အိုဆာကာတက္ကသိုလ်ရှိ စက်မှုသိပ္ပံနှင့် ဇီဝအင်ဂျင်နီယာဌာနမှ သုတေသီများသည် ရွေ့လျားမှုမတည်ငြိမ်မှုကို အသုံးချ၍ လမ်းကြောင်းရှာသွားလာနိုင်သည့် လမ်းလျှောက်စက်ရုပ်အမျိုးအစားသစ်တစ်မျိုးကို တီထွင်ခဲ့ကြသည်။ ချိတ်ဆက်အစိတ်အပိုင်းများ၏ ပျော့ပျောင်းမှုကို ပြောင်းလဲပေးခြင်းဖြင့် ရှုပ်ထွေးသော ကွန်ပျူတာထိန်းချုပ်မှုစနစ်များ မလိုအပ်ဘဲ စက်ရုပ်ကို ကွေ့စေနိုင်သည်။ ဤသုတေသနသည် မညီမညာသော မြေပြင်ကို ဖြတ်သန်းသွားလာနိုင်သည့် ကယ်ဆယ်ရေးစက်ရုပ်များ ဖန်တီးရာတွင် အထောက်အကူပြုနိုင်သည်။
ကမ္ဘာပေါ်ရှိ တိရစ္ဆာန်အများစုသည် ပတ်ဝန်းကျင်အမျိုးမျိုးတွင် လွတ်လပ်စွာ သွားလာနိုင်စွမ်းမြင့်မားစေရန် ခြေထောက်များကို အသုံးပြုသည့် ကြံ့ခိုင်သော ရွေ့လျားမှုစနစ်တစ်ခုကို ဆင့်ကဲပြောင်းလဲတိုးတက်လာခဲ့ကြသည်။ အနည်းငယ် စိတ်ပျက်စရာကောင်းသည်မှာ ဤနည်းလမ်းကို အတုယူရန် ကြိုးစားခဲ့ကြသော အင်ဂျင်နီယာများသည် ခြေထောက်ပါ စက်ရုပ်များမှာ မျှော်လင့်ထားသည်ထက် ပိုမိုလွယ်ကူစွာ ပျက်စီးတတ်ကြောင်း မကြာခဏ တွေ့ရှိခဲ့ကြသည်။ ထပ်ခါတလဲလဲ ဖိစီးမှုကြောင့် ခြေထောက်တစ်ဖက်ပင် ပျက်စီးသွားပါက ထိုစက်ရုပ်များ၏ လုပ်ဆောင်နိုင်စွမ်းကို အကြီးအကျယ် ကန့်သတ်သွားစေနိုင်သည်။ ထို့အပြင် ရှုပ်ထွေးသော ပတ်ဝန်းကျင်များကို ဖြတ်သန်းနိုင်ရန် စက်ရုပ်၏ အဆစ်အမြောက်အမြားကို ထိန်းချုပ်ရခြင်းသည် ကွန်ပျူတာစွမ်းအားများစွာ လိုအပ်သည်။ ဤဒီဇိုင်းကို တိုးတက်ကောင်းမွန်စေခြင်းသည် စူးစမ်းလေ့လာရေး သို့မဟုတ် ကယ်ဆယ်ရေးယာဉ်များအဖြစ် လုပ်ဆောင်နိုင်ပြီး အန္တရာယ်ရှိသော နေရာများသို့ ဝင်ရောက်နိုင်မည့် အလိုအလျောက် သို့မဟုတ် တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း အလိုအလျောက် စက်ရုပ်များ တည်ဆောက်ရာတွင် အလွန်အသုံးဝင်မည်ဖြစ်သည်။
ယခုအခါ အိုဆာကာတက္ကသိုလ်မှ သုတေသီများသည် ဖြောင့်တန်းစွာ လမ်းလျှောက်ခြင်းကို ကွေးညွတ်သောရွေ့လျားမှုအဖြစ် ပြောင်းလဲစေနိုင်သည့် သဘာဝမတည်ငြိမ်မှုကို အသုံးချသော ဇီဝသဏ္ဌာန်တုပ “ခြေများစွာပါ စက်ရုပ်” တစ်မျိုးကို တီထွင်ခဲ့ကြသည်။ မကြာသေးမီက Soft Robotics ဂျာနယ်တွင် ထုတ်ဝေခဲ့သော လေ့လာမှု၌ အိုဆာကာတက္ကသိုလ်မှ သုတေသီများက အပိုင်းခြောက်ပိုင်း (အပိုင်းတစ်ခုစီတွင် ခြေနှစ်ချောင်းစီ ချိတ်ဆက်ထားသည်) နှင့် ကွေးညွတ်နိုင်သော