Moja żona jest dyrektorem generalnym, zawsze nienawidzi mnie za lenistwo i chce się ze mną rozwieść. Ale ona nie wie, że to ja zawdzięczam jej sukces.

„Dustin, oto umowa rozwodowa przygotowana przez panią Nicholson. Wystarczy je podpisać.”

W gabinecie prezesa Quine Group sekretarka Lyra Blaine położyła na stole kartkę formatu A4. Naprzeciwko niej siedział mężczyzna ubrany zwyczajnie.

"Rozwód? Co masz na myśli?"

Dustin Rhys był zaskoczony.

„Nie rozumiesz, co mówię? Twoje małżeństwo z panią Nicholson dobiegło końca. Nie jesteś już nawet na tym samym poziomie. Twoje istnienie to nic innego jak plama na reputacji prezydenta!”

Mówiąc, Lyra nie zadawała ciosów.

– Smuda na jej reputacji? Dustin zmarszczył brwi. – Czy ona tak o mnie myśli?

Kiedy po raz pierwszy się pobrali, rodzina Nicholsonów była pogrążona w rujnujących długach. To on im pomógł, gdy byli w najgorszym momencie. Teraz, gdy byli bogaci, Dahlia Nicholson była gotowa go po prostu wyrzucić.

"Coś w tym stylu." Lyra wskazała brodą na leżący na stole magazyn. Na pierwszej stronie wydrukowano zdjęcie pięknej kobiety. „Spójrz na nagłówek tego magazynu, Dustin. Majątek pani Nicholson osiągnął miliard w ciągu zaledwie trzech lat, co jest wyczynem niemal cudem. Jest teraz najbardziej pożądaną kobietą w Swinton! Przy tym wszystkim jest skazana na wielkość. Ale ty jesteś zwykłym Joe. W ogóle na nią nie zasługujesz. Mam nadzieję, że dostrzeżesz rozsądek i postąpisz właściwie.

Kiedy Dustin milczał, Lyra zmarszczyła brwi.

„Wiem, że nie jesteś z tego zadowolony, ale taka jest rzeczywistość” – kontynuowała. „Być może pomogłeś pani Nicholson, gdy miała kłopoty, ale ona odwdzięczyła ci się za wszystko, co dla niej zrobiłeś przez ostatnie trzy lata. Tak naprawdę to ty jesteś jej teraz dłużnikiem!”

– Czy w takim razie nasze małżeństwo to dla niej tylko transakcja biznesowa? Dustin wziął głęboki oddech, aby stłumić emocje. „Jeśli chce się ze mną rozwieść, niech sama ze mną porozmawia”.

"SM. Nicholson jest bardzo zajęty. Nie musi się zaprzątać takimi błahymi sprawami.

– Drobne sprawy? Dustin był oszołomiony. Potem zaśmiał się gorzko. „Czy tak jest? Czy rozwód jest dla niej drobnostką? Nie może nawet znaleźć czasu, żeby ze mną porozmawiać. Naprawdę, jest teraz nieosiągalna!”

„Dustin, nie zwlekaj dłużej”. Lyra ponownie nacisnęła na niego umowę rozwodową. „Wystarczy podpisać tutaj, a w ramach rekompensaty dostaniesz samochód i dom. Oprócz tego otrzymasz także dużą posiadłość. To więcej, niż będziesz w stanie zarobić przez całe życie!”

„Duża posiadłość, ale… nie jest mi potrzebna. Podpiszę dokumenty rozwodowe, jeśli przyjdzie osobiście. W przeciwnym razie niczego nie podpiszę” – powiedział chłodno Duston.

„Nie odchodź za daleko, Dustin!” Lyra uderzyła dłonią w stół. „Nie mów, że cię nie ostrzegałem. Przy całej swojej mocy i zasobach pani Nicholson może z łatwością się z tobą rozwieść. Tylko dlatego, że docenia swój przeszły związek z tobą, pozwala ci zachować nienaruszoną godność. Nie prowokuj jej!”

"Moja godność?" Dustina trochę to rozbawiło. Nie chciała nawet z nim bezpośrednio rozmawiać, żeby się z nim rozwieść. Cóż to była za godność? Co więcej, jeśli naprawdę doceniała ich związek, to dlaczego mu teraz groziła?

– W takim razie myślę, że nie mamy o czym innym rozmawiać.

Nie chcąc się kłócić, Dustin wstał i kazał wyjść.

„Dustina Rhysa! Ty-"

Gdy Lyra już miała stracić panowanie nad sobą, weszła krągła kobieta w długiej czarnej sukni. Jej skóra była biała jak śnieg, a rysy delikatne. Jej wzniosła aura i zaokrąglona sylwetka nadawały jej wygląd bogini prosto z obrazu.

„W końcu tu jesteś.”

Dustin poczuł skomplikowane emocje, gdy zobaczył piękną kobietę. Byli małżeństwem przez trzy lata, podczas których traktowali się nawzajem z troską i szacunkiem. Ale tak to się skończyło. Nadal nie wiedział, co zrobił źle.

„Przepraszam za spóźnienie, byłem zajęty czymś innym”.

Dahlia Nicholson usiadła. Jej wyraz twarzy był równie beznamiętny jak zawsze.

„Z pewnością jesteś zajęty, jeśli potrzebujesz sekretarki, która pomoże ci uporać się z rozwodem” – powiedział Dustin.

Słysząc to, Dahlia lekko zmarszczyła brwi. Nie wyjaśniła się jednak. Zamiast tego powiedziała: „Skoro tu jesteś, przejdźmy od razu do rzeczy. Zakończmy to przyjemnym akcentem. Przykro mi, że muszę ci to zrobić, żebyś mógł mieć samochód i dom, a także pokaźny kapitał w postaci alimentów. Jak to brzmi?"

W tym momencie położyła kartę na stole.

„Czy naprawdę myślisz, że nasz związek można mierzyć pieniędzmi?” zapytał Dustina.

"Za mało? Jest w porządku. Daj mi znać, czego chcesz. Dam ci wszystko, co w mojej mocy – powiedziała spokojnie Dahlia.

„Nie sądzę, że mnie zrozumiałeś. Pozwolę sobie przeformułować moje pytanie. Czy pieniądze i władza są dla ciebie tak ważne?” Dustin był naprawdę oszołomiony.

Dahlia podeszła do okien i wyjrzała na miasto. W jej oczach była determinacja, kiedy powiedziała: „Dla mnie tak, są bardzo ważne”.

„Zarobiłeś wystarczająco dużo, żeby wyżywić się do końca życia. Czemu to robić?"

„Dustin, tu właśnie różnimy się w filozofii. Nigdy nie zrozumiesz, czego naprawdę chcę. Dalia pokręciła głową z rozczarowaniem.

Różnili się nie tylko statusem i władzą; byli również niezgodni w swoich zasadach. A co najważniejsze, nie widziała w nim żadnej nadziei na przyszłość.

"Masz rację. Skąd mam wiedzieć, o czym myślisz?” Dustin zaśmiał się gorzko. „Wiem tylko, że mam ci gotować, kiedy jesteś głodny, przygotowywać płaszcz, gdy jest zimno, i nosić cię do szpitala, gdy jesteś chory”.

– Nie ma sensu się teraz w to zagłębiać. Na twarzy Dahlii kryły się skomplikowane emocje, które jednak wkrótce przyćmiła determinacja.

"Masz rację." Dustin skinął głową bez żadnych emocji. „Słyszałem, że byłeś blisko z spadkobiercą rodziny Nolanów. Czy to z jego powodu?

Dahlia już miała zaprzeczyć, gdy się nad tym zastanowiła. Na koniec skinęła głową.

"Możesz to powiedzieć."

"Dobra. Mam nadzieję, że jesteś z nim szczęśliwy. Dustin uśmiechnął się i bez wahania podpisał umowę rozwodową. Jedyne, co teraz czuł, to rozczarowanie. Jak na ironię, dzisiaj była także rocznica ich ślubu. Rozwód z nim w dniu ślubu był pełen okrutnego humoru.

„Nie chcę pieniędzy, chcę tylko z powrotem ten kryształowy naszyjnik. Matka zostawiła mi go przed śmiercią, abym mógł go dać swojej żonie”.

"Dobra."

Dahlia skinęła głową i dała mu kryształowy naszyjnik.

„Od dzisiaj nie będziemy mieć ze sobą nic wspólnego!”

