23 sierpnia prezes Rezerwy Federalnej Powell wygłosił w Jackson Hole przemówienie na temat perspektyw gospodarczych USA. Stwierdził, że nadszedł czas na dostosowania polityki i kierunek polityki jest jasny. Termin i tempo obniżek stóp procentowych będą zależeć od danych , perspektywy i ryzyko. Jak wynika z raportu „Wall Street Journal”, prezes Rezerwy Federalnej Powell wysłał najsilniejszy jak dotąd sygnał do obniżki stóp procentowych, mówiąc, że zamierza podjąć działania, które zapobiegną dalszemu osłabieniu amerykańskiego rynku pracy. Powszechnie oczekuje się, że Fed obniży stopy procentowe na wrześniowym posiedzeniu. Piątkowe komentarze Powella niemal zwieńczyły historyczną kampanię antyinflacyjną Fed dwa lata po tym, jak wyraził chęć zaakceptowania recesji jako ceny obniżenia inflacji na tym samym etapie. Tym razem Powell wyraził się znacznie mniej dwuznacznie niż na konferencji prasowej po ostatnim spotkaniu. Powell powiedział wówczas, że Fed potrzebuje więcej danych, aby mieć pewność, że inflacja spadnie. Piątkowe przemówienie sugerowało, że ma teraz dane. Pod wpływem tego cena Bitcoina wzrosła o 900 USD w krótkim okresie, przekraczając 62 000 USD za monetę i rosnąc o 2,69% w ciągu dnia.

Oto pełny tekst przemówienia Powella: Cztery i pół roku po wybuchu pandemii najgorsze zniekształcenia gospodarcze z nią związane zaczynają zanikać. Inflacja znacznie spadła. Rynek pracy nie jest już przegrzany, a warunki są teraz łagodniejsze niż przed pandemią. Ograniczenia podaży uległy normalizacji. Równowaga ryzyka w obu naszych misjach uległa zmianie. Naszym celem jest przywrócenie stabilności cen przy jednoczesnym utrzymaniu silnego rynku pracy i uniknięciu gwałtownego wzrostu bezrobocia, charakterystycznego dla wcześniejszych okresów dezinflacji, gdy oczekiwania inflacyjne są słabiej zakotwiczone. Poczyniliśmy duże postępy w kierunku osiągnięcia tego wyniku. Choć misja jeszcze się nie zakończyła, poczyniliśmy już duże postępy w jej realizacji. Dzisiaj najpierw omówię obecną sytuację gospodarczą i przyszły kierunek polityki pieniężnej. Następnie omówię wydarzenia gospodarcze, które miały miejsce od wybuchu pandemii, zastanawiając się, dlaczego inflacja wzrosła do poziomów nieobserwowanych od pokolenia oraz dlaczego inflacja tak bardzo spadła, podczas gdy bezrobocie pozostało niskie.

Krótkoterminowe prognozy polityki Zacznijmy od bieżącej sytuacji i krótkoterminowych prognoz polityki. Przez większą część ostatnich trzech lat inflacja znacznie przekraczała nasz cel wynoszący 2 procent, a warunki na rynku pracy były wyjątkowo trudne. Głównym celem Federal Open Market Committee (FOMC) jest, i słusznie, ograniczenie inflacji. Przed tym wydarzeniem większość dzisiejszych Amerykanów nie doświadczyła bólu związanego z długotrwałym okresem wysokiej inflacji.

Inflacja stwarza ogromne trudności, zwłaszcza dla tych, którzy mają najmniej możliwości ponoszenia wyższych kosztów niezbędnych rzeczy, takich jak żywność, mieszkanie i transport. Presja i poczucie niesprawiedliwości wywołane wysoką inflacją odczuwalne są do dziś. Restrykcyjna polityka pieniężna pomoże przywrócić równowagę między całkowitą podażą a całkowitym popytem, ​​złagodzić presję inflacyjną i ustabilizować oczekiwania inflacyjne.

