
ဒုတိယကမ္ဘာစစ်ပြီးဆုံးချိန်မှစ၍ အမေရိကန်ဒေါ်လာသည် ကမ္ဘာ့အဓိက အရန်ငွေကြေးဖြစ်လာပြီး နိုင်ငံတကာငွေကြေးစနစ်တွင် အဓိကအခန်းကဏ္ဍမှ ပါဝင်ခဲ့သည်။
ရွှေစံနစ်ကာလအတွင်းနှင့် နောက်ပိုင်း ဘရက်တန်ဝုဒ်ကာလအတွင်းတွင် နိုင်ငံတကာကုန်သွယ်မှုကို ယေဘုယျအားဖြင့် ရွှေ သို့မဟုတ် အမေရိကန်ဒေါ်လာအဖြစ် လဲလှယ်နိုင်သော ငွေကြေးများကို အသုံးပြု၍ ဆောင်ရွက်ခဲ့သည်။
ရွှေစံနစ်အောက်တွင် ပါဝင်သည့်နိုင်ငံများ၏ ငွေကြေးတန်ဖိုးများကို ရွှေနှင့်နှိုင်းယှဉ်၍ သတ်မှတ်ထားသော ငွေလဲနှုန်းဖြင့် ပုံသေသတ်မှတ်ထားသည်။ နိုင်ငံတကာငွေပေးချေမှုများကို ရွှေဖြင့် ပြုလုပ်ခဲ့သဖြင့် နိုင်ငံများသည် မိမိတို့၏ငွေကြေးကို သတ်မှတ်ထားသော ငွေလဲနှုန်းဖြင့် အချိန်မရွေး ရွှေအဖြစ် လဲလှယ်နိုင်ခဲ့သည်။
ဘရက်တန်ဝုဒ်ကာလအတွင်း နိုင်ငံများသည် ၎င်းတို့၏ ငွေလဲနှုန်းကို အမေရိကန်ဒေါ်လာနှင့် ချိတ်ဆက်သတ်မှတ်ခဲ့ကြပြီး၊ အမေရိကန်ဒေါ်လာကိုယ်တိုင်မှာလည်း ရွှေတစ်အောင်စလျှင် $35 နှုန်းဖြင့် သတ်မှတ်ထားခဲ့သည်။ နိုင်ငံတကာငွေပေးချေမှုများကို အမေရိကန်ဒေါ်လာဖြင့် ပြုလုပ်ခဲ့ပြီး၊ နိုင်ငံခြားအစိုးရများသည် ထိုဒေါ်လာများကို အချိန်မရွေး ရွှေအဖြစ် လဲလှယ်နိုင်ခဲ့သည်။
ဤကာလအတွင်း အမေရိကန်ဒေါ်လာသည် ကမ္ဘာ့အဓိက အရန်ငွေကြေး ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ရွှေကို ရယူရန် ခက်ခဲသောကြောင့် အခြားနိုင်ငံများသည် နိုင်ငံတကာကုန်သွယ်မှုကို လွယ်ကူချောမွေ့စေရန်နှင့် မိမိတို့၏ ငွေကြေးများကို အတက်အကျများမှ ကာကွယ်ရန် အမေရိကန်ဒေါ်လာအရန်ငွေများ စုဆောင်းထားလိုကြသည်။ အပြောင်းအလဲ။ ရွှေအဖြစ် လဲလှယ်နိုင်ခြင်းကြောင့် အမေရိကန်ဒေါ်လာကို တည်ငြိမ်ပြီး ယုံကြည်စိတ်ချရသော အရန်ငွေကြေးအဖြစ် သတ်မှတ်ခဲ့ကြသည်။
ဒေါ်လာကို ပိုမိုတောင်းဆိုလာကြသဖြင့် ထိုလိုအပ်ချက်ကို ဖြည့်ဆည်းရန် အမေရိကန်က ဒေါ်လာများကို ပိုမိုထုတ်လုပ်ခဲ့သည်။
တစ်ချိန်က အမေရိကန်တွင် လည်ပတ်နေသော ဒေါ်လာပမာဏသည် အရန်ထားရှိသော ရွှေပမာဏထက် ပိုများခဲ့သည်။ ထိုနိုင်ငံများက ၎င်းတို့ပိုင်ဆိုင်သော အမေရိကန်ဒေါ်လာများကို ရွှေနှင့် လဲလှယ်ရန် တောင်းဆိုလာပါက အမေရိကန်အတွက် ကြီးမားသော ပြဿနာတစ်ရပ် ဖြစ်လာနိုင်သည်။
ထို့ကြောင့် ၁၉၆၀ ပြည့်လွန်နှစ်များတွင် အမေရိကန်၏ ကုန်သွယ်ရေးလိုငွေနှင့် ငွေပေးချေမှုလက်ကျန်လိုငွေတို့ သိသိသာသာ တိုးလာခဲ့သည်။ အမေရိကန်သည် ရွှေနှင့်ချိတ်ဆက်ထားသော ပုံသေငွေလဲနှုန်းကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းနိုင်မနိုင် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံသူများ စိုးရိမ်လာကြပြီး၊ ယင်းကြောင့် ဒေါ်လာအပေါ် ဖိအားများ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သည်။
၁၉၇၁ ခုနှစ်တွင် အမေရိကန်သမ္မတ ရစ်ချတ်နစ်ဆင်က ဒေါ်လာကို ရွှေအဖြစ် လဲလှယ်နိုင်တော့မည်မဟုတ်ကြောင်း ကြေညာခဲ့သည်။ ယင်းကြေညာချက်သည် ရွှေစံနှုန်း၏ အဆုံးသတ်ကို မှတ်သားစေခဲ့ပြီး၊ ကမ္ဘာ့ဝယ်လိုအားအလိုက် ဒေါ်လာတန်ဖိုးကို ထိန်းချုပ်နိုင်စေခဲ့သည်။ သို့သော် ဒေါ်လာကို ရွှေဖြင့် အာမခံထားခြင်း မရှိတော့သည့်နောက် နိုင်ငံများသည် ၎င်းတို့၏ ဒေါ်လာအများစုကို ဖယ်ရှားခဲ့ကြပြီး၊ ဒေါ်လာသည် ၎င်း၏တန်ဖိုး 90% ကျော် ဆုံးရှုံးခဲ့သည်ကို သတိပြုသင့်သည်။
၁၉၇၀ ခုနှစ်တွင် ဒေါ်လာ လုံးဝပြိုလဲသွားခြင်းကို ရှောင်ရှားရန် အမေရိကန်သည် ရေနံဒေါ်လာစနစ်ကို တည်ထောင်ခဲ့သည်။ ရေနံဒေါ်လာစနစ်ဆိုသည်မှာ ရေနံစိမ်းကို အမေရိကန်ဒေါ်လာဖြင့်သာ ရောင်းဝယ်သည့်စနစ်ဖြစ်ပြီး၊ ယင်းက ဒေါ်လာ၏ ကမ္ဘာ့အဓိက အရန်ငွေကြေးအဖြစ် ရပ်တည်မှုကို ပိုမိုခိုင်မာစေခဲ့သည်။
၂၀၀၀ ပြည့်လွန်နှစ်များမှစ၍ ဖွံ့ဖြိုးဆဲနိုင်ငံများသည် ယူရိုနှင့် တရုတ်ယွမ်ကဲ့သို့သော အခြားငွေကြေးများကို အသုံးပြုကာ ၎င်းတို့၏ နိုင်ငံခြားငွေအရန်များကို စတင်ခွဲဝေထားလာခဲ့ကြသည်။