ကျွန်တော် သတိမထားမိခဲ့ပါဘူး။
ကျွန်တော့်အလုပ်အကိုင်အစောပိုင်း ပထမငါးနှစ်ကို ဥပဒေကုမ္ပဏီကြီးတွေမှာ အလုပ်လုပ်ရင်း ကုန်ဆုံးခဲ့ပါတယ်။ အဲဒီတုန်းက စတင်လစာက တစ်နှစ်ကို ဒေါ်လာ 160K ဖြစ်ပြီး (အခုဆို ဒေါ်လာ 180K ဖြစ်နေပါပြီ)၊ ငါးနှစ်မြောက်ရောက်တဲ့အချိန်မှာတော့ တစ်နှစ်ကို ဒေါ်လာ 250K လောက်အထိ တိုးလာခဲ့တယ်ထင်ပါတယ်။ ဒါ့အပြင် ဘောနပ်စ်တွေလည်း ရှိပါတယ်။
ကျွန်တော်တို့ လက်ထပ်ပြီး ပထမ ဆယ်နှစ်လောက်အတွင်းမှာလည်း ကျွန်တော့်ဇနီး အလုပ်လုပ်ခဲ့ပါတယ်။ သူ့လစာက တစ်နှစ်ကို ဒေါ်လာ 50K လောက် (အစိုးရကျောင်းဆရာမအဖြစ်) ကနေ ဒေါ်လာ 90K လောက် (ပညာရေးဆိုင်ရာ ထုတ်ဝေရေးလုပ်ငန်းမှာ အလွတ်တန်းတည်းဖြတ်သူအဖြစ်) အထိ အတက်အကျရှိခဲ့ပါတယ်။ ပြီးခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်လောက်မှာတော့ သားလေးကို ပြုစုပျိုးထောင်ဖို့ အလုပ်ကို အများကြီးလျှော့လုပ်ခဲ့ပါတယ်။ အခုတော့ တစ်နှစ်ကို ဒေါ်လာ 15K-20K လောက် ရှာနိုင်မယ်ထင်ပါတယ်။
ကျွန်တော်တို့ ဇိမ်ခံတဲ့ဘဝမျိုး မနေပါဘူး… ကားမပိုင်ဘူး၊ လက်ဝတ်ရတနာတွေ မဝယ်ဘူး၊ ပထမတန်းစားလေယာဉ်ခရီး မစီးဘူး၊ စသည်ဖြင့်ပါ။ သေချာတာကတော့ အမေရိကန်မှာ နေထိုင်စရိတ်အမြင့်ဆုံးဒေသတွေထဲက တစ်ခုဖြစ်တဲ့ ဘော့စတွန်မြို့ကြီးပတ်ဝန်းကျင်မှာ နေထိုင်ကြပါတယ်။
ပိုလျှံတဲ့ငွေတွေကို အမြဲလိုလို အိမ်ခြံမြေတွေမှာ၊ အထူးသဖြင့် အငှားအိမ်ခြံမြေတွေမှာ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံခဲ့ပါတယ်။
တစ်နေ့မှာ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ စတုတ္ထမြောက် အငှားအိမ်ခြံမြေကို ဝယ်ဖို့ စာရွက်စာတမ်းတွေ ပြင်ဆင်နေခဲ့တယ်။ အိမ်ချေးငွေယူမှာဖြစ်လို့ ဘဏ်က ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဘဏ္ဍာရေးအခြေအနေ—အကြွေး၊ ဝင်ငွေ၊ ပိုင်ဆိုင်မှု စတာတွေကို သိချင်တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အသားတင်ပိုင်ဆိုင်မှုက ဒေါ်လာ ၁ သန်းထက် အများကြီးပိုနေပြီ (ဒါပေမဲ့ ဒေါ်လာ ၂ သန်းတော့ မပြည့်သေးဘူး) ဆိုတာ သတိထားမိခဲ့တယ်။ ဒီအချက်က ကျွန်တော့်ကို တော်တော်အံ့အားသင့်စေခဲ့လို့ နှစ်ခါ၊ သုံးခါ ပြန်စစ်ကြည့်ခဲ့တယ်။
အဲဒီမှတ်တိုင်ကို ကျော်သွားတာကို ကျွန်တော် လုံးဝသတိမထားမိလိုက်ဘူး။
သေချာတာကတော့ အဲဒီထဲက အများကြီးဟာ “စာရွက်ပေါ်ကတန်ဖိုး” ပါ။ ဆိုလိုတာက နှစ်တွေကြာလာတာနဲ့အမျှ တန်ဖိုးတက်လာတဲ့ အိမ်/တိုက်ခန်းတွေမှာရှိတဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတန်ဖိုးပါ။ ဒါပေမဲ့ ခန့်မှန်းချက်တွေကို အတော်လေးထိန်းထိန်းသိမ်းသိမ်းယူပြီး (ဥပမာ Zillow နဲ့ Redfin တို့ရဲ့ ခန့်မှန်းတန်ဖိုးကို ၂၀% လျှော့တွက်တာမျိုး) တောင် ဒေါ်လာ ၁ သန်းကျော်နေပါပြီ။
ဒါပေမဲ့ နေထိုင်မှုပုံစံအရဆိုရင် ထူးခြားတာတစ်ခုခုရှိတယ်လို့တော့ မထင်ပါဘူး။ ထပ်ပြောရရင် အိမ်က ရိုးရိုးလေး၊ ကားမရှိ၊ ဈေးကြီးတဲ့ ကစားစရာပစ္စည်းတွေမရှိ စသည်ဖြင့်ပါ။ ပုံမှန်ထက် စားသောက်ဆိုင်မှာ နည်းနည်းပိုမကြာခဏ သွားစားဖြစ်တာ၊ ဒါမှမဟုတ် ပုံမှန်ထက် နည်းနည်းပိုအဆင့်မြင့်တဲ့ စားသောက်ဆိုင်တွေမှာ သွားစားဖြစ်တာတော့ ရှိနိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အခုခေတ်မှာ နေထိုင်စရိတ်မြင့်တဲ့ဒေသတစ်ခုအတွင်း ဒေါ်လာ ၁ သန်းနဲ့ ၂ သန်းကြား အသားတင်ပိုင်ဆိုင်မှုရှိတာက အလယ်အလတ်လူတန်းစားထဲမှာပဲ ရှိနေသေးတယ်လို့ ထင်ပါတယ်။ အလယ်အလတ်အထက်တန်းစားလို့တော့ ပြောနိုင်ပေမဲ့ ခမ်းနားထည်ဝါတဲ့ဘဝမျိုးတော့ လုံးဝမဟုတ်ပါဘူး။