readwriteown

Internet narodził się cicho.
W swojej pierwszej odsłonie była ogromną biblioteką. Mogłeś wędrować po jej korytarzach i czytać, co tylko chciałeś, ale książki były przytwierdzone do półek. Konsumowałeś. Nigdy nic nie zabierałeś do domu. To była era Czytania—Web1. Informacje płynęły w jedną stronę, od nielicznych do wielu.
Wtedy drzwi biblioteki się otworzyły.
Nagle każdy mógł chwycić długopis i pisać na ścianach, kręcić filmy na przejściach i zapraszać znajomych do pokoi do czytania. Platformy dały nam klucze do kreatywności. Publikowaliśmy, dzieliliśmy się, budowaliśmy publiczności. Miliardy z nas stały się twórcami z dnia na dzień. A jednak coś wciąż wydawało się nie tak. Sam budynek—serwery, algorytmy, skarbce danych—wciąż należał do kogoś innego. Mogli zmieniać zamki, brać prowizję lub gasić światła, kiedy tylko chcieli. To była era Pisania—Web2. Tworzyliśmy, ale nie posiadaliśmy.