Niedawno założyciel Vitalik i MakerDao, Rune, pokłócili się na temat nowego planu sieciowego w ostatecznym planie MakerDAO.

Rune zaproponował społeczności MakerDAO wykorzystanie rozwiązania Solana/Cosmos do wdrożenia nowego łańcucha. Vitalik nie zgodził się z tym i wykorzystał akcję sprzedaży 500 $ MKR na rynku wtórnym, aby wyrazić swoje podejście do rynku szyfrowania i społeczności.

Wiele osób w branży szyfrowania i społeczności również było zdezorientowanych i zdziwionych propozycją Rune'a, chociaż później przedstawił on kilka dodatkowych wyjaśnień.

W szczególności pomysł wykorzystania Solany jako alternatywy dla nowej sieci spotyka się z coraz głośniejszym sprzeciwem. Wszyscy nie rozumieją ostatecznego planu, który ma na celu osiągnięcie całkowitej decentralizacji protokołu MakerDAO. Dlaczego mielibyśmy wybrać właśnie ten etykieta centralizacji (Solana dźwiga ciężar cross-branded) łańcucha publicznego jest wykorzystywana jako nowe rozwiązanie łańcucha.

W tym artykule postaram się uniknąć popadnięcia w system dyskursywny ideologicznych i politycznie poprawnych dyskusji w świecie kryptowalut i zdecyduję się zrozumieć decentralizację i centralizację z perspektywy sieci śluzowej, losowej centralności grafów i topologii głównej sieci Solana, a także zrozumieć Propozycja Rune'a.

Sieć śluzowców: decentralizacja w przypadku nadmiaru zasobów a centralizacja w przypadku niedoboru zasobów

Wiele osób w świecie kryptowalut, w tym ja wcześniej, ma obsesję i domysły na temat decentralizacji: decentralizacja jest sprawiedliwa i zgodna z naturą; centralizacja jest zła i sprzeczna z naturą.

Następnie zaczniemy od obserwacji natury, aby zrozumieć centralizację i decentralizację. Jednym z najbardziej odpowiednich obiektów do naszych obserwacji jest śluzowiec, który ma zarówno strukturę scentralizowaną, jak i zdecentralizowaną.

Śluzowce to grupa mikroorganizmów, które często zaliczane są do grzybów. Jednakże, w przeciwieństwie do tradycyjnych grzybów, śluzowce na niektórych etapach mają strukturę protoplastów jednokomórkowych (zdecentralizowaną), a nie wielokomórkowe ciało grzyba (scentralizowane).

Cykl życiowy śluzowców składa się z dwóch głównych etapów: etapu wegetatywnego i etapu reprodukcyjnego.

Etap wegetatywny: Na tym etapie śluzowce istnieją jako pojedyncze komórki i uzyskują składniki odżywcze poprzez wchłanianie materii organicznej (takiej jak bakterie, glony, grzyby itp.). Wykazują wyjątkowe zachowanie ruchowe w procesie poszukiwania pożywienia, zwykle poruszając się do przodu za pomocą przepływu cytoplazmatycznego lub ruchu teleskopowego.

Etap rozrodczy: Kiedy warunki środowiskowe śluzowców ulegają pogorszeniu lub ich zasoby się wyczerpują, wchodzą w etap rozrodczy. Na tym etapie wiele jednokomórkowych śluzowców połączy się, tworząc duży wielojądrowy korpus komórkowy, często nazywany „owocnikiem” lub „akumulatorem”. Ta akumulacja ostatecznie dzieli się na wiele zarodników, które rozprzestrzeniają się do nowych środowisk i rozpoczynają nowy cykl życiowy.

Mówiąc prościej, gdy zasoby są zbędne, każda pojedyncza komórka w sieci śluzowców jest niezależną jednostką i współpracuje, aby przetrwać w sposób zdecentralizowany; natomiast gdy zasoby są ograniczone, każda pojedyncza komórka w sieci śluzowców będzie specjalizować się w określonych obszarach komórki funkcjonalne i współpracują w sposób scentralizowany, aby przetrwać.

Zarówno decentralizacja, jak i decentralizacja są strukturami naturalnymi. Stanowią one po prostu adaptację sieci śluzowców do dystrybucji zasobów zewnętrznych. Jednakże w systemie scentralizowanym priorytetem jest ogólna wydajność, podczas gdy w systemie zdecentralizowanym priorytetem są kapitał własny.