Dustin założył naszyjnik i wyszedł. Na jego twarzy nie było już łagodności; jedyne, co pozostało, to odległa powściągliwość.

– Czy postąpiłem słusznie, Lyro? – zapytała z wahaniem Dalia.

Mimo że to ona wystąpiła o rozwód, wcale nie była szczęśliwa, kiedy został on sfinalizowany.

"Oczywiście że to zrobiłeś!" Lira skinęła głową. „Masz prawo dążyć do szczęścia. Dustin w ogóle na ciebie nie zasługuje. On tylko zabierze cię ze sobą na dół. Twoim przeznaczeniem jest być najpotężniejszą kobietą w Swinton!

Dalia jej nie odpowiedziała. Kiedy patrzyła, jak Dustin wychodzi, miała wrażenie, że traci coś cennego.

Rozdział 2

W windzie Dustin z przygnębieniem patrzył na kryształowy naszyjnik. Choć się tego spodziewał, nadal było mu smutno, że jego małżeństwo tak się skończyło. Kiedyś myślał, że szczęście jest proste: posiłki na stole, wesołe dni i proste przyjemności. Teraz przekonał się, że normalność jest grzechem. Nadszedł czas, aby obudzić się z tego długotrwałego snu na jawie.

Nagle zadzwonił telefon, wyrywając go z transu. Kiedy podniósł słuchawkę, po drugiej stronie rozległ się znajomy głos.

"Pan. Rhys, jestem Hunter Anderson z Grupy Swinton. Dowiedziałam się, że dzisiaj macie rocznicę ślubu z panią Nicholson, więc przygotowałam dla Was prezent. Zastanawiam się tylko, czy masz dzisiaj trochę czasu?

„Dziękuję za życzliwość, ale obawiam się, że prezent nie będzie nam potrzebny” – powiedział Dustin.

"Dlaczego?"

Hunter był zaskoczony. Wyczuwał, że dzieje się coś złego.

„Czy jest jeszcze coś, o czym chciałby pan porozmawiać, panie Anderson?”

„Właściwie tak, istnieje.” Hunter niezdarnie odchrząknął. „Mam przyjaciela, który zachorował na dziwną chorobę. Był u wielu lekarzy, ale żaden nie mógł nic z tym zrobić. Miałem nadzieję, że możesz pomóc.

"Pan. Anderson, znasz moje zasady.

"Oczywiście, że tak! Jestem szczery w swojej prośbie. Mój przyjaciel ma trochę canscory, pamiętam, że jej szukałeś. Jestem pewien, że będzie skłonny się z tym rozstać, jeśli mu pomożesz” – powiedział Hunter.

"Czy to prawda?" – zapytał poważnie Dustin.

"Tak to jest!"

„W porządku, jeśli tak jest, chętnie rzucę okiem”. Dustin natychmiast zgodził się na tę prośbę.

Nie interesowały go pieniądze ani klejnoty, ale raczej rzadkie rośliny, ponieważ potrzebowały ich do ratowania życia.

„Dziękuję, panie Rhys! Natychmiast wyślę kogoś, żeby cię odebrał!” Hunter uśmiechnął się z ulgą.

Jako prezes Grupy Swinton i jeden z Potężnej Trójki w Swinton, Hunter zachowywał się wyjątkowo nieśmiało w obecności Dustina.

„Świetnie, jeszcze jeden w dół, pozostało pięć. Powinienem mieć wystarczająco dużo czasu – mruknął do siebie Dustin. Ta wiadomość poprawiła mu nieco humor.

Z trzaskiem otworzyły się drzwi windy. Gdy tylko wyszedł z budynku, zobaczył dwie znajome postacie zmierzające w jego stronę. Była to matka Dahlii, Florence Franklin i jej brat, James Nicholson.

„Mamo, James, dlaczego tu jesteś?” Przywitał się z Dustinem.

„Czy ty i Dahlia rozwiedliście się?” Florencja nie traciła tchu.

"Tak zrobiliśmy." Dustin posłał jej wymuszony uśmiech. „To nie wina Dahlii, to moja. Nie obwiniaj jej.

Zamierzał zakończyć swoje małżeństwo w przyjemny sposób. Jednak słysząc to, Florence parsknęła chłodno.

„Oczywiście, że to twój problem. Znam dobrze moją córkę. Gdybyś nie zrobił nic złego, dlaczego miałaby się z tobą rozwieść?

Dustin był oszołomiony. Co to było? Obwinianie ofiary?

„Mamo, wiesz, jak ją traktowałem przez ostatnie trzy lata. Jestem prawie pewien, że nigdy nie zrobiłem niczego, co mogłoby zawieść zaufanie Dahlii do mnie” – powiedział Dustin.

„Kto wie, co zrobiłeś za naszymi plecami?” Florencja ponownie prychnęła. „Moja córka miała rację, rozwodząc się z tobą! Spójrz na siebie. Ona jest wyraźnie poza twoją ligą!”

„Mamo, nie uważasz, że posuwasz się za daleko?” Dustin zmarszczył brwi.

Gdyby trzy lata temu nie pomógł rodzinie Nicholsonów, nie byliby tam, gdzie są dzisiaj.

"Za daleko? A co jeśli jestem? Czy nie mówię prawdy?” Florence skrzyżowała ramiona.

„Wystarczy, mamo, przestań marnować z nim czas”. Nagle James zrobił krok do przodu. „Posłuchaj, Rhys. Nie obchodzi mnie, czy rozwiedziesz się z moją siostrą, czy nie, ale oddasz mi wszystkie pieniądze, jakie od niej dostaniesz.

"Pieniądze? Jakie pieniądze?" Dustin był oszołomiony.

„Przestań udawać niewiedzę! Wiem, że moja siostra dała ci znaczny majątek w ramach alimentów!” – powiedział chłodno James.

"Zgadza się! To pieniądze mojej córki. Nie masz prawa tego brać! Oddaj to!" Florencja wyciągnęła rękę w żądaniu.

„Nie wziąłem od niej żadnych pieniędzy” – zaprzeczył Dustin.

„Nie trać czasu! Kto przekazałby zaskakująco dużą sumę? Czy uważacie nas za idiotów?” James mu nie uwierzył.

„Rhys, lepiej bądź taktowny i daj nam pieniądze. Nie denerwuj mnie!” Florence ostrzegła.

– Możesz zadzwonić do Dahlii i zapytać ją, jeśli mi nie wierzysz. Dustin nie miał ochoty się dalej tłumaczyć.

"Co teraz? Grozisz nam? Posłuchaj tutaj. Nieważne, jak bardzo będziesz błagał, nie pozwolę ci odejść z ani jednym centem!” Florence warknęła.

„Mamo, on jest na to za tępy. Po prostu przeszukajmy jego kieszenie!” – powiedział niecierpliwie James. Zanurkował prosto do kieszeni Dustina.

Florencja poszła w jej ślady.

„Mamo, czy musisz to robić?” Dustin zmarszczył brwi.

Nie spodziewał się, że tak szybko po rozwodzie zostanie zaczepiony przez rodzinę Nicholsonów. Byli naprawdę bezlitośni.

Florence splunęła na ziemię z obrzydzeniem.

„Kogo nazywasz mamą? Uważaj, co mówisz. Za kogo Ty się masz?" Mówiąc, nadal przeszukiwała kieszenie Dustina.

Po pewnym czasie w jego kieszeniach nie znaleźli tego, czego chcieli.

„Czy on naprawdę nie wziął żadnych pieniędzy?” James powiedział niezadowolony.

Nagle dostrzegł kryształowy naszyjnik wokół naszyjnika Dustina i brutalnie go zerwał.

„Czy to nie jest naszyjnik mojej siostry? Dlaczego jest z tobą? Ukradłeś to?” – zażądał James.

„To pamiątka rodziny Rhysów. Oddaj to!" – powiedział Dustin, a jego wyraz twarzy pociemniał.

Nie przyjąłby żadnych pieniędzy, ale nie zostawiłby pamiątki po matce.

„Pamiątka rodzinna? Czy to oznacza, że ​​jest to coś wartościowego?” Oczy Jamesa rozbłysły.

– W takim razie, Rhys, to może być twoja spłata za te trzy lata, które u nas mieszkałeś. Chodźmy!" Florence spojrzała na syna i przygotowała się do wyjścia.