Inflacja jest obecnie bliższa naszemu celowi, ceny wzrosły o 2,5% w ciągu ostatnich 12 miesięcy. Po przerwie na początku tego roku nadal zmierzamy w kierunku naszego celu inflacyjnego na poziomie 2%. Wzrosło moje przekonanie, że inflacja może na stałe powrócić do poziomu 2%. Jeśli chodzi o zatrudnienie, w latach poprzedzających pandemię widzieliśmy ogromne korzyści, jakie długotrwała, silna sytuacja na rynku pracy może przynieść społeczeństwu: niskie bezrobocie, wysoki wskaźnik aktywności zawodowej, historycznie niskie różnice w zatrudnieniu między rasami oraz niska, stabilna inflacja, przy czym zdrowy realny wzrost płac jest coraz bardziej skoncentrowany wśród osób o niskich dochodach. Obecnie rynek pracy znacznie się ochłodził w porównaniu do poprzedniego, przegrzanego stanu.

Stopa bezrobocia zaczęła rosnąć ponad rok temu i obecnie wynosi 4,3% - nadal jest to niski poziom w porównaniu z historią, ale prawie o cały punkt procentowy wyższy niż na początku 2023 r. Większość wzrostu stopy bezrobocia nastąpiła w ciągu ostatnich sześciu miesięcy. Jak dotąd wzrost bezrobocia nie był wynikiem częstszych zwolnień, które zwykle mają miejsce w okresie spowolnienia gospodarczego. Zamiast tego wzrost stopy bezrobocia odzwierciedla przede wszystkim gwałtowny wzrost podaży pracowników i spowolnienie wcześniejszego, szalonego tempa zatrudniania. Mimo to, pogorszenie warunków na rynku pracy jest widoczne. Wzrost zatrudnienia utrzymuje się na wysokim poziomie, choć w tym roku uległ spowolnieniu. Liczba wolnych miejsc pracy zmalała, a stosunek wolnych miejsc pracy do liczby bezrobotnych powrócił do poziomu sprzed pandemii.

Obecne wskaźniki zatrudnienia i rotacji pracowników są niższe niż w latach 2018 i 2019. Wzrost płac nominalnych uległ spowolnieniu. Ogólnie rzecz biorąc, warunki na rynku pracy są teraz łatwiejsze niż przed pandemią w 2019 r., gdy inflacja wynosiła poniżej 2%. Mało prawdopodobne jest, aby rynek pracy stał się w najbliższym czasie źródłem rosnącej presji inflacyjnej. Nie zabiegamy o dalsze ochłodzenie warunków na rynku pracy i nie jesteśmy temu przychylni. Ogólnie rzecz biorąc, gospodarka nadal rozwijała się stabilnie. Jednak dane dotyczące inflacji i rynku pracy wskazują, że sytuacja ulega zmianie. Ryzyko wzrostu inflacji zmalało. Wzrosło ryzyko spadku zatrudnienia.

Jak podkreśliliśmy w naszym ostatnim oświadczeniu FOMC, jesteśmy zaniepokojeni ryzykiem dla obu stron podwójnego mandatu. Czas zmienić politykę. Droga naprzód jest jasna, a czas i tempo obniżek stóp procentowych zależeć będą od najnowszych danych, zmieniających się perspektyw i równowagi ryzyk. W miarę postępów w dążeniu do stabilizacji cen będziemy robić wszystko, co w naszej mocy, aby wspierać silny rynek pracy. Przy odpowiednim łagodzeniu ograniczeń politycznych istnieją powody, by sądzić, że inflacja gospodarcza powróci do poziomu 2 procent, a rynek pracy utrzyma się na silnym poziomie. Obecny poziom stóp procentowych daje nam duże pole manewru w reagowaniu na wszelkie ryzyka, z jakimi możemy się zetknąć, w tym ryzyko dalszego osłabienia warunków na rynku pracy.

Wzrost i spadek inflacji Przyjrzyjmy się teraz, dlaczego inflacja wzrosła i dlaczego tak bardzo spadła, podczas gdy bezrobocie pozostało niskie. Na te tematy powstają coraz liczniejsze badania i teraz jest dobry moment, żeby je omówić. Oczywiście, na ostateczną ocenę jest jeszcze za wcześnie. Okres ten będzie analizowany i dyskutowany jeszcze długo po naszym odejściu.

