ကျွန်တော် အရောင်းအဝယ်လုပ်လာတဲ့ ဒီနှစ်တွေမှာ စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတဲ့ ဖြစ်ရပ်တစ်ခုကို သတိထားမိတယ်။ လူတော်တော်များများက စလုပ်ခါစမှာ အရမ်းသတိထားကြတယ်၊ ပမာဏအများကြီး မဝင်ရဲကြဘူး၊ အရှုံးဖြတ်မှတ်ကိုလည်း သေချာသတ်မှတ်ထားကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ နှစ်ကြိမ်ဆက်တိုက် အရှုံးပေါ်သွားတာနဲ့ တစ်ကိုယ်လုံး ပြောင်းလဲသွားကြတော့တယ်။

မူလက 20U အရှုံးပေါ်တာနဲ့ ထွက်မယ်လို့ စီစဉ်ထားပေမဲ့၊ 50U အရှုံးပေါ်တော့ မကျေနပ်ဘူး၊ 100U အရှုံးပေါ်တော့ ထပ်ဝယ်ပြီး ပမာဏတိုးတယ်။ နောက်ဆုံးမှာတော့ အကောင့်တစ်ခုလုံး ပျက်သွားတယ်။

မကြာသေးခင်က ပရိသတ်တစ်ယောက်က ကျွန်တော့်ကို ပြောပြတယ်။ အရင်က သူက စာချုပ်အရောင်းအဝယ်လုပ်ဖို့ 1000U သုံးခဲ့ပြီး၊ အစောပိုင်း အကြိမ်အနည်းငယ် အရောင်းအဝယ်လုပ်တာ အဆင်ပြေခဲ့တယ်။ အကောင့်တန်ဖိုးက တစ်ချိန်မှာ 1250U အထိ ရောက်ခဲ့တယ်။ သူက ဈေးကွက်ရဲ့ စည်းမျဉ်းတွေကို နားလည်သွားပြီလို့ ထင်ပြီး အရောင်းအဝယ်ပမာဏကို စတိုးလိုက်တယ်။ မထင်မှတ်ဘဲ ဈေးကွက်ပြောင်းပြန်လှည့်သွားပြီး အရှုံးဖြတ်လိုက်ရတာ နှစ်ကြိမ်ဆက်တိုက် ဖြစ်ခဲ့တယ်။ အကောင့်တန်ဖိုးလည်း တော်တော်ကျသွားတယ်။

အဆိုးဆုံးကတော့ သူက အရှုံးကို လက်မခံနိုင်ဘဲ ချက်ချင်းပဲ ပမာဏကြီးတဲ့ အရောင်းအဝယ်တစ်ခု ထပ်ဝင်ခဲ့ပြီး ခုနက ဆုံးရှုံးသွားတဲ့ငွေအားလုံးကို ပြန်ရှာမယ်လို့ တွေးခဲ့တာပါ။ ရလဒ်ကတော့ ဈေးကွက်ဦးတည်ရာကို ထပ်ပြီး မှားယွင်းခန့်မှန်းမိလို့ အကောင့်ထဲမှာ U 400 ကျော်ပဲ ကျန်တော့တယ်။

နောက်ပိုင်းမှာ သူနားလည်သွားတာက သူရှုံးခဲ့တာဟာ ဈေးကွက်ကို မဟုတ်ဘဲ အရှုံးပြီးနောက် အရှုံးမပေးချင်တဲ့ သူ့ကိုယ်သူပဲ ဖြစ်တယ်ဆိုတာပါ။

သူ့ကို ကျွန်တော်ပေးခဲ့တဲ့ အကြံဉာဏ်က သုံးချက်ပဲ ရှိပါတယ်။

ပထမအဆင့်- အရောင်းအဝယ်တစ်ခုချင်းစီအတွက် အများဆုံးခံနိုင်မယ့် အရှုံးပမာဏကို ကြိုတင်သတ်မှတ်ပါ။