"Zatrzymaj się tam!" Dustin chwycił Jamesa za nadgarstek. „Oddaj mi naszyjnik!”

"Auć! To boli! Pozwól mi odejść!" James poczuł ogromny ból w nadgarstku.

„Oddaj to” – powtórzył niebezpiecznie Dustin.

„Wolę to wyrzucić, niż ci oddać!”

Widząc, że nie ma szans na uwolnienie się od Dustina, James rzucił naszyjnik na ziemię. Z wyraźnym brzękiem kryształowy naszyjnik rozpadł się na kilka części. Dustin zbladł. To była jedyna rzecz, dzięki której mógł zapamiętać swoją matkę.

„Jak śmiecie podnosić na mnie ręce! Wolałbym to zniszczyć, niż ci oddać!” powiedział James, pocierając obolały nadgarstek.

Dustin zacisnął pięści tak mocno, że pękły mu kostki. Jego oczy były czerwone ze złości.

"Wal się!" Nie mogąc już dłużej powstrzymać swojej złości, Dustin uderzył Jamesa w twarz.

James został uderzony tak mocno, że obrócił się w niekontrolowany sposób, po czym upadł na ziemię. Miał takie zawroty głowy, że nie mógł wstać.

– Skoro twojej matce nie przeszkadza nauczenie cię manier, to ja dopełnię honoru! Dustin chwycił go za włosy i podniósł. Następnie uderzył go kilka razy.

Twarz Jamesa wkrótce spuchła.

„Jak śmiecie bić mojego syna!” Florence krzyczała, próbując pomóc synowi.

"Zejść!" Dustin odwrócił się i spojrzał na nią. Blask był tak intensywny, że Florence zamarła.

Rozdział 3

"Zejść!"

Te dwa słowa wystarczyły, żeby Florence przestraszyła się i znieruchomiała. Nigdy nie myślała, że ​​Dustin może być tak straszny, kiedy jest zły. Zawsze był wobec nich taki łagodny. Teraz wyglądał, jakby miał ochotę zjeść ją żywcem.

Kiedy w końcu odzyskała rozum, Florence zaczęła krzyczeć: „Pomocy! Pomoc! On morduje mojego syna!”

Wkrótce wokół nich zgromadzili się ochroniarze Grupy Quine.

„Co się stało, pani Nicholson?” Szef ochrony rozpoznał Florencję i natychmiast stanął u jej boku.

"Tomek! Zamknijcie tego faceta, natychmiast! Chcę, żeby został ukarany za pobicie mojego syna!” Florence krzyknęła.

"Święta krowa! Jak śmiecie sprawiać kłopoty przed Grupą Quine'a? Postradałeś zmysły?" Tomek machnął ręką. Wszyscy ochroniarze otoczyli Dustina.

To była ich szansa, aby pocałować matkę prezydenta. Jeśli teraz poradzą sobie dobrze, być może dostaną awans i podwyżkę.

"Na co czekasz? Pokonaj go!”

Gdy już mieli działać, rozległ się głos.

– Jak myślisz, co robisz?

Zgrabna kobieta w srebrnej sukni wtargnęła w tłum wraz ze swoimi ochroniarzami. Z ustami pomalowanymi na ognistą czerwień była oszałamiająco piękna. Każdy jej ruch był pociągający.

"Ona jest wspaniała!"

Ochroniarze patrzyli na nią pożądliwie. Była jedną z najatrakcyjniejszych kobiet, jakie kiedykolwiek widzieli.

"Pan. Rhys, wszystko w porządku?

Kobieta zignorowała spojrzenia, które otrzymywała, i ruszyła prosto w stronę Dustina.

"Kim jesteś?"

Dustin zmrużył oczy, a jego złość opadła.

„Miło cię poznać, nazywam się Natasha Harmon. Przysłał mnie tu pan Anderson” – powiedziała kobieta z uśmiechem. W tym momencie ochroniarze zaczęli szeptać między sobą.

„Natasza Harmon? Czy ona jest dziedziczką rodziny Harmonów?

"O mój Boże! Czemu ona tu jest?"

Wszyscy byli zszokowani. Nazwisko Natasha Harmon było powszechnie znane w całym mieście. Była ładna, wpływowa i mądra. W wieku 22 lat przejęła już kontrolę nad Grupą Harmon i w ciągu pięciu lat zbudowała własne imperium biznesowe.

„Ach, to ty.”

Dustin skinął głową.

Słyszał już o Nataszy, ale nie spodziewał się, że będzie związana z Hunterem.

"Pan. Rhys, proszę poczekać w samochodzie. Zajmę się tym.

Natasza pstryknęła palcami. Za nią czterej jej ochroniarze wyciągnęli pałki i ruszyli w stronę tłumu. Chociaż było ich tylko czterech, ich groźna aura wystarczyła, aby ochroniarze się wycofali. W końcu wiedzieli, że rodzina Harmonów zatrudniała tylko przeszkolonych ochroniarzy.

– Za panem, panie Rhys.

Widząc, że nikt inny nie odważył się ruszyć, Natasza uśmiechnęła się i wyciągnęła rękę, aby poprowadzić Dustina do samochodu. Bez słowa Dustin zebrał kawałki swojego naszyjnika i wyszedł z Natashą. Nikt nie odważył się go zatrzymać.

"Co za cholera? Za co Ci płacimy? Dlaczego po prostu pozwoliłeś im odejść? Florence krzyknęła, gdy zdała sobie sprawę, co się dzieje.

"Pani. Nicholson, ona jest Natashą Harmon. Nie mamy odwagi jej urazić!” Szef ochrony poskarżył się. Żaden z nich nie odważył się podnieść palca na Nataszę.

„Jesteś do niczego. Nie masz odwagi jej urazić, ale nie masz nic przeciwko obrażaniu mojej córki? – spytała Florencja.

Ochroniarze spojrzeli po sobie, nie śmiąc się odezwać.

"Co się stało?"

Dahlia i Lyra wyszły, żeby zobaczyć, co było zamieszaniem.

"Dalia! Jesteś tu! Spójrz, jak dotkliwie pobito twojego brata!”

Gdy tylko Florence ją zobaczyła, zaczęła płakać, jakby to ona została pobita.

"Co się stało? Kto to zrobił?"

Widząc rany brata, wyraz twarzy Dahlii stał się chłodny.

"Kto jeszcze? To ten Dustin!” Florence płakała. „Spotkaliśmy go przed chwilą. James podniósł kryształowy naszyjnik, który upuścił i próbował mu go oddać, ale próbował go odwrócić i powiedział, że twój brat mu go ukradł. Po krótkiej kłótni pobił Jamesa! Mój biedny James, on po prostu zrobił to, co uważał za słuszne. Czym sobie na to zasłużył?”

Zaczęła mocniej płakać.

„Dustina?” Dalia zmarszczyła brwi. „Zawsze był łagodny. Dlaczego miałby bić Jamesa bez powodu? Co zrobiłeś?"

"Co przez to rozumiesz?" Florence wyglądała na rozgniewaną. „Nie wierzysz swojej matce?”

„Chcę tylko poznać prawdę” – powiedziała Dahlia.

Po trzech latach małżeństwa dobrze znała osobowość Dustina. Zwykle był spokojny i opanowany i rzadko tracił panowanie nad sobą. Nie pobiłby kogoś bez powodu.

„Spójrz na swojego brata! Czy prawda nie jest wystarczająco jasna? Jeśli mi nie wierzysz, zapytaj ochroniarzy. Wszystko widzieli!” Mówiąc to, Florence spojrzała na ochroniarzy.

"SM. Nicholson, twoja matka ma rację. Ten facet to ten, który zaatakował twojego brata. Gdyby nie my, ona też padłaby jego ofiarą.

Szef ochrony doskonale rozumiał swoje zadanie.

"Słyszysz to? Nie krzywdzę tej osoby!” Florence kontynuowała. „Mówiłem ci już wcześniej, że ten Rhys nie jest dobrym człowiekiem. Jest hipokrytą. Spójrz, co zrobił zaraz po tym, jak się z nim rozwiodłeś. Ma teraz nawet nową kobietę!”

Słysząc to, Dahlia zmarszczyła brwi. Nie była pewna, co o tym myśleć. Czy Dustin naprawdę mógłby zrobić coś takiego? Być może był wściekły z powodu rozwodu i chciał się na niej zemścić za pośrednictwem brata. Jeśli tak, to musiała przyznać, że źle go oceniła!