Nadejście pandemii szybko zatrzymało gospodarkę na całym świecie. Był to czas wielkiej niepewności i poważnych ryzyk. Jak to często bywa w czasach kryzysu, Amerykanie dostosowali się i wprowadzili innowacje. Rządy odpowiedziały z nadzwyczajną siłą, a najbardziej znaczący był Kongres Stanów Zjednoczonych, który jednogłośnie uchwalił ustawę (CARES Act). W Rezerwie Federalnej wykorzystaliśmy swoje uprawnienia w niespotykanym dotąd stopniu, aby ustabilizować system finansowy i zapobiec depresji. Po historycznie głębokiej, ale krótkiej recesji, gospodarka zaczęła ponownie rosnąć w połowie 2020 roku. W miarę jak ryzyko głębokiej, długotrwałej recesji maleje, a gospodarki otwierają się na nowo, grozi nam powtórka bolesnego i powolnego ożywienia gospodarczego, jakie nastąpiło po światowym kryzysie finansowym. Kongres ponownie udzielił znaczącego dodatkowego wsparcia fiskalnego pod koniec 2020 r. i na początku 2021 r. Wydatki znacznie wzrosły w pierwszej połowie 2021 r. Trwająca pandemia ukształtowała wzorzec ożywienia gospodarczego. Ciągłe obawy związane z pandemią koronawirusa wpłynęły na wydatki na usługi świadczone osobiście.

Jednak skumulowany popyt, polityka stymulacyjna, zmiany w modelach pracy i wypoczynku oraz dodatkowe oszczędności wynikające z ograniczonych wydatków na usługi doprowadziły do ​​historycznego wzrostu wydatków konsumentów na towary. Wybuch epidemii spowodował również spustoszenie w warunkach dostaw. Na początku epidemii rynek pracy opuściło 8 milionów osób, a na początku 2021 r. liczebność siły roboczej była nadal o 4 miliony niższa niż przed epidemią. Sytuacja na rynku pracy powróci do trendów sprzed pandemii dopiero w połowie 2023 r. Łańcuchy dostaw uległy zakłóceniu z powodu utraty pracowników, zakłóceń w międzynarodowych powiązaniach handlowych oraz zmian strukturalnych w składzie i poziomie popytu.

Oczywiste jest, że nie ma to nic wspólnego z powolnym ożywieniem gospodarczym po światowym kryzysie finansowym. Nastąpiła inflacja. Po spadku inflacji poniżej celu w 2020 r., w marcu i kwietniu 2021 r. nastąpił gwałtowny wzrost inflacji. Początkowy wzrost miał charakter skoncentrowany, a nie powszechny, i obejmował gwałtowne wzrosty cen dóbr, których brakuje, takich jak samochody. Moi koledzy i ja oceniliśmy już na początku, że te czynniki związane z pandemią nie będą się utrzymywać, a zatem nagły wzrost inflacji najprawdopodobniej szybko minie i nie będzie wymagał reakcji polityki pieniężnej – krótko mówiąc, wzrost inflacji najprawdopodobniej szybko minie i będzie tymczasowy, bez konieczności reakcji polityki pieniężnej. Od dawna panuje powszechne przekonanie, że banki centralne mogą właściwie reagować na tymczasowe wzrosty inflacji, o ile oczekiwania inflacyjne pozostają solidnie zakotwiczone. „(Inflacja) Transience” to zatłoczony statek, na którym znajduje się większość głównych analityków i prezesów banków centralnych z rozwiniętych gospodarek. Powszechnie oczekiwano, że warunki podaży szybko się poprawią, popyt szybko się odbuduje i przesunie się z popytu na towary na popyt na usługi, co doprowadzi do zmniejszenia inflacji. Przez pewien czas dane sugerowały, że obrzęk głowy miał charakter przejściowy. Od kwietnia do września 2021 r. dane dotyczące inflacji bazowej spadały w ujęciu miesiąc do miesiąca, chociaż postęp był wolniejszy, niż oczekiwano. Jak wynika z naszych komunikatów, tendencja spadkowa zaczęła słabnąć mniej więcej w połowie roku. Od października dane zaczęły silnie przemawiać przeciwko założeniu, że ma to charakter tymczasowy.