Moim zdaniem różne zdecentralizowane i scentralizowane architektury sieci głównej blockchain w świecie kryptograficznym również stanowią adaptację do dystrybucji zasobów zewnętrznych, ale sieć śluzowata potrzebuje wody i cukru, podczas gdy sieć główna blockchain potrzebuje funduszy, użytkowników i deweloperzy.

W całym świecie kryptowalut zasoby takie jak fundusze, użytkownicy i programiści nie są równomiernie rozłożone, ale prezentują typowy rozkład prawa mocy. Ekosystem Bitcoin i ekosystem Ethereum niemal monopolizują ponad 80% zasobów sieci Bitcoin i Ethereum. Innymi słowy, bezpieczeństwo i cechy sieci pozbawione zaufania oraz uczciwa narracja wynikająca z nadmiarowej decentralizacji są znacznie ważniejsze niż wydajność, skalowalność i wysoki TPS, dlatego ich stopień decentralizacji jest wyższy niż w przypadku innych publicznych łańcuchów L1.

Jako spóźnieni, inne sieci publiczne L1, aby dostosować się do środowiska zewnętrznego z ograniczonymi funduszami, użytkownikami i zasobami programistów, aktywnie wybierają dążenie do wydajności, skalowalności i wysokiego TPS w projektowaniu struktury sieci, takich jak Solana. W rzeczywistości ta decentralizacja i Scentralizowany proces adaptacyjny zachodzi nie tylko pomiędzy sieciami Bitcoin i Ethereum a innymi łańcuchami publicznymi L1, ale zachodzi także w sieciach Bitcoin i Ethereum.

Na początku uruchomienia Bitcoina i Ethereum w sieci głównej przestrzeń blokowa i zasoby nagród za bloki były wyjątkowo zbędne. Sieć główna była wysoce zdecentralizowana, a bloki były równomiernie rozmieszczone pomiędzy węzłami.

Jednak w miarę upływu czasu coraz więcej węzłów i mocy obliczeniowej dołącza do rywalizacji o przestrzeń blokową i nagrody za bloki w głównych sieciach Bitcoin i Ethereum, w związku z czym zaczynają pojawiać się baseny wydobywcze, a stopień centralizacji Bitcoina i Ethereum wzrasta coraz wyżej .

W sieci głównej Bitcoina pojedyncza pula wydobywcza posiadała nawet ponad 31% mocy obliczeniowej, a społeczność Ethereum kłóci się obecnie o fakt, że jeden podmiot w Lido kontroluje ponad 30% praw do obstawiania.

Podsumowując, obserwując sieć śluzowców, możemy odkryć podstawowy fakt, że zarówno decentralizacja, jak i centralizacja są adaptacjami sieci/systemu do ograniczeń zasobów zewnętrznych i obie są naturalne.

Centralność losowego wykresu: prawdopodobieństwo połączenia węzła z innymi węzłami określa stopień decentralizacji

Centralność grafów losowych to metoda pomiaru stosowana do analizy znaczenia węzłów w sieci i zwykle stosowana do badania zachowania węzłów w modelach grafów losowych.

Różni się od tradycyjnych miar centralności sieci (takich jak centralność stopnia, centralność pomiędzy i centralność bliskości), ponieważ koncentruje się bardziej na pozycji i wpływie węzłów w modelu wykresu losowego.

W modelu grafu losowego topologia sieci jest zwykle generowana losowo, a połączenia węzłów i krawędzi są losowe. Model ten można wykorzystać do badania właściwości niektórych sieci rzeczywistych, takich jak sieci społecznościowe, sieci biologiczne lub topologia Internetu.

Teraz używamy modelu wykresu losowego, aby krótko przeanalizować decentralizację i centralizację świata szyfrowania.

Idealna zdecentralizowana sieć, zdaniem wszystkich osób pracujących w branży szyfrowania, to równomiernie rozproszona sieć losowa bez węzła centralnego. Każdy węzeł jest podłączony do tej samej liczby innych węzłów, a jej stopień centralności wynosi 1.

Jednak prawdopodobieństwo generacji tej równomiernie rozłożonej sieci losowej w modelu wykresu losowego jest bardzo, bardzo małe, innymi słowy, w pewnym sensie ustawienie prawdopodobieństwa generowania krawędzi ma duży wpływ na stopień decentralizacji/centralizacji sieci w Solana In koncepcja systemu, prawdopodobieństwo generacji brzegowej odpowiada koncepcji Fanout. W nowo wdrożonej wersji 1.14 sieci głównej Solana dostosowała mechanizm Fanout w celu zwiększenia stabilności i skalowalności sieci głównej.