အရောင်းအဝယ်မစခင် အရှုံးဖြတ်မှတ်ကို အရင်သတ်မှတ်ပါ။ အရှုံးပေါ်လာပြီးမှ ဘာလုပ်ရမလဲဆိုတာ ဆုံးဖြတ်တာမျိုး မလုပ်ပါနဲ့။ အရောင်းအဝယ်တစ်ခုချင်းစီမှာ စွန့်စားမယ့်ပမာဏကို အကောင့်လက်ကျန်ရဲ့ 0.5%—1% ကနေ စပြီး လေ့ကျင့်နိုင်ပါတယ်။ တိတိကျကျ ဘယ်လောက်ထားမလဲဆိုတာကတော့ အသုံးပြုတဲ့ လီဗာရေ့ချ်၊ ဈေးနှုန်းအတက်အကျနဲ့ အရောင်းအဝယ်ပမာဏတို့အပေါ် မူတည်ပြီး ချိန်ညှိရပါမယ်။ အရှုံးဖြတ်မှတ်ဆိုတာ သင်အရှုံးပေးဖို့ မဟုတ်ဘဲ ခန့်မှန်းချက်မှားတစ်ကြိမ်ကြောင့် အကောင့်တစ်ခုလုံး ထိခိုက်မသွားအောင် ကာကွယ်ဖို့ပါ။

ဒုတိယအဆင့်- ဆက်တိုက်အရှုံးပေါ်လာရင် ဈေးကွက်ထဲကနေ မဖြစ်မနေ ခဏထွက်ပါ။

အရောင်းအဝယ်နှစ်ကြိမ် ဆက်တိုက်ရှုံးရင် တတိယအကြိမ်ကို အလျင်စလို မရှာပါနဲ့။ အရင်ဆုံး အရောင်းအဝယ်ဆော့ဖ်ဝဲကို ပိတ်ပြီး ကိုယ့်ဝင်ရောက်မှုဆိုင်ရာ အကြောင်းပြချက်တွေကို ပြန်လည်သုံးသပ်ပါ။ လုပ်ဆောင်ပုံမှာ ပြဿနာရှိရင် အဲဒါကို အရင်ဖြေရှင်းပါ။ ဈေးကွက်မှာ ဦးတည်ချက်ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မရှိရင်တော့ စိတ်ရှည်ရှည်နဲ့ စောင့်ပါ။

တတိယအဆင့်- အရှုံးပေါ်ပြီးနောက် လက်စားချေသလို အရောင်းအဝယ်လုပ်တာကို တားမြစ်ပါ။

နောက်အရောင်းအဝယ်တစ်ခုကို အရင်အရောင်းအဝယ်ရဲ့ အရှုံးကို ပြန်ရယူဖို့ ကိရိယာတစ်ခုလို လုံးဝမသုံးပါနဲ့။ အရောင်းအဝယ်တိုင်းကို သီးခြားစီ ဆုံးဖြတ်ရပါမယ်။ အရင်အရောင်းအဝယ်မှာ ရှုံးခဲ့လို့ဆိုပြီး အရောင်းအဝယ်ပမာဏနဲ့ ဦးတည်ချက်ကို စိတ်ထင်တိုင်း မပြောင်းလဲပါနဲ့။

လူအများက ကွန်ထရက်အရောင်းအဝယ်ကို ကိုယ့်ကိုယ်ကို သက်သေပြရတဲ့ ဂိမ်းတစ်ခုလို သဘောထားကြတယ်။ အနိမ့်ဆုံးဈေးမှာ ဝယ်နိုင်တယ်၊ အမြင့်ဆုံးဈေးမှာ ရောင်းထွက်နိုင်တယ်၊ အရှုံးကို တစ်ခါတည်း ပြန်ရှာနိုင်တယ်ဆိုတာကို သက်သေပြချင်နေကြတယ်။

ဒါပေမဲ့ ဈေးကွက်က သင်အရင်က ဘယ်လောက်ရှုံးခဲ့တယ်ဆိုတာ ဂရုမစိုက်သလို၊ သင်ငွေအမြန်ရှာချင်နေလို့လည်း အခွင့်အရေးပေးမှာ မဟုတ်ပါဘူး။

ကျွန်တော် အမြဲယုံကြည်ထားတာက အရောင်းအဝယ်မှာ အကြီးမားဆုံးတိုးတက်မှုဆိုတာ အရှုံးကနေ အမြတ်ရလာတာ မဟုတ်ဘဲ စိတ်ခံစားချက်နဲ့ အရောင်းအဝယ်လုပ်တာကနေ စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းနဲ့ အရောင်းအဝယ်လုပ်တတ်လာတာပါ။

အရှုံးဆိုတာ ကြောက်စရာမဟုတ်ပါဘူး။ အရှုံးကို လက်မခံချင်လို့ ကျန်နေတဲ့ အရင်းအနှီးကိုပါ ကိုယ့်လက်နဲ့ ဈေးကွက်ထဲ ပေးလိုက်တာကသာ ကြောက်စရာပါ။$ONE $ACT $QNTB