Inflacja wzrosła i objęła nie tylko towary, ale również usługi. Oczywiste jest, że wysoka inflacja nie jest zjawiskiem przejściowym i aby utrzymać oczekiwania inflacyjne na stabilnym poziomie, konieczna jest zdecydowana reakcja polityczna. Zrozumieliśmy to i już w listopadzie rozpoczęliśmy wprowadzanie zmian. Zaczęliśmy podnosić stopy procentowe w marcu 2022 r., gdy warunki finansowe zaczęły się zacieśniać, a my stopniowo zaprzestaliśmy skupu aktywów. Na początku 2022 r. ogólna inflacja przekroczyła 6%, a inflacja bazowa przekroczyła 5%. Pojawia się nowy szok podażowy. Konflikt rosyjsko-ukraiński doprowadził do gwałtownego wzrostu cen energii i towarów. Poprawa warunków podaży i zmiana popytu z towarów na usługi nastąpiła znacznie później, niż oczekiwano, częściowo z powodu dalszego rozprzestrzeniania się pandemii COVID-19 w Stanach Zjednoczonych. Pandemia COVID-19 w dalszym ciągu zakłóca globalną produkcję. Wysoka inflacja to globalne zjawisko, które odzwierciedla powszechne zjawisko: szybko rosnący popyt na towary, napięte łańcuchy dostaw, ciasny rynek pracy i gwałtownie rosnące ceny towarów.

Globalny charakter inflacji jest niespotykany od lat 70. XX wieku. W tym momencie wysoka inflacja stała się faktem, którego chcieliśmy uniknąć. W połowie 2022 r. sytuacja na rynku pracy była wyjątkowo napięta – było na nim o 6,5 mln więcej miejsc pracy niż w połowie 2021 r. Rosnący popyt na pracę jest w pewnym stopniu zaspokajany poprzez powrót pracowników na rynek pracy po ustąpieniu epidemii. Jednak podaż siły roboczej pozostaje ograniczona, a wskaźniki uczestnictwa w rynku pracy pozostają znacznie poniżej poziomów sprzed pandemii latem 2022 r. Od marca 2022 r. do końca roku liczba wolnych miejsc pracy była prawie dwukrotnie większa niż liczba osób bezrobotnych, co wskazuje na poważny niedobór siły roboczej. W czerwcu 2022 r. inflacja osiągnęła szczyt na poziomie 7,1%. Dwa lata temu, przemawiałem z tego podium, że zajęcie się problemem inflacji może wiązać się z większym bezrobociem i wolniejszym wzrostem gospodarczym.

Niektórzy twierdzą, że kontrola inflacji wymaga recesji i długotrwałego wysokiego bezrobocia. Powiedziałem wtedy, że Rezerwa Federalna jest bezwarunkowo zobowiązana do przywrócenia pełnej stabilności cen i nie zmieni tego podejścia, dopóki zadanie to nie zostanie wykonane. Federalny Komitet Otwartego Rynku nie wahał się wywiązać ze swoich obowiązków, a nasze działania były dobitnym dowodem naszego zaangażowania w przywrócenie stabilności cen. Podnieśliśmy naszą stopę procentową o 425 punktów bazowych w 2022 r. i o dodatkowe 100 punktów bazowych w 2023 r. Utrzymujemy naszą stopę procentową na obecnym restrykcyjnym poziomie od lipca 2023 r. Lato 2022 r. okazało się szczytem inflacji. Inflacja jest o 4,5 punktu procentowego niższa od szczytu sprzed dwóch lat, a nastąpiło to przy niskim poziomie bezrobocia – jest to pożądany i historycznie niezwykły wynik. Jak inflacja może spaść, nie powodując gwałtownego wzrostu bezrobocia powyżej naturalnego poziomu? Zniekształcenia popytu i podaży związane z pandemią oraz poważne wstrząsy na rynkach energii i towarów były istotnymi czynnikami wpływającymi na wysoką inflację, a odwrócenie tych czynników stanowi kluczowy element spadku inflacji. Zadziałanie tych czynników zajęło więcej czasu, niż oczekiwano, ale ostatecznie odegrały one ważną rolę w następującym po tym spadku inflacji. Nasza restrykcyjna polityka pieniężna pomogła kontrolować popyt globalny, a jednocześnie zwiększyć podaż globalną, co z kolei zmniejszyło presję inflacyjną i pozwoliło gospodarce na dalszy zdrowy wzrost. Ponieważ popyt na pracę również spadł, a liczba wakatów osiągnęła historycznie wysoki poziom w porównaniu ze stopą bezrobocia, rynek pracy powrócił do normy, głównie dzięki spadkowi liczby wakatów, bez dużych, uciążliwych zwolnień, dzięki czemu rynek pracy nie jest już źródłem presji inflacyjnej. Jest jedno kluczowe słowo dotyczące oczekiwań inflacyjnych.