Rozdział 4

„Mamo, zabierz Jamesa do szpitala. Zajmę się tym.

Po chwili milczenia Dahlia w końcu podjęła decyzję.

„Dahlia, musisz bronić swojego brata! Nie puszczaj go tak łatwo!” – powiedziała Florence z nienawiścią.

„Nie martw się, wiem, co powinienem zrobić”.

Dahlia skinęła głową, gestem wzywając dwóch strażników, aby wysłali Florence i Jamesa do szpitala.

– Co o tym myślisz, Lyro?

Dahlia pomasowała skronie. Poczuła nadchodzący ból głowy.

„To oczywiste, prawda? To Dustin zaatakował ich pierwszy. Ochroniarze byli świadkami, więc to nie może być kłamstwo” – stwierdziła Lyra.

„Ale moja matka nie jest do końca uczciwą osobą…” zaczęła Dahlia. Znała dobrze swoją matkę i brata. Stanowili porywczy i bezwzględny duet.

„Tak czy inaczej, nadal jest niewłaściwe, aby zadał pierwszy cios!” Lyra powiedziała słusznie. „Nawet jeśli doszło do nieporozumienia, dlaczego nie mógł o tym porozmawiać? Co więcej, to Jamesa pobił. Twój brat! Nie pomyślał o tym, jak byś się czuł, gdyby zaatakował twoją rodzinę. Już samo to jest dowodem na to, że nie jest dobrym człowiekiem!”

Marszczenie Dahlii pogłębiło się wraz z jej wątpliwościami. Lira miała rację. Nawet jeśli jej matka i brat byli niegrzeczni i nierozsądni, Dustin nie miał powodu atakować ich fizycznie ani nie było powodu, aby tak bardzo skrzywdził Jamesa. Wygląda na to, że jej decyzja o rozwodzie była słuszna.

„Nie można tego tak po prostu odpuścić, pani Nicholson. Musisz dać mu nauczkę!” – powiedziała Lira.

Słysząc to, Dahlia wpadła w złość. Wyjęła telefon i zadzwoniła do Dustina. W tym samym czasie Dustin siedział w srebrnym Bentleyu i zmarszczył brwi, gdy zobaczył nadchodzące połączenie. Mimo niechęci i tak odebrał połączenie.

„Dustin, potrzebuję wyjaśnień!” – zapytała Dalia.

„Jakie wyjaśnienie?”

– Czy przed chwilą uderzyłeś mojego brata?

"Zrobiłem. Ale…"

Zanim zdążył dokończyć, Dahlia mu przerwała.

„A więc to byłeś ty! Nie spodziewałem się, że jesteś taką osobą! Czy mścisz się na mojej rodzinie tylko dlatego, że się z tobą rozwiodłam?”

Słysząc to, Dustin był zaskoczony. Nie spodziewał się, że Dahlia będzie tak agresywna. Nawet nie zatrzymała się, żeby wysłuchać, co ma do powiedzenia. Po trzech latach małżeństwa traktowała go jak obcego albo coś jeszcze gorszego.

„Dahlia Nicholson, czy tak o mnie myślisz? Wiedziałeś, że uderzyłem twojego brata, ale czy zastanawiałeś się, dlaczego go uderzyłem? zapytał Dustina.

„Bez względu na to, co zrobił, nadal nie powinieneś go bić!” Dalia nalegała.

Słysząc to, Dustin roześmiał się gorzko. Był nią rozczarowany. W tym momencie nie miało znaczenia, kto zawinił. Wyraźnie faworyzowała swojego brata nad nim.

„Dustin, dam ci kolejną szansę. Jedź teraz do szpitala i przeproś Jamesa, a ja będę udawać, że nic się nie stało. W przeciwnym razie…"

„W przeciwnym razie co?” – odparł Dustin. „Zamierzasz wezwać na mnie policję, czy zatrudnić zabójców, żeby mnie załatwili?”

„Dustinie! Czy naprawdę zamierzasz w ten sposób odrzucić moją dobrą wolę? Dalia warknęła.

"Życzliwość? Czy na pewno to dobra wola, że ​​mnie przedłużasz? Tak czy inaczej, pobiłem twojego brata, więc zrób z tym, co chcesz.

„Ty…” – riposta Dahlii została urwana, gdy Dustin się rozłączył.

Ze złości niemal wyrzuciła telefon. Dahlia zawsze była dobra w ukrywaniu swoich prawdziwych emocji. To był jeden z powodów, dla których udało jej się dotrzeć do miejsca, w którym była dzisiaj. Ale teraz miała pod tym względem małe kłopoty.

– Jakie to niegrzeczne z jego strony. Pani Nicholson, czy potrzebuję kogoś, kto da mu lekcję? – zapytała Lira.

"Nie ma potrzeby. Już skończyliśmy. Dahlia wzięła głęboki oddech, żeby stłumić złość.

"Ale…"

Lyra chciała powiedzieć więcej, gdy Dahlia ją zatrzymała.

„To wystarczy. Muszę popracować nad ważniejszymi sprawami, na przykład balem charytatywnym z rodziną Harmonów.

„Bal charytatywny? Czy to ma coś wspólnego z naszymi partnerami?”

"Zgadza się. Właśnie otrzymałem wiadomość, że rodzina Harmon znalazła się na krótkiej liście Quine Group. Jeśli dobrze wypadniemy na tym balu, możemy zostać kolejnymi partnerami rodziny Harmon!”

"To wspaniale! Zaraz pójdę wszystko załatwić!”

...

Po odłożeniu słuchawki Dustin przybył do szpitala podstawowego w Swinton. Natasza zaprowadziła go na oddział dla VIP-ów, gdzie na łóżku leżał starszy mężczyzna. Był blady, a jego usta były suche i popękane. Jego oddech był słaby, jakby był bliski śmierci. Otaczało go kilku lekarzy, ale żaden z nich nie wyglądał optymistycznie.

„Natasza! W końcu tu jesteś. Ci lekarze są bezużyteczni!”

Nagle podbiegła do nich młoda kobieta z kucykiem. Była drugą córką rodziny Harmonów, Ruth Harmon, a starszym mężczyzną na łóżku był Andrew Harmon, jej dziadek.

"SM. Harmon, zrobiliśmy już wszystko, co mogliśmy. Nic więcej nie możemy dla niego zrobić” – powiedział bezradnie lekarz.

„Jeśli nic nie możesz zrobić, pozwól komuś innemu przejąć stery” – powiedziała chłodno Natasza.

"Pan. Rhys przejmie kontrolę.

"Pan. Rhysa?”

Otaczający lekarze mieli dziwne wyrazy twarzy. Dustin wyglądał na zbyt młodego, żeby być dobrym lekarzem.

„Żartujesz, Natasza? To jest pan Rhys? Ruth wyglądała na zszokowaną. „Wygląda na mniej więcej tyle samo lat co ja. Czy on naprawdę jest lekarzem?”

„Nie oceniaj książki po okładce. To pan Anderson mi go przedstawił. Ufam mu” – powiedziała Natasza.

Szczerze mówiąc, ona też nie była do końca przekonana co do Dustina, ale skoro Hunter go polecał, to musiał mieć swoje zalety.

„Czy pana Andersona też można było oszukać?” Ruth nadal wyglądała na niepewną. „Hej, naprawdę jesteś lekarzem?”

„Znam się trochę na medycynie” – odpowiedział Dustin.

"Tylko trochę?" Rut się nadąsała. „Powinieneś wiedzieć, że na tę salę wpuszczamy tylko najlepszych lekarzy. Każdy tutaj jest znanym ekspertem w swojej dziedzinie i nikt nie może nic zrobić z tą chorobą. Skąd masz taką pewność, że możesz?”

"Litość! Uważaj na maniery!” Natasza skarciła się.

„On nie wygląda na godnego zaufania, Natasza! Martwię się tylko, że może pogorszyć sytuację Dziadka! – powiedziała Rut.

"Uważaj na słowa." Natasza zmarszczyła brwi.

„Nie obchodzi mnie to, nie uwierzę w niego, dopóki nie udowodni mi, że się sprawdza” – powiedziała Ruth z podniesioną głową.

„Jak mam się wykazać?” – zapytał nonszalancko Dustin.

„Powiedz mi, co mi dolega. Jeśli masz rację, uwierzę w ciebie!”