Podsumowując:

1. Idealna sieć zdecentralizowana o stopniu centralizacji 1 ma bardzo małe prawdopodobieństwo pojawienia się w naturalnych warunkach losowych.

2. W naturalnych warunkach losowych stopień decentralizacji sieci jest określony przez prawdopodobieństwo generacji brzegowej. Im prawdopodobieństwo generacji brzegowej jest bliższe 1, tym wyższy jest średni stopień decentralizacji sieci generowanej losowo.

Topologia sieci głównej Solana: nakładanie warstw i rozdzielanie

Opis Solany brzmi następująco: Solana to sieć publiczna korzystająca z nowego języka programistycznego Rust, charakteryzująca się wysoką skalowalnością i wydajnością. Jej celami projektowymi są osiągnięcie wysokiego TPS (przetwarzania transakcji na sekundę), użycie języka programowania Rust i niskie koszty gazu. I doskonała skalowalność, aby nadrobić lub nawet zastąpić niedociągnięcia i status Ethereum.

Sprecyzowano w dwóch kluczowych punktach:

Wysoka skalowalność. Na przykład sieć śluzowców to adaptacja Solany do środowiska, w którym brakuje funduszy, użytkowników i programistów, i jest to strategia przetrwania dążąca do wydajności;

Rywal Ethereum. Powszechna technika marketingowa;

Wysoki TPS (przetwarzanie transakcji na sekundę) Solany, wykorzystanie języka programowania Rust i niskie opłaty za gaz mają na celu poprawę wydajności systemu i konkurowanie z innymi L1 o ograniczone zasoby pozostawione przez Bitcoin i Ethereum w ekosystemie szyfrowania.

Oczywiście powyższe cechy Solany wynikają z jej struktury sieciowej. Mechanizm konsensusu Solany wykorzystuje Tower BFT, który łączy w sobie koncepcje zegara PoH (Proof of Time History) i Prądu Zatokowego.

Silnikiem propagacyjnym Solany jest Turbine, który składa się z dwóch części: Erasure Batch Construction & Transmission (konstrukcja i transmisja przetwarzania wsadowego kodu kasowania) oraz Turbine Path (Turbine Path) można uznać za diagram topologii wersji 1.14 pokazano na załączonym rysunku.

Typowymi cechami topologii sieci głównej Solana są warstwy i rozwarstwienie

W sieci propagacyjnej Tx główna sieć Solana podzieli węzły na kilka warstw, przy czym węzeł Leader będzie początkowym węzłem wysyłającym, a pozostałe węzły będą wysyłać Tx do i węzłów w następnej warstwie zgodnie z parametrem ustawionym przez i fanout.

Zatem, zgodnie z analizą modelu grafów losowych typu push-up, stopień decentralizacji sieci głównej Solana zmienia się dynamicznie, a średni stopień centralizacji węzłów sieci jest nieskończenie zbliżony do aktualnego ustawienia parametru fan-out 3.

Podsumować

1. Decentralizacja i centralizacja to adaptacja systemu/sieci do ograniczeń zewnętrznych zasobów środowiska. Bez ograniczeń otoczenia zewnętrznego mówienie o decentralizacji i centralizacji nie ma sensu;

2. Ze względu na obecny wysoki niedobór nagród za bloki i miejsca na bloki, wewnętrzna ekologia głównych sieci Bitcoin i Ethereum również charakteryzuje się scentralizowaną strukturą;

3. Model grafów losowych mówi nam, że im prawdopodobieństwo połączenia głównego węzła sieci z pozostałymi węzłami jest bliższe 1, tym wyższy jest stopień decentralizacji;

4. Stopień decentralizacji/centralizacji głównej sieci Solany zmienia się dynamicznie i można go regulować, jednak środowisko, w którym Solana działa z ograniczonymi zasobami, nie sprzyja dążeniu do decentralizacji;

5. Rune wybrał Solanę jako alternatywę dla nowego łańcucha. Po pierwsze, Solana natywnie obsługuje tyczenie węzłów, ale Ethereum L2 jeszcze tego nie obsługuje. Po drugie, można całkowicie dostosować stopień decentralizacji/centralizacji sieci Solana wysoki poziom decentralizacji Parametry stopnia centralizacji w celu zaspokojenia potrzeb zdecentralizowanego zarządzania nowymi sieciami.