski fundusz ponownie zwrócił się z prośbą o zainwestowanie w Bridgewater. Tym razem, jak powiedzieli byli pracownicy, kwota ta przekroczyła 15 milionów dolarów i Bridgewater się z tym zgodził.

Rzecznik Dalio powiedział, że wszystkie jego interakcje z przedstawicielami rządu były poprawne.

Nikt się nie dowie

Janet Yellen zachowała większy dystans do Dalio niż jej poprzednik.

W Stanach Zjednoczonych wpływy Dalio powoli słabną. W trakcie i po tym, jak zyskał sławę w czasie kryzysu finansowego, nie miał żadnych problemów ze skontaktowaniem się z prezesem Rezerwy Federalnej Benem Bernanke. Jednak następczyni Bernankego, Janet Yellen, jest najwyraźniej mniej entuzjastycznie nastawiona do założyciela Bridgewater Associates. Dalio często skarżył się innym pracownikom firmy, że Yellen nie oddzwaniała do niego ani nie spotykała się z nim.

Jednak Dalio odnosił coraz większe sukcesy za granicą. Mario Draghi, pochodzący z Włoch prezes Europejskiego Banku Centralnego w latach 2011–2019, często rozmawiał z założycielem Bridgewater i prosił go o radę.

Dalio zasugerował w połowie 2010 r., że powinien wprowadzić więcej bodźców dla Unii Europejskiej, co wzmocniłoby europejskie giełdy i zaszkodziło euro. Przez większą część tego okresu Bridgewater również grał na spadek wartości euro.

W Zurychu Dalio znalazł „uszy” Szwajcarskiego Banku Narodowego. Według byłego pracownika Bridgewater, który pomógł w nawiązaniu tego powiązania, doradził bankowi podjęcie działań mających na celu oddzielenie szwajcarskiej gospodarki od zmagającej się z problemami Europy jako całości. Fundusze Bridgewater zarobiły fortunę na początku 2015 r., gdy Szwajcarski Bank Narodowy uwolnił kurs franka szwajcarskiego od euro.

W wywiadach dla mediów Dalio konsekwentnie chwalił przywódców wielu krajów. Wielokrotnie powtarzał, że jest „bardzo zdolny”, a w wywiadach zdarzało mu się powtarzać to sformułowanie więcej niż raz. Dodał również, że w Bridgewater przywódcy ci szybko zwrócili się do niego o radę.

Rzut monetą

Wspaniały zautomatyzowany system Dalio — jego maszyna inwestycyjna — nie jest wcale tak zautomatyzowany i zmechanizowany, jak go reklamują. Jeśli zechce, by Bridgewater sprzedał dolara na krótko (co bezskutecznie próbował zrobić przez około dekadę po kryzysie finansowym z 2008 r.), transakcja dojdzie do skutku. Żadne zasady nie są ważniejsze od tego, czego chce Dalio.

Gdy rok 2017 dobiega końca, niektórzy czołowi inwestorzy uznają, że już wystarczy. Pure Alpha zanotowało w tym roku wzrost na poziomie zaledwie 2%, znacznie niższym niż w przypadku większości funduszy hedgingowych.

Aby poprawić wyniki inwestycyjne firmy, członkowie Circle of Trust przeanalizowali transakcje Dalio. Zagłębili się w archiwa Bridgewater, szukając historii osobistej filozofii inwestycyjnej Dalio. Zespół przeprowadził obliczenia jeszcze raz i jeszcze raz.

Następnie, według relacji obecnych na spotkaniu obecnych i byłych pracowników, spotkali się z Dalio. (Prawnicy Dalio i Bridgewatera stwierdzili, że nie zlecono żadnych badań dotyczących transakcji Dalio i nie zorganizowano żadnych spotkań w celu ich omówienia.)

Młody pracownik drżącymi rękami przekazał wyniki: Badania pokazują, że Dalio ma rację równie często, jak się myli.

Realizacja jego pomysłów często przypomina rzucanie monetą.

Grupa siedziała w ciszy, nerwowo oczekując na odpowiedź założyciela Bridgewater.

Pan Dario podniósł papier, zmiął go i wyrzucił.