"Naprawdę?"

"Co jest nie tak? Jesteś przestraszony? Jeśli nie możesz tego zrobić, proszę odejdź. Przestań marnować nasz czas!” Rut prychnęła.

„Pokaż mi swój język” – powiedział Dustin.

Ruth zrobiła, co powiedział.

Po szybkim spojrzeniu Dustin powiedział bez wahania: „Wygląda na to, że w twoim organizmie mogą występować pewne zaburzenia równowagi, które mogą przyczyniać się do pewnych objawów. Na przykład możesz teraz mieć rozstrój żołądka…”

Im więcej mówił, tym Ruth stawała się bardziej napięta.

Rozdział 5

"Skąd wiedziałeś?"

Oczy Ruth prawie wyszły jej z orbit. Była bardziej zszokowana niż zawstydzona, że ​​Dustin mógł tak wiele powiedzieć o jej zdrowiu, po prostu patrząc na jej język. Wszystko, od migreny po biegunkę, było na miejscu. Czy naprawdę był taki dobry, czy tylko zgadł?

„Wiele można powiedzieć o danej osobie, po prostu na nią patrząc” – powiedział nonszalancko Dustin.

– Czy teraz mu wierzysz, Ruth? Natasza uśmiechnęła się. Jednocześnie ona również odetchnęła z ulgą. Dzięki Bogu, Dustin wiedział, co robi.

„Po prostu miał szczęście!” Rut nie chciała przyznać się do porażki.

„Przykro mi, panie Rhys, ona jest po prostu zbyt uparta dla własnego dobra. Proszę, zignoruj ​​ją” – powiedziała przepraszająco Natasza do Dustina.

"W porządku. Powinniśmy zaczynać?"

Dustin nie wziął sobie do serca postawy Ruth. Podszedł do Andrew i dokładnie go zbadał. Nie zajęło mu dużo czasu zorientowanie się, co się dzieje. Było dla niego oczywiste, że starzec został otruty. Trucizna też była dość silna. Na szczęście odkryto to wcześnie i nadal można było go uratować. Jeszcze dzień lub dwa i leżałby w kostnicy!

"SM. Harmon, czy możesz mi przynieść srebrne igły do ​​akupunktury?” zapytał Dustina.

"Bez problemu."

Natasza machnęła ręką. Natychmiast wyszedł jeden z jej ochroniarzy. Pięć minut później wrócił z zestawem igieł do akupunktury.

"Dziękuję."

Dustin skinął głową w podziękowaniu, po czym zaczął zdejmować koszulę starca. Najpierw postukał knykciami w brzuch starca, aby upewnić się, że uderza we właściwe pozycje, a następnie zaczął umieszczać igły we właściwych punktach nacisku. Jego działania były lekkie, ale stanowcze, gdy jego ręce latały zręcznie. Dzięki jego umiejętnościom pacjent nie odczuwał bólu spowodowanego igłami. Widząc to, Natasza była zaskoczona.

"On jest dobry!"

Nie wiedziała zbyt wiele o akupunkturze jako praktyce medycznej, ale znała kilku ekspertów w tej dziedzinie. Z tego, co widziała, ci starzy eksperci nie mieli nic na temat Dustina. Jego działania przypominały doświadczonego i utalentowanego uzdrowiciela, który spędził lata w praktyce. Była ciekawa tego mężczyzny. Kiedy już wszystkie 16 igieł znalazło się na swoim miejscu, Dustin odetchnął z ulgą. Minęło trochę czasu, odkąd ostatni raz wykonywał akupunkturę, ale na szczęście nadal był znajomy.

"Czy to wszystko? Nic się nie zmieniło!" Rut wyglądała na zmieszaną.

„Twój dziadek został otruty. Zanim leczenie zacznie działać, minie około dwóch godzin; nie należy usuwać igieł przed upływem dwóch godzin, gdyż mogą wystąpić poważne skutki uboczne!”

Rut się nadąsała.

„Dlaczego mam ci wierzyć?”

"Litość!"

Natasza spojrzała na siostrę.

"Muszę iść do łazienki. Proszę, opiekujcie się nim, kiedy mnie nie będzie” – powiedział Dustin mieszkańcom pokoju przed wyjściem.

Niedługo po jego wyjściu do szpitala wtargnęła grupa lekarzy. Byli to jedni z najbardziej wykwalifikowanych lekarzy w szpitalu. Grupę prowadził łysiejący mężczyzna.

"Hej! Kim wy jesteście?” Ruth skrzyżowała ramiona.

„Nazywam się Jansen. Jestem dyrektorem wykonawczym szpitala, a także dziekanem szkoły medycznej. Jestem tu z rozkazem leczenia Starego Pana Harmona – przedstawił łysiejący mężczyzna.

„Ach, jesteś tym sławnym doktorem Jansenem! Najlepszy lekarz w Swinton!” Rut była zachwycona.

„Bardziej przypomina jednego z najlepszych” – stwierdził z dumą doktor Jansen – „ale tak, jestem”.

„Wspaniale jest pana poznać, doktorze Jansen. Proszę, pomóż mojemu dziadkowi.”

Ruth natychmiast zeszła mu z drogi. Najwyraźniej ufała doktorowi Jansenowi bardziej niż takiemu młodzieńcowi jak Dustin.

"Będę." Doktor Jansen skinął głową. Kiedy zbliżył się do łóżka, zmarszczył brwi. „Co się dzieje z igłami? Co to za nonsens?”

Mówiąc, zabrał się za wyjmowanie igieł.

"Czekać!" Widząc to, Natasza go zatrzymała.

"Co jest nie tak?" – zapytał zirytowany doktor Jansen.

"Dr. Jansen, zatrudniłem już kolejnego uzdrowiciela. Powiedział, że mój dziadek został otruty. Nie możemy usunąć tych igieł, ponieważ mogą wystąpić poważne skutki uboczne”.

„Stek kłamstw!” Doktor Jansen prychnął drwiąco. „Jeśli te igły mogą leczyć dolegliwości, to po co są lekarze?”

"Zgadza się!" Rut zgodziła się. „Natasza, ten Dustin ledwo wygląda na więcej niż 20 lat. Jak on mógł być utalentowanym uzdrowicielem? Proszę, nie mów mi, że wierzysz w to, co powiedział.

„Więc jak wyjaśnisz sposób, w jaki mógł rozpoznać, że masz biegunkę, po prostu na ciebie patrząc?” Zapytała Natasza.

„On… on zgadł!” – powiedziała Rut.

"SM. Harmon, są tu wszyscy najlepsi lekarze w Swinton. Nie wiem, kogo teraz zatrudniłeś, ale uważam, że on cię po prostu oszukuje. Czy naprawdę sądzisz, że nasi profesjonalnie wyszkoleni lekarze nie są tak dobrzy jak przypadkowy facet na ulicy?” zapytał doktor Jansen. „Wiem, że martwisz się o Starego Pana Harmona, ale proszę, nie wierz w te przesądy. To tylko pogorszyłoby sytuację!”

"Zgadza się! Doktor Jansen uratował wiele osób. Nie martw się, stary pan Harmon będzie bezpieczny w swoich rękach! – wtrącili się pozostali lekarze stojący za nim.

Ich pewność siebie osłabiła determinację Nataszy. Jednakże nalegała: „Powinniśmy poczekać, aż pan Rhys wróci”.

"Dlaczego mielibyśmy?" – powiedziała Rut. „Może już go nie ma, Natasza!”

"SM. Harmon, jestem zajętym człowiekiem. Nie mam zamiaru marnować tu więcej czasu. Jeśli wyciągnę te igły i coś stanie się Staremu Panu Harmonowi, będzie to moja wina. Po tych słowach dr Jansen wyciągnął wszystkie igły.

Gdy tylko igły zostały usunięte, wydarzyło się coś dziwnego.

Ciało Andrew zaczęło drgać. Jego twarz zaczęła robić się czarna, a usta sine. Maszyny po obu stronach łóżka zaczęły piszczeć.

"Co się dzieje?" Doktor Jansen był zaskoczony obrotem wydarzeń.

„Co to jest, doktorze Jansen?” Natasza zmarszczyła brwi.

„To dziwne, wcześniej wszystko było w porządku…” Doktor Jansen poczuł się nieswojo.

„Proszę pana, pacjent koduje!”

„Szybko, weź maszyny!”