Standardowe modele ekonomiczne od dawna odzwierciedlają pogląd, że dopóki oczekiwania inflacyjne są zakotwiczone w naszym celu, inflacja powróci do celu, gdy rynek produktów i rynek pracy osiągną równowagę, bez potrzeby osłabienia gospodarki. Modele tak mówią, ale stabilność długoterminowych oczekiwań inflacyjnych nie została wystawiona na próbę przez okresy wysokiej inflacji, jakie utrzymują się od lat 2000. Nie jest pewne, czy „kotwica” inflacyjna się utrzyma. Obawy o uwolnienie stóp procentowych podsyciły pogląd, że spadek inflacji będzie wymagał spowolnienia gospodarki, w szczególności rynku pracy. Ważną lekcją, jaką można wyciągnąć z ostatnich doświadczeń, jest to, że mocno ograniczone oczekiwania inflacyjne, w połączeniu ze zdecydowanymi działaniami banku centralnego, mogą przyczynić się do spadku inflacji bez konieczności spowolnienia. Według tej narracji wzrost inflacji w dużej mierze wynika z niezwykłego konfliktu między przegrzanym i tymczasowo zniekształconym popytem a ograniczoną podażą. Mimo że badacze stosują różne metody i dochodzą do różnych wniosków, zaczyna wyłaniać się konsensus, który moim zdaniem przypisuje znaczną część wzrostu inflacji tym kolizjom. Ogólnie rzecz biorąc, inflacja znajduje się na zrównoważonej ścieżce prowadzącej do osiągnięcia naszego celu na poziomie 2%, dzięki połączeniu wychodzenia ze zniekształceń wywołanych pandemią, naszych wysiłków na rzecz kontrolowania popytu zbiorczego i naszej zdolności do zakotwiczenia oczekiwań inflacyjnych. Osiągnięcie niższej inflacji przy jednoczesnym utrzymaniu silnego rynku pracy jest możliwe jedynie w przypadku zakotwiczenia oczekiwań inflacyjnych, odzwierciedlających zaufanie społeczeństwa, że ​​bank centralny z czasem utrzyma inflację na poziomie około 2%. To zaufanie budujemy przez dziesięciolecia i wzmacniamy je naszymi działaniami. Oto moja ocena tego incydentu. Twoje opinie mogą się różnić.

Podsumowując

Na koniec chciałbym podkreślić, że gospodarka w dobie pandemii różni się od innych okresów gospodarczych i wciąż jest wiele do nauczenia się z tego niezwykłego okresu. Nasze oświadczenie dotyczące długoterminowych celów i strategii polityki pieniężnej podkreśla nasze zaangażowanie w ocenę naszych zasad poprzez gruntowny przegląd publiczny przeprowadzany co pięć lat i wprowadzanie odpowiednich korekt. Gdy rozpoczniemy ten proces w tym roku, będziemy otwarci na krytykę i nowe pomysły, jednocześnie zachowując mocne strony naszego systemu. Ograniczenia naszej wiedzy — tak oczywiste w czasie pandemii — pokazują, że musimy być pokorni i dociekliwi, skupiać się na wyciąganiu wniosków z przeszłości i elastycznym stosowaniu ich w obliczu obecnych wyzwań.