ພຶ່ງໆຂ້ອຍໄດ້ scroll ເບິ່ງ WeChat Moments ແລ້ວເຫັນໝູ່ຄົນໜຶ່ງທີ່ເຄີຍເຮັດການຄ້າດ້ວຍກັນມາ ຕອນນີ້ໄປປ່ຽນອາຊີບໄປຂາຍປະກັນໄພ.

ໃນຄຳເຫັນມີຄົນຖາມວ່າລາວບໍ່ເຮັດການຄ້າແລ້ວບໍ? ລາວຕອບປະໂຫຍກໜຶ່ງວ່າ: “ຖ້ວຍເຂົ້າກັບການຄ້າບໍ່ແມ່ນທາງທີ່ຈະໄດ້ຢູ່ຍາວນານ.”

ຂ້ອຍຈົ້ອງເບິ່ງປະໂຫຍກນັ້ນຢູ່ດົນພໍສົມຄວນ.

ເວົ້າຕາມຈິງ, ຄົນທີ່ເຮັດການຄ້າ ບາງຄັ້ງກໍຄິດຫາຄຳຖາມນີ້ຢ່າງໜ້ອຍກໍ່ຫຼາຍ: ຂ້ອຍສາມາດເຮັດຕໍ່ໄດ້ດົນບໍ? ຕອນຍັງໜຸ່ມຮ່າງກາຍດີ, ນອນບໍ່ພໍກໍອົດໄຫວໄດ້, ຮັບຄວາມກົດດັນໄດ້, ການຂຶ້ນ-ລົງຂອງກຳໄລ/ຂາດທຶນກໍຮັບໄດ້. ແຕ່ເມື່ອອາຍຸຫຼາຍຂຶ້ນລະ? ເມື່ອອາຍຸ 40, 50 ປີ ຍັງສາມາດເຝົ້າເບິ່ງກຣາຟປະຈຳມື້ໄດ້ບໍ? ຍັງຮັບການປ່ຽນແປງຂອງເງິນເປັນສິບຫຼາຍແສນ ຫຼືຫຼາຍລ້ານໄດ້ບໍ?
ສ່ວນໃຫຍ່ຂອງຄົນ ຄຳຕອບກໍແມ່ນ “ບໍ່”.

ອາຊີການເຮັດການຄ້າ ເບິ່ງຢູ່ພາຍນອກຄືຈະມີອິດສະຫຼະ ແຕ່ແທ້ຈິງແມ່ນ “ອາຊີອາຍຸໜຸ່ມ”. ຄວາມໄວໃນການຕອບສະໜອງ, ພະລັງງານຂອງທ່ານ, ຄວາມສາມາດຮັບຄວາມກົດດັນ ຈະລົດລົງຕາມອາຍຸ.
ແລະອາຊີນີ້ບໍ່ຄ່ອຍມີການສະສົມ: ທ່ານເຮັດມາ 10 ປີ ອາດບໍ່ມີຂໍ້ໄດ້ປຽບຫຼາຍກວ່າຄົນເປັນໃໝ່ 5 ປີ.

ເພາະສະນັ້ນຂ້ອຍເຊື່ອມາຕະຫຼອດວ່າ: ຄົນເຮັດການຄ້າຕ້ອງມີ “ເສັ້ນທາງສຳຮອງ”. ບໍ່ສາມາດຖິ້ມເວລາແລະຄວາມພະຍາຍາມທັງໝົດໃສ່ການຄ້າໄດ້, ຕ້ອງເຮັດໃຫ້ຕົນເອງມີທາງຫຼັງ.
ອາດເປັນການໄປລົງທຶນຢ່າງອື່ນ, ອາດເປັນການຮຽນຮູ້ທັກສະສອບແບບໜຶ່ງ, ຫຼືອາດເປັນການຄຳນວນ/ບໍລິຫານວຽກງານດ້ານຮອງ.
ມື້ໃດກໍຕາມຖ້າບໍ່ຢາກເຮັດ, ຫຼືເຮັດບໍ່ໄຫວແລ້ວ,
ຢ່າງນ້ອຍກໍຍັງມີບ່ອນໃຫ້ໄປ.

ຍັງບໍ່ໄດ້ນອນ ມາແຊັດເຂົ້າແຊັດກັບໃນຫ້ອງສົນທະນາໄດ້ ເວົ້າຄຸຍກັນໜ່ອຍໜຶ່ງ—ພວກເຈົ້າເຄີຍຄິດເຖິງ “ເສັ້ນທາງສຳຮອງ” ຂອງຕົນເອງບໍ?

ຝັນດີ.

#BinanceSquare #BTC #ຊີວິດປະຈຳວັນຂອງນັກຄ້າ