Doktor Jansen bezzwłocznie rozpoczął akcję reanimacyjną. Nawet po wielu wysiłkach stan Andrew wcale nie poprawił się. Tak naprawdę jego statystyki spadały w niekontrolowany sposób. Doktor Jansen wpadła w panikę.

"SM. Harmon, myślę… myślę, że Stary Pan Harmon… umiera…”

"Co?" Zarówno Natasza, jak i Ruth były zszokowane.

Rozdział 6

„Ty bezużyteczna istoto!” Natasza była wściekła. Złapała doktora Jansena za kołnierz i krzyknęła: „Mówiłam ci, żebyś nie usuwał igieł! Teraz, gdy wydarzyło się najgorsze, to wszystko, co masz do powiedzenia?”

„Nie, to nie ma nic wspólnego ze mną!” Doktor Jansen gorąco potrząsnął głową. – To musi być ten inny uzdrowiciel. Jego igły musiały to spowodować!

Natasza go uderzyła.

„Przestań zrzucać winę na innych! Ostrzegam cię, jeśli coś stanie się mojemu dziadkowi, zakończę twoje życie!”

Na te słowa doktor Jansen zbladł. Rodzina Harmonów była na tyle potężna, że ​​pozbyła się go bez niczyjej wiedzy.

"Co się dzieje?"

W tym momencie wszedł Dustin. Kiedy zobaczył stan Andrew, zmarszczył brwi.

„Czy nie mówiłem, żebyś nie usuwał igieł?” – zapytał z niezadowoleniem. „Dlaczego mnie nie posłuchałeś?”

"Pan. Rhys, właśnie teraz…

Zanim Natasza zdążyła wyjaśnić, doktor Jansen rzucił się do przodu i chwycił Dustina za kołnierz.

„Więc to ty umieściłeś igły?” krzyknął. „To przez twoje głupie igłowanie Stary Pan Harmon znalazł się w stanie krytycznym! Jesteś za to odpowiedzialny!”

Dustin był wygodnym kozłem ofiarnym, którego mógł użyć, aby uniknąć winy.

– Czy zatem słusznie zakładam, że to ty usunąłeś igły? Dustin uniósł brwi.

„A co jeśli to ja?”

"Niewiele. Jestem po prostu trochę ciekawy. Jak zostałeś lekarzem, skoro jesteś tak niewykwalifikowany i nieodpowiedzialny?”

"Ty-"

"Zamknąć się!"

Natasza odepchnęła doktora Jansena i pociągnęła Dustina do łóżka.

"Pan. Rhys, nie mamy czasu do stracenia. Proszę, uratuj mojego dziadka!”

"SM. Harmon, to tylko oszust! Nie będzie mógł nic zrobić dla twojego dziadka. Nie daj się oszukać!” – powiedział ze złością doktor Jansen.

„Jeśli uważasz, że on nie może nic zrobić, to dlaczego czegoś nie zrobisz?” Natasza spojrzała na niego.

"I…"

Doktorowi Jansenowi odebrało mowę. Gdyby mógł uratować Andrew, zrobiłby to wcześniej, zamiast stać w pobliżu.

Gdy Dustin miał już rozpocząć leczenie, doktor Jansen powiedział nagle: „Słowo ostrzeżenia, młody człowieku. Stary pan Harmon jest człowiekiem wpływowym. Jeśli ci się nie uda, będziesz miał za co odpowiadać.

„Jeśli tak jest, to nie będę go leczyć. Sami sobie z tym poradzicie.

Dustin nie miał ochoty dalej się z nimi kłócić. Odwrócił się i chciał odejść.

"Zamknąć się!"

Natasza była wściekła. Znów uderzyła doktora Jansena. Uderzenie było tak mocne, że doktor Jansen potknął się i prawie upadł na ziemię. Widząc jego opuchniętą twarz, Dustin poczuł się usprawiedliwiony, mimo że pozostał bez wyrazu. Kiedy Natasza z nim rozmawiała, wyraz twarzy Nataszy zmienił się w błagalny.

„Proszę, panie Rhys. Rodzina Harmonów będzie ci winna wielką przysługę, jeśli uda ci się ocalić mojego dziadka.

„To nie będzie łatwe. Toksyna uległa zaostrzeniu, więc jest teraz bardziej agresywna. Sama akupunktura nie wystarczy, aby go wyleczyć. Potrzebuję czegoś innego” – powiedział Dustin.

„Dam ci wszystko, czego potrzebujesz” – powiedziała Natasza.

„Będę potrzebował ćwierć funta gąsienic, ćwierć funta pająków i ćwierć funta karaluchów. Usmaż je i zamknij w szczelnym pojemniku.”

„Ej. Dlaczego potrzebujesz tych rzeczy? Ależ obrzydliwie." – powiedziała Ruth z obrzydzeniem.

„Przestań gadać. Idź i znajdź te przedmioty!”

Natasza spojrzała na nią. Ruth niechętnie wyszła ze swoimi ochroniarzami na poszukiwanie owadów. Wkrótce wrócili z pojemnikiem wypełnionym smażonymi owadami.

"SM. Harmon, kiedy zakończę leczenie akupunktury twojego dziadka, proszę otwórz ten pojemnik i umieść go przed jego nosem i ustami” – powiedział Dustin.

„Zrobię to!”

Natasza skinęła głową.

„Zacznę.”

Dustin wyjął swoje srebrne igły i wziął głęboki oddech. Następnie skupił się i wbił pierwszą igłę w podbrzusze Andrew. Jednym ruchem palca Dustin sprawił, że igła szybko się obróciła. Strumień energii wszedł przez igłę do ciała Andrew.

Jego druga igła znalazła się nieco powyżej pierwszej. Dustin włożył go bez wahania. Kolejne trzy igły zostały szybko i zdecydowanie ustawione w linii prostej od pierwszych dwóch. Co ciekawe, Dustin nie tylko wbił igłę w Andrew. Zamiast tego powoli wpychał igły w górę od brzucha. Z każdą igłą, którą wkładał, skóra Andrew lekko wybrzuszała się, jakby coś pełzało pod jego skórą.

"Co za bezsens." Doktor Jansen pogardliwie zacisnął usta. „Akupunktura to stek bzdur. To nawet nie ma podstaw naukowych!”

"To prawda! On się po prostu ośmiesza!” Pozostali lekarze w pomieszczeniu również szeptali między sobą.

Wyraźnie nie mieli zaufania do medycyny alternatywnej. Kiedy Dustin w końcu włożył ostatnią igłę, był mokry od potu. To, co zrobił, nie było zwykłą akupunkturą. To była dawno zaginiona sztuka Cudownego Igłowania. Miracle Needling mógł wskrzeszać zmarłych, ale tylko wtedy, gdy wykonawca miał do tego wewnętrzną moc. Było to wyczerpujące zadanie, więc używał go tylko w sytuacjach awaryjnych.

"SM. Harmon, pojemnik – przypomniał Dustin.

Natasza pośpiesznie otworzyła pojemnik, a pomieszczenie wypełnił ostry zapach. Andrew wziął na siebie największy ciężar.

„Więcej absurdów!” Doktor Jansen ponownie parsknął. „Czy naprawdę myślisz, że igły i smażone owady mogą uratować człowieka przed śmiercią?”

„To, że ty nie możesz, nie oznacza, że ​​inni nie mogą” – odpowiedział lekko Dustin.

„Jeśli ci się uda, zjem ten pojemnik z owadami!” Powiedział doktor Jansen.

Gdy skończył mówić, Andrew po raz pierwszy po wielu dniach braku reakcji otworzył usta. Z jego ust wypełzła czarna stonoga. Zwabiony zapachem smażonych owadów wspiął się do pojemnika i zaczął je zjadać.

„Stonoga? Czy to stonoga?”

„O mój Boże, w ciele starego pana Harmona była stonoga!”

"Ten!"

Kiedy ludzie na sali zorientowali się, co się dzieje, byli zszokowani. Widok tej sceny był przerażający. To było coś z koszmarów. Nagle z łóżka dobiegło głośne kaszel. Andrzej otworzył oczy.

Rozdział 7

„Czy on nie śpi?”

Wszyscy byli oszołomieni, gdy zobaczyli, jak Andrew odzyskuje przytomność. Lekarze byli oniemiali, gdy zauważyli, że monitory pokazujące parametry życiowe Andrew są w normie.