အဆစ်များပါဝင်သည့် ၎င်းတို့၏စက်ရုပ်အကြောင်း ဖော်ပြထားသည်။ ချိန်ညှိနိုင်သော ဝက်အူကို အသုံးပြု၍ လမ်းလျှောက်နေစဉ် မော်တာများဖြင့် ချိတ်ဆက်မှုများ၏ ပျော့ပြောင်းနိုင်မှုကို ပြောင်းလဲနိုင်သည်။ အဆစ်များ၏ ပျော့ပြောင်းနိုင်မှုကို တိုးမြှင့်ခြင်းက “pitchfork bifurcation” ဟုခေါ်သော အခြေအနေကို ဖြစ်ပေါ်စေပြီး ထိုအခြေအနေတွင် ဖြောင့်တန်းစွာ လမ်းလျှောက်ခြင်းသည် မတည်ငြိမ်တော့ကြောင်း သုတေသီများက ပြသခဲ့သည်။ ထိုအစား စက်ရုပ်သည် ညာဘက်သို့ဖြစ်စေ၊ ဘယ်ဘက်သို့ဖြစ်စေ ကွေးညွတ်သောပုံစံဖြင့် လမ်းလျှောက်သည့်အခြေအနေသို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် အင်ဂျင်နီယာများသည် မတည်ငြိမ်မှုများ မဖြစ်ပေါ်စေရန် ကြိုးစားကြမည်ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယင်းတို့ကို ထိန်းချုပ်အသုံးချခြင်းဖြင့် ထိရောက်စွာ ရွေ့လျားနိုင်စေသည်။ “အလွန်လျင်မြန်သွက်လက်တဲ့ အင်းဆက်အချို့ဟာ သူတို့ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုထဲက ဒိုင်းနမစ်မတည်ငြိမ်မှုကို ထိန်းချုပ်ပြီး လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားမှုပြောင်းလဲနိုင်တဲ့ စွမ်းရည်ကို ကျွန်ုပ်တို့ အတုယူဖို့ စိတ်ကူးရခဲ့ပါတယ်” ဟု လေ့လာမှု၏ စာရေးသူတစ်ဦးဖြစ်သူ Shinya Aoi က ပြောသည်။ ဤနည်းလမ်းသည် ကိုယ်ထည်ဝင်ရိုး၏ လှုပ်ရှားမှုကို တိုက်ရိုက်မောင်းနှင်ခြင်းမဟုတ်ဘဲ ပျော့ပြောင်းနိုင်မှုကိုသာ ထိန်းချုပ်ခြင်းဖြစ်သောကြောင့် တွက်ချက်မှုဆိုင်ရာ ရှုပ်ထွေးမှုနှင့် စွမ်းအင်လိုအပ်ချက် နှစ်မျိုးစလုံးကို များစွာလျှော့ချနိုင်သည်။
အဖွဲ့သည် သတ်မှတ်ထားသောနေရာများသို့ ရောက်ရှိနိုင်စွမ်းကို စက်ရုပ်တွင် စမ်းသပ်ခဲ့ပြီး ပစ်မှတ်များဆီသို့ ကွေးညွတ်သောလမ်းကြောင်းများအတိုင်း သွားလာနိုင်ကြောင်း တွေ့ရှိခဲ့သည်။ “ရှာဖွေကယ်ဆယ်ရေး၊ အန္တရာယ်ရှိသော ပတ်ဝန်းကျင်များတွင် အလုပ်လုပ်ခြင်း၊ အခြားဂြိုဟ်များပေါ်တွင် စူးစမ်းလေ့လာခြင်းတို့ကဲ့သို့ အခြေအနေမျိုးစုံတွင် အသုံးချနိုင်မည်ဟု ကျွန်ုပ်တို့ မျှော်မှန်းနိုင်ပါသည်” ဟု လေ့လာမှု၏ အခြားစာရေးသူတစ်ဦးဖြစ်သူ Mau Adachi က ပြောသည်။ အနာဂတ်ဗားရှင်းများတွင် အပိုအပိုင်းများနှင့် ထိန်းချုပ်မှုယန္တရားများ ပါဝင်လာနိုင်သည်။