"To jest wspaniałe! Dziadek nie śpi!”

Ruth rozpłakała się ze szczęścia, gdy zobaczyła powrót do zdrowia dziadka. Natasza również odetchnęła z ulgą.

"Pan. Rhys, nie wiem, jak ci za to dziękować. Od teraz jesteś honorowym gościem rodziny Harmon!”

Ukłoniła się głęboko Dustinowi.

„Nie ma za co, pani Harmon. Nie stanowiło to żadnego problemu.

Dustin posłał jej mały uśmiech. Jednak pokorne słowa Dustina zirytowały doktora Jansena. On i jego zespół zrobili wszystko, co mogli, aby wyleczyć Andrew, ale ten paskudny facet stwierdził, że „nie ma żadnych problemów?” Najwyraźniej Dustin obrażał ich pośrednio!

"Hej ty! Co się dzieje ze stonogą? Dlaczego w ciele mojego dziadka miałaby znajdować się stonoga?” Rut zabrała głos.

„To nie jest zwykła stonoga. W rzeczywistości jest to jadowita klątwa. Dustin zwrócił się do Andrew. "Pan. Harmon, gdzie ostatnio byłeś? Czy jadłeś coś niezwykłego?”

„Jesteś na miejscu. Kilka dni temu byłem w Millsburgu na imprezie i wypiłem trochę wina. Andrzej skinął głową.

„Jeśli się nie mylę, musiałeś zostać przeklęty” – podsumował Dustin.

"Przeklęty?"

Andrzej był zaskoczony. Pozostali spojrzeli po sobie ze zdziwieniem. W końcu nie codziennie ktoś był przeklęty.

„Nie opowiadaj bzdur! To nielogiczne, że może to być przekleństwem! Jeśli mnie pytasz, pan Harmon musiał przez pomyłkę połknąć jaja stonogi! Doktor Jansen przerwał.

"Dr. Jansen, każde normalne jajo stonogi zostałoby strawione przez kwas żołądkowy! Nie ma problemu, jeśli tego nie wiesz, ale nie rozpowszechniaj fałszywych informacji!” Dustin odparł spokojnie.

„Ty…” Doktor Jansen zamilkł, gdy dostrzegł zabójcze spojrzenie Natashy.

"Pan. Rhys, dziękuję za diagnozę. Zbadam tę sprawę dokładniej” – powiedziała poważnie Natasza.

Słyszała już o jadowitych klątwach, jednak nie miała żadnego osobistego doświadczenia. Kto by pomyślał, że jej dziadek cierpi na to? Natasza była zdeterminowana, aby sprawcy za to zapłacili!

„Teraz, gdy klątwa została zdjęta, powinieneś karmić go tą receptą przez pięć dni, aby usunąć toksyny z jego organizmu”. Dustin napisał coś na papierze.

„Dziękuję bardzo, panie Rhys”. Natasza z wdzięcznością przyjęła receptę.

„W porządku, przepraszam, bo nie mam nic więcej do zrobienia”. Dustin wstał, żeby wyjść.

– Pozwól, że cię odprowadzę. Natasza również wstała.

„Siostro, co mam zrobić z tymi owadami?” wtrąciła się Rut.

"Dr. Jansen wspomniał, że zamierza zjeść te owady. Ponieważ to on o to poprosił, spełnimy jego życzenie! Wszyscy, upewnijcie się, że wykończy te owady, zanim wyjdziecie!” – powiedziała chłodno Natasza.

"Co?" Doktor Jansen zbladł.

W tej chwili w innej sali szpitalnej miała miejsce podobna scena chaosu.

"Mama! Jak Rhys mógł mnie uderzyć? Proszę, musisz dać mu nauczkę!”

James jęczał na szpitalnym łóżku z mocno związaną głową. Widać było tylko jego nos i usta.

„Nie martw się, wyrównam z nim rachunki!” Florence delikatnie pocieszyła Jamesa.

"Pani. Nicholson, to nie do pomyślenia, żeby Dustin miał czelność fizycznie zaatakować was oboje!” Głos zabrał przystojny młody mężczyzna ubrany w garnitur. Był drugim synem rodziny Nolanów, Chrisem Nolanem. Był także głęboko zauroczony Dalią.

„Chris, nie uwierzyłbyś w to. Ten świr oszalał i uderzył mojego syna jak szaleniec. Nikt nie mógł go powstrzymać!” Florence zacisnęła zęby.

"Naprawdę? Czy był aż tak szalonym człowiekiem?” Chris zmarszczył brwi. „Znam kilku bandytów, którzy mogą dać mu nauczkę. Czy mogę pani pomóc, pani Nicholson?

„Och, byłoby wspaniale!” Florencja wybuchła uśmiechem.

„Chris, upewnij się, że wbiją mu trochę do rozsądku. Złam kość lub dwie!” James warknął ze złości.

„Pewnie. Zapewniam cię, że jest prawie martwy!” Chris zaśmiał się złośliwie.

Szczerze mówiąc, małżeństwo Dustina z Dahlią nie dawało mu spokoju już dawno temu. Jak to możliwe, że taki bezużyteczny włóczęga jak on mógł mieć tak atrakcyjną i odnoszącą sukcesy kobietę jako żonę? Chris nie mógł przepuścić okazji, by pobić Dustina!

– James, jak tam twoje obrażenia? – zapytała Dahlia, wchodząc nagle do sali szpitalnej. Miała na sobie obcisłą czarną sukienkę, która podkreślała jej zmysłowe kształty. Oczy Chrisa znacznie się rozjaśniły.

„Dahlia, w końcu tu jesteś! Spójrz na mnie, jestem strasznie zraniony!” James natychmiast usiadł i wskazał na swoją zabandażowaną głowę.

„W porządku, Dustin powiedział mi, co się stało i przeprosił przez telefon. Zapomnijmy o tym i żyjmy dalej” – Dahlia pocieszała brata.

"Zapomnij o tym?" James podniósł głos. „Dahlia, żartujesz sobie? Zostałem pobity na czarno! Przeprosiny tego nie załatwią! Za kogo Mnie masz?"

„No cóż, czego chcesz?”

„Chcę, żeby uklęknął przede mną i błagał o przebaczenie!”

– Nadal jest twoim szwagrem. Nie rób góry z kretowiska.”

„Nie okłamuj mnie! Wiem, że oboje się rozwiedliście!”

„Bez względu na to, co się stało, kiedyś byliśmy rodziną. Poza tym częściowo jesteś winien.

„Dahlia, dlaczego stajesz po jego stronie? Co w ogóle zrobiłem źle? Złamałem tylko jego naszyjnik! O co tyle szumu?" James warknął ze złością.

"Co? Co powiedziałeś o naszyjniku? Dalia zmarszczyła brwi.

– Naszyjnik, który nosiłaś wcześniej. Twierdził, że to pamiątka, ale jestem pewien, że to bzdury! James mruknął pod nosem.

„Czy zniszczyłeś ten naszyjnik?” Dahlia badała dalej.

„Tak, był wyjątkowo niegrzeczny! Ten bezczelny wariat odmówił mi oddania kryształowego naszyjnika, dlatego roztrzaskałem go o ziemię!” James powiedział uparcie.

„Naprawdę prosisz się o bicie!”

Kiedy Dahlia dowiedziała się o tym, wpadła w furię. Po tym wszystkim, co się wydarzyło, w końcu zrozumiała, dlaczego Dustin pobił Jamesa. James był tym, który zażądał i rozbił cenny kryształowy naszyjnik.

Inni ludzie mogli nie rozumieć jego znaczenia, ale Dahlia wiedziała inaczej. Naszyjnik był nie tylko pamiątką rodzinną, ale także jedyną rzeczą, która przypominała Dustinowi o jego matce. Był to symbol miłości matki do niego. Kiedy się rozwiedli, Dustin nie chciał niczego poza naszyjnikiem. Było z tego oczywiste, że kryształowy naszyjnik był dla niego całym światem.

„Dahlia, to tylko naszyjnik! Dlaczego pouczasz mnie na ten temat?” James jęknął.

"Zgadza się! Czy ten drobiazg jest ważniejszy od życia twojego brata?” – spytała Florencja.

„Zajmę się wami obojgiem później!”

Dahlia nie zawracała sobie głowy kłótniami i natychmiast wyszła. Nie miała siły kłócić się ze swoim rozpieszczonym bratem i nierozsądną matką. Co więcej, w swoim pośpiechu zraniła Dustina swoimi słowami. Teraz, gdy Dahlia o tym pomyślała, pożałowała, że ​​to powiedziała. Ze swoim temperamentem Dustin nigdy nie straciłby panowania nad sobą tak łatwo. Popełniła błąd…

Rozdział 8

Natasza i Dustin siedzieli na tylnym siedzeniu srebrnego Benza.

"Pan. Rhys, to platynowa karta rodziny Harmon. Proszę przyjąć to jako dowód naszej wdzięczności.” Wyjaśniając, Natasha wręczyła Dustinowi czarną kartę ze złotymi krawędziami. „Dzięki temu będziesz traktowany jak honorowy gość we wszystkich obiektach rodziny Harmon.”

"SM. Harmon, nie potrzebuję tego. Dustin potrząsnął głową.

„Nie martw się, panie Rhys. To tylko osobisty gest. Jeśli chodzi o prośbę pana Andersona o rzadką roślinę, wyślę ją jutro do ciebie” – powiedziała z uśmiechem Natasza.

„To bardzo miło z twojej strony, pani Harmon. Dziękuję bardzo." Dustin zachichotał i przyjął kartę.

Ponieważ był to prezent od niej, na pewno się przydał. Kiedy rozmawiali, samochód nagle się zatrzymał.

„Przepraszam, pani Harmon! Byłem do tego zmuszony!” Kierowca samochodu przyznał się, zanim wysiadł i zaczął uciekać, ratując życie.

W tym momencie obok przejechały dwa czarne SUV-y. Zablokowali srebrnego benza z przodu i z tyłu. Z SUV-ów wysiadło ponad dziesięciu mężczyzn. Podeszli do samochodu uzbrojeni w broń i z zakrytymi twarzami. Łysy, tęgi mężczyzna, który wyglądał na przywódcę, postawił stopę na masce Benz.

Wymachując nożem, zagroził: „Pani. Harmon, mój szef chce cię poznać. Będziemy cię eskortować.”

„Jakże odważny z twojej strony, że porywasz mój samochód!” Natasza odpowiedziała niewzruszona. Emanowała dostojną aurą godną królowej.

– Nie odważylibyśmy się, mając w pobliżu wszystkich twoich ochroniarzy. Jednak teraz są w szpitalu i pilnują twojego dziadka. Jesteś sam ze swoją zabawką dla chłopca! Jak moglibyśmy przepuścić tak cenną okazję?” Łysy uśmiechnął się.

– No cóż, naprawdę masz rozum w tym swoim tępoku, żeby przekupić mojego kierowcę. Proszę jednak zaspokoić moją ciekawość. Kto jest twoim szefem? – zapytała spokojnie Natasza.

„Będziesz wiedział, kiedy tam dotrzemy! A teraz, wysiądziesz?” – nalegał łysy.

„Nie masz prawa mi rozkazywać!” Natasza nie ustąpiła.

„Ponieważ będzie z tobą trudno, nie mam innego wyjścia, jak tylko użyć siły!” Łysy mężczyzna wskazał pozostałym na duży młotek. Kiedy miał już rozbić przednią szybę, Dustin otworzył drzwi i wysiadł.

"SM. Harmon, twoja zabawka nie ma odwagi. Jeszcze nie zaczęłam, a on już ucieka ze strachu. Co w nim widziałeś?” – łysy facet powiedział kpiąco.

Natasza zmarszczyła brwi i w milczeniu sięgnęła do torby.

„Masz pięć sekund na wkuwanie” – ostrzegł Dustin.

„Czy wiesz, co mówisz? Próbujesz być bohaterem? Idź umrzyj!"

Zanim łysy mężczyzna zdążył dokończyć zdanie, w twarz spadł mu policzek. Przytłaczający nacisk prawie zwichnął mu szczękę. Zatoczył się do tyłu, a wokół jego głowy wirowały gwiazdy.

„Jak on śmie walczyć? Zabij go!”

Pozostali mężczyźni natychmiast rzucili się na Dustina z bronią w dłoniach. Dustin stawił im czoła bez strachu. Przeciskał się przez tłum, a jego ruchy były lekkie jak piórko. Za każdym razem, gdy ktoś zbliżał się na odległość wyciągniętej ręki, mocno uderzał.

Po kilku głośnych trzaskach i krzykach bólu mężczyźni upadli jeden po drugim. Żaden nie pozostał na miejscu po otrzymaniu klapsa od Dustina. Pobicie kilkunastu muskularnych mężczyzn wydawało mu się dziecinnie proste. Łysy mężczyzna był przestraszony. Nigdy w snach nie pomyślałby, że młody człowiek przed nim był tak przerażającym potworem. Mimo że wszyscy od razu zaatakowali Dustina, włos nie spadł mu z głowy.

"Ciekawy."

Oczy Nataszy błyszczały zainteresowaniem, a na jej ustach igrał lekki uśmiech. Odłożyła pistolet, który leżała w torbie. Początkowo myślała, że ​​Dustin będzie miał pewne problemy z samodzielnym rozprawieniem się z grupą krwiożerczych mężczyzn. Kto wiedział, że był tak zdolnym wojownikiem? Był o wiele bardziej utalentowany niż jej ochroniarze. Nie tylko był biegły w medycynie i walce, ale był także przystojny! Taki człowiek jak on zdarzał się raz na milion!

"Zatrzymywać się! Cofnij się!" Łysy mężczyzna błagał o życie, gdy Dustin podszedł do niego. „Nie zbliżaj się do mnie! Sprawię, że zapłacisz…”

Zanim zdążył dokończyć, Dustin uderzył go w brzuch. Mężczyzna zwymiotował i uklęknął z bólu na ziemi.

– Jest cały twój, pani Harmon.

Dustin odsunął się na bok.

"Dziękuję." Natasza skinęła głową i spojrzała na łysego faceta. „Powiedz mi, kto jest twoim szefem?”

Pot spływał mu po czole, mężczyzna zawahał się.

– Nie zamierzasz mi powiedzieć? Natasza uśmiechnęła się i podniosła nóż z ziemi. Przyłożyła ostrze do jego szyi i zagroziła: „Będę musiała cię powoli torturować, dopóki się nie przyznasz”.

Powiedziawszy to, podniosła rękę i zamachnęła się.

W ostatniej chwili łysy mężczyzna krzyknął: „Proszę, oszczędź mnie! Powiem ci wszystko! To Trevor Spanner z Drey Group!”

Jego życie było teraz ważniejsze niż lojalność.

"Zgodnie z oczekiwaniami." Natasza uśmiechnęła się. „Wróć i powiedz Trevorowi, że będę o tym pamiętać! Kiedy będę miał chwilę wolnego czasu, odwiedzę go. Zgub się natychmiast!”

Łysy mężczyzna i jego ludzie uciekli z ogonami podwiniętymi w nogi.

"SM. Harmon, sprawy nie są tak proste, jak się wydaje. Po pierwsze, twój dziadek został przeklęty. Następnie porwano twój samochód. Nie będzie łatwo poradzić sobie z Trevorem” – ostrzegł Dustin.

„Trevor Spanner to po prostu szaleniec. Ma jednak za sobą silnych sojuszników. Nie zamierzam jeszcze nic w tej sprawie robić. Lepiej poczekać na okazję, żeby załapać ich wszystkich za jednym razem!

Natasza zmrużyła oczy. Zaatakowanie teraz byłoby pochopne. Powaliłaby ich wszystkich jednym ciosem!

„Dopóki masz plan, wszystko jest w porządku”. Dustin skinął głową.

Nie interesowały go konflikty pomiędzy rywalizującymi rodzinami.

"Pan. Rhys, wygląda na to, że naprawdę jesteś dobroczyńcą mojej rodziny. Uratowałeś mojego dziadka, a teraz uratowałeś mnie przed porwaniem. Nie mam jak ci się odwdzięczyć. Natasza zatrzepotała rzęsami.

„To żaden problem” – odpowiedział beztrosko Dustin.

„Nie, jesteśmy ci zbyt wiele winni! Muszę się odwdzięczyć!” Powiedziawszy to, Natasza posłała mu czarujący uśmiech. „Czy mam ci odwdzięczyć się sobą, aby okazać moją szczerość?”

Ta historia jest przeznaczona tylko dla poczęstunku dla wszystkich traderów kryptowalut!